Τρίτη, 2 Ιουνίου 2015

"Εθνική Ελλάδος", μια απλή και ρεαλιστική απεικόνιση του ελληνικού προβλήματος στη μικρή οθόνη...

Δεν είμαι φανατικός θαυμαστής του ηθοποιού και σεναριογράφου Γιώργου Καπουτζίδη. Απλά παρακολουθούσα, όπως και πολύς κόσμος, τις δύο προηγούμενες γνωστές τηλεοπτικές σειρές του και ήταν μια ευχάριστη τηλεοπτική συνήθεια. Με αυτή την ανάλαφρη προδιάθεση ξεκίνησα να παρακολουθώ και την νέα του σειρά, την "Εθνική Ελλάδος". Έτσι όπως συμβαίνει λοιπόν όταν ξεκινάς με "αφ' υψηλού" βλέμμα, πήγα για μαλλί και βγήκα κουρεμένος... Επίσης όμως ούτε και ο Καπουτζίδης και η γραφή του έχουν σχέση με - απλά και μόνο - εξυπνάδες μιας ωραίας κοπέλας να μιλά με επαρχιακό αξάν, δυο γιαγιάδες που θέλουν να ζήσουν έντονα, ή άσχετες πληροφορίες για διαγωνισμούς της Eurovision προ τριακονταετίας. Η διαφορά της δουλειάς του σε σχέση με τα προηγούμενα σήριαλ είναι τεράστια...



Πολλές φορές όσοι είμαστε ή παριστάνουμε τους διανοουμένους, συχνά έχουμε το στυλ ότι ανήκουμε - και συχνά το πετυχαίνουμε απόλυτα - σε ένα ιδεολογικοπολιτικό "Κολονάκι", που ό, τι λέμε είναι για λίγους και εκλεκτούς, ψαγμένους και μακρυά από την "απαίδευτη" μάζα λες και τα ζητήματα της δημόσιας ζωής, της κουλτούρας, της καθημερινότητας είναι ζήτημα ενός κλειστού ομίλου ψαγμένων τύπων και τυπισσών και όχι ολόκληρης της κοινωνίας. 

Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά και η κοινωνία μας βουλιάζει διαρκώς στο διχασμό, την ανυποληψία, το μίσος μοιάζοντας πολλές φορές περισσότερο με τους τζιχαντιστές παρά με μια ευρωπαϊκή χώρα στον τρόπο που σκεπτόμαστε, στον τρόπο που λειτουργούμε με το κράτος, στον τρόπο που συμπεριφερόμαστε στους συνανθρώπους μας, στον τρόπο που ψηφίζουμε, ο Καπουτζίδης με λίγα λεπτά τηλεοπτικού χρόνου κάθε εβδομάδα σφυροκοπά ανελέητα κάθε πτυχή της άρρωστης κοινωνίας μας με έναν τόσο μαστορικά άμεσο και απλό τρόπο, που φτάνει σε κάθε σπίτι και σε κάθε τηλεθεατή είτε μπορεί να αντέξει αυτές τις αλήθειες ή όχι.

 Όλη αυτή η πλοκή που έχει διαμορφώσει κυρίως ως προς τους κύριους χαρακτήρες της σειράς, αλλά και όσους τους πλαισιώνουν, μπορεί να χρειαζόμαστε μέρες και μήνες συχνά εμείς οι χαρτογιακάδες, οι προοδευτικοί και προβληματισμένοι για να τα περιγράψουμε και να τα καυτηριάσουμε, δυστυχώς χωρίς να κάνουμε καμιά προσπάθεια αυτή η προβληματική της νεοελληνικής παθογένειας να φτάσει στον πολύ κόσμο που στο κάτω κάτω αυτός θα συνεχίζει να ζει ως μια προβληματική πολιτικά, κοινωνικά και, όπως ξέρουμε όλοι την τελευταία πενταετία, οικονομικά κοινωνία στον σύγχρονο κόσμο αντί να αρχίσει να συνειδητοποιεί τι φταίει συνολικά, να "θάψει τους νεκρούς της"  τον σκοτεινό, αυταρχικό και αντινεωτερικό της εαυτό και να βρούμε επιτέλους το δρόμο μας. 

Για όλους αυτούς τους λόγους θεωρώ ότι χρωστάμε στο Γιώργο Καπουτζίδη ένα μεγάλο ευχαριστώ...




Δεν υπάρχουν σχόλια: