Σάββατο, 18 Ιουνίου 2011

Ο Ύπατος της Διαβούλευσης, του Διαλόγου και της Συμμετοχικής Δημοκρατίας


Το κείμενο αυτό ολοκληρώθηκε προ τριημέρου, λίγες ώρες πριν την επί τετραώρου παραίτηση του Πρωθυπουργού. Δυστυχώς τα γεγονότα τρέχουν γρήγορα και κινδυνεύει κανείς να καταστεί ανεπίκαιρος. Το πιπεράτο της υπόθεσης είναι ότι κατά τον ανασχηματισμό, σύμφωνα με δημοσιογραφικές πηγές, ο εν λόγω φασίζουσας νοοτροπίας υπουργίσκος σαν άλλος Φον-Δημητράκης του Ψαθά αρνείτο επί δίωρο να σηκώσει το τηλέφωνο στον αρχηγό του για να του ανακοινώσει ότι θα τον τοποθετήσει σε υποδεέστερο Υπουργείο. Αιτία για την συμπεριφορά του αυτή δεν είναι παρά μόνο το αδιέξοδο που οδήγησαν οι αυταρχικοί χειρισμοί του στην Κερατέα και κυρίως η απόφαση του Πρωθυπουργού να καλύψει τον Παπουτσή, που πήρε την αστυνομία απ' το Οβριόκαστρο, δίνοντας εντολή στην Μπιρμπίλη να χειριστεί την υπόθεση αποκλειστικά μόνη, παρακάμπτοντάς τον, κάτι που όπως φαίνεται δεν θα του συγχωρήσει ποτέ... Προσωπικά του εύχομαι τα καλύτερα στο νέο του πόστο και ας μην ανησυχεί γιατί σύντομα θα απαλλαγεί και αυτός και ολόκληρη η Κυβέρνηση από τα βάσανα και τις έγνοιες και θα μπορέσει να επιστρέψει στην Πάρο, προκειμένου να ασχοληθεί με ζήλο στα της επιχείρησής του, τα μπιφτέκια και τα κλαμπ σάντουιτς....




γελοιογραφία Ε.Ξένου

Το τελευταίο διάστημα ο Πρωθυπουργός φορώντας εκ νέου το "κοστούμι" της συναίνεσης, της διαβούλευσης και του διαλόγου - όπως τον θυμόμαστε από τότε που ανέλαβε την ηγεσία του ΠΑ.ΣΟ.Κ. κατά τις αρχές του 2004 μιλώντας για Συμμετοχική Δημοκρατία - όλο και συχνότερα ζητά από τα κόμματα, τους φορείς και την κοινωνία και μάλιστα σε α΄ πληθυντικό πρόσωπο "να δουλέψουμε μαζί", "να χτίσουμε ένα κράτος λειτουργικό", "να καταθέσει ο καθένας κάθε χρήσιμη πρόταση για το καλό της χώρας", "να βρούμε λύσεις που προκρίνουμε από κοινού", "να επιλέξουμε ακόμα και πρόσωπα κοινής αποδοχής σε κρίσιμες θέσεις","να υπερβούμε τα κομματικά τείχη", "να φανούμε σοβαροί απέναντι στους εταίρους που μας δανείζουν, αλλά και στον εαυτό μας", τονίζοντας ότι "με θέσεις ευρύτερα αποδεκτές ισχυροποιούμε τη χώρα", "θα βγούμε από την κρίση δυνατοί όσο δουλεύουμε μαζί όλοι οι Έλληνες".
Ωστόσο προτού σπεύσουμε να πράξουμε το "πατριωτικό μας καθήκον" πάντα με διάλογο και συναίνεση όπως μας προτρέπει ο Γιώργος Α. Παπανδρέου, καλό θα ήταν να εξατάσει κανείς σε ποιους εμπιστεύτηκε τις τύχες τις χώρας διορίζοντάς τους σε θέσεις κλειδιά και κυρίως ποια στην ευχή ήταν αυτά τα κριτήρια με τα οποία τους επέλεξε, την ώρα που η χώρα περνά τις πλέον κρίσιμες ώρες της μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και όπως φαίνεται για την ώρα χωρίς πυξίδα και χωρίς κανένα απολύτως σχέδιο.

Δεξί χέρι του κυρίου Πρωθυπουργού στην προσπάθειά του να "αλλάξει την Ελλάδα" ή απλούστερα στο να φέρει σε πέρας το κυβερνητικό έργο, όπως τελος πάντων τον φωτίσει ο Θεός, μετά τον εκλογικό θρίαμβο του Οκτωβρη του 2009 δεν μπορεί παρά να είναι ο πρώτος τη τάξει, παριανός Υπουργός Εσωτερικών (αυτές οι όμοιες με τον υπερσιβηρικό ονομασίες των υπουργείων που αλλάζουν κάθε τρεις και λίγο, πολύ μ'αρέσουν...), Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης κ. Γιάννης Ραγκούσης... Τα περί Αντιπροέδρου, όπως καταλαβαίνει και ο πιο αδαής, είναι ως εκ περισσού. Απλούστατα χρειάζεται κάποιος με ένα βαρύ τίτλο να υποδίεται ανάλογα με την περίσταση το αντίστοιχο κατοικίδιο, άλλοτε το λαγό και άλλοτε το μαντρόσκυλο...

Ένας κακόπιστος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι ο Ραγκούσης είναι ακόμη ένας "κολλητός" από τις εφεδρείες του βαθέως ΠΑ.ΣΟ.Κ., με πλούσιο βιογραφικό ως κομματικό στέλεχος, νεολαίος αλλά και φοιτητοπατέρας, που έκανε την περατζάδα του από το χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης αλλά και τον ιδιαίτερα πρωτοποριακό χώρο της "χαμπουργκεράδικης" επιχειρηματικότητας με τη διαφαινόμενη τότε άνοδο της Νέας Δημοκρατίας στην εξουσία, συντηρώντας όμως τις προσωπικές του γνωριμίες και αξιοποιώντας σωστά τον αηθαλή ΠΑΣΟΚικό μηχανισμό και κυρίως τη γνωριμία του με τον Γιώργο Παπανδρέου, ο οποίος κάθε καλοκαίρι έκανε στην Πάρο τα μακροβούτια του και χόρευαν μαζί "ντάρι-ντάρι", ώστε μέσα στη διετία 2007-'09 να πιάσει το "Τζακ-Ποτ" με απανωτά αξιώματα στα οποία τον τοποθετεί ο αρχηγός του. Ο Ραγκούσης μέσα σε μια διετία θα είναι διορισμένος Βουλευτής δύο φορές ως υποψήφιος στη λίστα Επικρατείας, γραμματέας του κόμματος στο τέλος του 2007 και τέλος Πρωθυπουργός "Εσωτερικού" το 2009...

Όλα τα παραπάνω ισχύουν. Με τη διαφορά ότι ο Ραγκούσης θεωρήθηκε ως ιδανική επιλογή σύμφωνα με τις κυρίαρχες αντιλήψεις του ίδιου του κυρίου Πρωθυπουργού. Ο Γιώργος Α. Παπαδρέου για να εμπιστευτεί έναν άνθρωπο και να τον έχει συνεργάτη του, δεν αρκεί - μάλλον δεν έχει σημασία - η ηθική ακαιραιότητα του, η εμπιστοσύνη, η ιδεολογική συναντίληψη ή η αντικειμενική γνώση της ελληνικής πραγματικότητας και των προβλημάτων της. Για τον Έλληνα Πρωθυπουργό αρκούν απλά και μόνο οι γνώσεις ξένων γλωσσών, χρήσης Η/Υ , οι σπουδές και η σταδιοδρομία στο εξωτερικό... Ακόμη και αν πρόκειται για έναν σύμβουλο ενός κατά γενική ομολογία αποτυχημένου Έλληνα επιτρόπου, του Χρήστου Παπουτσή.

Και ενώ σε αυτή την τρομερά δύσκολη συγκυρία για όλες και όλους μας, που τα οικονομικά πιέζουν, οι ηθικές και κοινωνικές αξίες ανακατατάσσονται, δοκιμάζεται η συνοχή της ίδιας της κοινωνίας, καθώς καλειται διαρκώς να προσαρμοστεί σε όλο και πιο δύσκολες, πρωτόγνωρες καταστάσεις, με τον Πρωθυπουργό κάθε λίγο και λιγάκι να παρακαλάει για συνένεση και να μιλά δημόσια με ξεσπάσματα συναισθηματισμού για την ανάγκη να βρούμε λύσεις όλοι μαζί προκειμένου να μην καταστραφεί η Πατρίδα μας, αυτός ο Υπουργός έχει βρει την ώρα και τη στιγμή σαν άλλος Νέρων, να κάνει "πειράματα αυταρχικής διακυβέρνησης εν καιρώ χρηματοπιστοτικής, δημοσιονομικής και κοινωνικής κρίσης"...

Η πολιτική ψυχολογία του Ραγκούση, του χειρότερου μεταπολιτευτικά Υπουργού Εσωτερικών, - ειδικά τώρα που είναι παντοδύναμος και μάλιστα μακρυά από την κοινωνική λογοδοσία - αποτελεί ένα κράμα νοοτροπίας βορείων χωρών, και μάλιστα στη μορφή του πιο ακραίου συντηριτισμού τους σε επίπεδο λειτουργίας του κράτους, ενώ παράλληλα είναι σχεδόν ερωτική η σχέση του με τους μηχανισμούς καταστολής, τιμωρίας και ελέγχου. Δεν υπήρξε ούτε μια υπόθεση που να κλήθηκε να χειριστεί, στην οποία να μην ξεπέρασε σε αυταρχισμό τον εκάστοτε Υπουργό Προστασίας του Πολίτη(!) με προτροπή για τη χρήση όλο και περισσότερων, όλο και σκληρότερων μέτρων καταστολής (Απεργίες, Υπατία, Κερατέα κ.ο.κ.)

Ο Ραγκούσης παράλληλα με τις αυταρχικές πρακτικές του απαξιώνει ένα από τα πλέον δημοφιλή χαρακτηριστικά στο προφίλ του Παπανδρέου. Απαξιώνει την κουλτούρα του διαλόγου και της διαβούλευσης, στοιχεία τα οποία είχε και έχει ως σημαία του τουλάχιστον επικοινωνιακά ο σημερινός Πρωθυπουργός, ενώ παράλληλα με την μετριοπαθή τακτική του έγινε αγαπητός από πολιτικούς φίλους και μη, από πολύ νωρίτερα, ακόμη από την εποχή που θήτευε ως Υπουργός του Σημίτη ή του πατέρα του.

Ο Ραγκούσης έχει αποφασίσει όλο αυτό το διάστημα να απαξιώσει κάθε έννοια συζήτησης με τον οποιονδήποτε, δεν σηζητά καν την παραμικρή τροποποίηση των διάφορων αποφάσεων που παίρνει, ενώ έχει φανεί περίτρανα ότι ο σκοπός του δεν είναι ούτε να δουλέψει σωστά το κράτος, ούτε να μετέχουν συλλογικά οι υπάλληλοι και Πολίτες στην εξυγίανση και την αναβάθμισή του. Σκοπός του είναι να εντείνει τα αδιέξοδα για να επιβάλλει τις λύσεις που αυτός προκρίνει με πηγμή και αυταρχισμό, ώστε να αυτοπροβάλεται ως παράδειγμα αποτελεσματικής διοίκησης και παραγωγής τάχα κυβερνητικού έργου. Φαίνεται σαν να έχει περάσει πια αιώνας από τότε που ο Πρωθυπουργός επισκεπτόταν το ΚΕΠ του Συντάγματος και συνομιλούσε με πολίτες και υπαλλήλους...

Ενώ επιβάλονται συχνά ιδιαίτερα σκληρές αποφάσεις που φαίνεται να αποσκοπούν στη μείωση τη σπατάλης και στην περικοπή του σπάταλου κράτους (Καλλικράτης, δραστική μείωση προσλήψεων, μετατάξεις στο Δημόσιο) και παρά την όποια μείωση, ο Ραγκούσης προτείνει και θεσμοθετεί διαρκώς νέους ελεγκτικούς αλλά και κατασταλτικούς μηχανισμούς αντιγράφοντας στο πόδι ευρωπαϊκά σχήματα διοίκησης χωρίς καμιά επεξεργασία για την προσαρμογή τους στα εδώ δεδομένα.

Το Κράτος ελέγχου διογκώνεται, την ώρα που οι υπάλληλοι- οι οποίοι είναι πλεον αρκετά λιγότεροι - αντί να καταπιάνονται με παραγωγικά αντικείμενα στις υπηρεσίες τους προκειμένου να προχωρά μπροστά η δημόσια διοίκηση και να προωθείται η εξυπηρέτηση του πολίτη σε τελική ανάλυση , κατακλίζονται διαρκώς από νέους νόμους, υπουργικές αποφάσεις, εγκυκλίους, οδηγίες και ένα σωρό άχρηστες κυριολεκτικά διαταγές που αποσκοπούν να μετατρέψουν τη δημόσια σφαίρα σε ένα απέραντο "μπάχαλο" που κανείς δεν θα εργάζεται ουσιαστικά και ο ένας θα ελέγχει τον άλλο. Χαρακτηριστικό είναι ότι καθιστώντας δεδομένο αυθαιρέτως, ότι ολόκληρος ο κρατικός μηχανισμός και όλοι ανεξαιρέτως οι λειτουργοί του είναι "ο κλέψας του κλέψαντος", δεν φείδεται καθόλου χρημάτων για κονδήλια προς ελέγχους. Η γραφειοκρατία γιγαντώνεται σε τέτοιο βαθμό ώστε να υπάρχουν λ.χ. μηχανισμοί ελέγχου ακόμη και για την περιουσία του τελευταίου αιρετού Περιφερειακού ή Δημοτικού Συμβούλου.

Εκεί όμως που ο Ραγκούσης έχει βάλει όλη του την τέχνη είναι αυτή η απαξίωση που θα οδηγήσει σταδιακά στην πραγματική διάλυση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Έχει γίνει συχνά αναφορά και στο παρελθόν από το Μανώλη Γλέζο, αλλά πλέον οδηγούμαστε μαθηματικά και ουσιαστικά στην "εταιροδιοίκηση". Περιορίζει κι άλλο τους πόρους, δεν επιστρέφει τα παρακρατηθέντα χρήματα της αυτοδιοίκησης, ενώ - άκουσον άκουσον - παρεμβαίνει μέσω του μνημονίου στα δημοτικά τέλη και στα έσοδα των Δήμων καταστρατηγώντας τον ανταποδοτικό τους χαρακτήρα. Τρανό παράδειγμα η προσπάθειά του για θεσμοθέτηση της αύξησης των Δημοτικών (από το Κράτος;!) τελών τέσσερεις φορές πάνω!!! Έτσι για μιά ακόμη φορά θα μπουν από την πίσω πόρτα και από τα παράθυρα μεταξύ άλλων και τα μεγάλα συμφέροντα των κρατικοδίαιτων μεγαλοεπιχειρηματιών που αποσκοπούν στις πλέον ακριβές και περιβαλλοντικά χείριστες μεθόδους επεξεργασίας απορριμμάτων. Για μια ακόμη φορά μια "αλά ελληνικά ιδιοτικοποίηση" που αντί να μειώνει το κόστος και να δίνει λύσεις, αυξάνει δυσθεώρητα το κόστος και επιτίθεται βάναυσα στην ποιότητα της ζωής των Πολιτών... Από τη μία θεσμοθετεί την νέα αιρετή, αυτοδιοικητική Περιφέρεια και το Συμβούλιό της και από την άλλη κρατά, για λογαριασμό του κεντρικού υδροκέφαλου Κράτους, πόρους και αρμοδιότητες στην λεγόμενη Αποκεντρωμένη(!!!) Διοίκηση, κοροϊδεύοντας κατάμουτρα τους ίδιους τους πολίτες οι οποίοι έχουν εκλέξει τον Περιφερειάρχη τους, αλλά την εξουσία την ασκούν οι εκλεκτοί, διοριμένοι της Κυβέρνησης... Δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετική η τακτική του Ραγκούση απέναντι στην αυτοδιοίκηση που την επέλεξε απλά και μόνο για να ξεχειμωνιάσει πολιτικά, μέχρι να έρθει η στιγμή να πιάσει την καλή και να αναρηχηθεί στα ανώτερα κλιμάκια της κρατικής εξουσίας... Για την Ιστορία ας αναφερθεί ότι η Ελλάδα είναι η τελευταία από όλα τα ευρωπαϊκά κράτη με 3,7% του Α.Ε.Π. για την αυτοδιοίκηση, ενώ στη γειτονική Αλβανία η δαπάνη ανέρχεται στο 35%, ενώ σε χώρες της Κεντρικής Ευρώπης όπως η Γερμανία και η Δανία στο 40%...

Η προσωπική μου εμπειρία είναι αρκετά χαρακτηριστική έως και σοκαριστική για το ποιόν - όχι φυσικά σε θεσμικό επίπεδο αλλά σε επίπεδο νοοτροπίας - αυτού του μικρού δικτάτορα. Τη Μεγάλη Δευτέρα εν μέσω πανηγυρισμών, τραγουδιών και δακρυων συγκίνησης από όλους τους κατοίκους της Νοτιοανατολικής Αττικής, έπειτα τέσσερις ολόκληρους μήνες συνεχών μαχών μέρα και νύχτα με τους Πολίτες, η Αστυνομία μην αντέχοντας άλλο το βάρος παρά τη θέληση των κατοίκων να καταλαμβάνει παρανόμως τον Αρχαιολογικό χώρο του Οβριοκάστρου Κερατέας, όπου είχαν εγκαταστήσει έπειτα από από ολόκληρη επιχείρηση τα μηχανήματα τους οι εργολάβοι στις 11 Δεκεμβρίου με σκοπό να κατασκευάσουν έναν ακόμη ΧΥΤΑ, αποχώρησε οριστικά από την περιοχή μας, ενώ και τα μηχανήματα λίγο αργότερα απομακρύνθηκαν κανονικά από το σημείο. Έτυχε να βρίσκομαι μπροστά στην αποχώρηση και της Αστυνομίας αλλά και των μηχανημάτων. Αυτό πάντως που δεν πρόκειται να ξεχάσω είναι η δήλωση του Υπουργού την ίδια μέρα και μετά από όλα αυτά στο ραδιόφωνο: "Το έργο στην Κερατέα έχει ξεκινήσει και συνεχίζεται κανονικά μέχρι να ολοκληρωθεί..."

Δεν τολμώ να σκεφτώ πως σκέφτονται οι άλλοι, οι λιγότερο κατάλληλοι οι οποίοι πήραν κατώτερες θέσεις. Αυτό που εύκολα κατανοώ είναι πως και γιατί το τελευταίο εικοσάμηνο η χώρα έχει βρεθεί σε αυτό το αδιέξοδο, δεν έχει επιτευχθεί κανένας από τους στόχους, όλα πηγαίνουν κατά διαβόλου, ενώ για μία ακόμη φορά κυβερνούν οι κολλητοί, οι ημέτεροι και οι τυχοδιώκτες, το ΠΑ.ΣΟ.Κ. δηλαδή όπως το γνωρίζαμε από τα παλιά...

Το πλέον κωμικοτραγικό για το Γιάννη Ραγκούση είναι ότι φέρεται και ως ένας εκ των ισχυρών διαδόχων και μάλιστα με ιδιαίτερα ερείσματα στις "παπανδρεϊκές φυλές" του Κινήματος... Αν λοιπόν δεν χρεοκοπήσουμε και συνεχίσουμε να ασχολούμαστε με τα δημόσια πράγματα, θα τα δούμε όλα!!! Σοσιαλιστικά, συμμετοχικά, με διάλογο και διαβούλευση... Σαν τον Πρωθυπουργό μας όταν βγαίνει να μιλήσει στο Κοινοβούλιο ή στα κανάλια...

Δεν υπάρχουν σχόλια: