Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2015

Ο κόσμος μας ενώπιον κοσμογονικών εξελίξεων, αλλά εδώ του ελληναριού μας το χαβά…

μτερον δ ργον, ν δ’ γ, τν οκιστν τς τε
βελτ
στας φσεις ναγκσαι φικσθαι πρς τ μθημα
ν τ πρσθεν φαμεν εναι μγιστον, δεν τε τ γαθν
κα
ναβναι κενην τν νβασιν, κα πειδν ναβντες
κανς δωσι, μ πιτρπειν ατος νν πιτρπεται.

Τ ποον δ;

 Τ ατο, ν δ’ γ, καταμνειν κα μ θλειν πλιν
καταβα
νειν παρ’ κενους τος δεσμτας μηδ μετχειν τν
παρ’
κενοις πνων τε κα τιμν, ετε φαυλτεραι ετε
σπουδαι
τεραι.

Πλάτωνος, Πολιτεία 519 c-d



Χρήστος Παπανίκος 13/11/2015
Μια παροιμία – που μάλιστα έχει σκοπό να παραδειγματίσει και όχι λ.χ. να διακωμωδήσει – λέει «κάλιο πρώτος στο χωριό παρά δεύτερος στην πόλη». Η ρήση αυτή που εκφράζει όχι μόνο την ανησυχία που προκαλεί σε κοινωνίες σαν τη δική μας η ελευθερία, η ατομική ευθύνη, ο συναγωνισμός, η διαπάλη των ιδεών αλλά και την πλέον διαδεδομένη μορφή επαρχιωτισμού, αυτή που θέτει ευατόν στο κέντρο του σύμπαντος αυτογελοιοποιώντας το υποκείμενο σε σχέση με την έκταση των γεγονότων που συμβαίνουν γύρω του. Στην κοινωνία μας συνεπώς, που εδώ και μια πενταετία σπαράσσεται από την Κρίση (με «Κ» όπως θα έγραφε και ο δάσκαλός μου Πέτρος Μάρκαρης) και που δεν έχει πάρει μυρουδιά για το τι έφταιξε και φταίει, η στροφή στο μοναχικό ανατολίτη χριστιανό μέσα μας καθιστά το χουντικό σουξέ «Τι Λοζάνη τι Κοζάνη, χιόνια η μια και χιόνια η άλλη» την πεμπτουσία της συλλογικής αντίληψης της ελληνικής κοινωνίας κατά την παρούσα συγκυρία.


Η εικόνα της «Κοζάνης»; Την ώρα που η καρδιά της Ευρώπης χτυπιέται από το θρησκευτικό φονταμενταλισμό, το σκοταδισμό και τη μισαλλοδοξία και οι κοινωνίες της Δύσης ετοιμάζονται για την υπεράσπιση των πιο ευγενών αξιών του ανθρώπινου πολιτισμού και με την ευρωπαϊκή ακροδεξιά να  ετοιμάζεται να αμολήσει τα σκυλιά της ξενοφοβίας και του ευρωσκεπτικισμού η Ραχήλ Μακρή τουίταρε στους Προέδρους της Γαλλίας και των Η.Π.Α που "βρήκαν αφορμή" να εισβάλλουν στη μέση Ανατολή, ο Βαξεβάνης κατακεραύνωσε τη Νέα Τάξη Πραγμάτων, ο Άρης Χατζηστεφάνου καθιστά την επίθεση και το θάνατο τόσων αθώων σχέδιο για την ανακοπή του προσφυγικού ρεύματος που η ίδια γιατί είναι βιτσιόζα δημιούργησε και πόσοι και πόσοι άλλοι ανώνυμοι θηριώδους βλακείας συμπολίτες και συμπολίτισσες μας πλην όμως σημαντικό κομμάτι της ελληνικής κοινής γνώμης να αντιπαραβάλλουν τους κανιβάλους του ISIS με το Σόιμπλε και τα θύματα της σκοταδιστικής επίθεσης κατά των Γάλλων Πολιτών με την ανεργία της Ελλάδας των μνημονίων και τα βασανιστήρια των τζιχαντιστών με τα μέτρα που μας επιβάλλει το ΔΝΤ… Τα ήξεραν όλα αυτά βέβαια από τα κατηχητικά και αργότερα από αριστερές α λα ελληνικά νεολαίες, οργανώσεις, κόμματα ή από το «ο Καιρός γάρ Εγγύς» του Λιακόπουλου, που κλείνοντας τον υπολογιστή έδιναν τα άπλυτα σώβρακά τους στη συνταξιούχο μάνα που τους θρέφει, χρησιμοποιώντας το ίντερνετ προς χάριν του σωματικού αλλά και τη συντήρηση του διαρκούς  πνευματικού τους αυνανισμού χωρίς να έχουν κάνει ποτέ κάτι σημαντικό στη ζωή τους διότι τους διαφεντεύουν σκοτεινά κέντρα εξουσίας, οι… «ΕΒΡΕΟΜΑΣΟΝΟΙ», οι «ΡΟΤΣΙΛΤ» και οι «ΡΟΚΦΕΛΕΡ» και συνεχίζουν να κρατούν όμηρο μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας της Πατρίδας μας για χάρη της αναξιοκρατίας, της ξενοφοβίας, των προνομίων για λίγους και εκλεκτούς, των θεωριών συνωμοσίας που μας ψεκάζουν και μας εχθρεύονται γιατί είμαστε τόσο μα τόσοι υπέροχοι και επιτυχημένοι σαν το εκλεκτό έθνος του δικού μας εργολαβικά Θεού. Δειγματοληπτικά μπόχα όλου αυτού του εθνολαϊκιστικού χυλού που όζει πια στην επιφάνεια και όχι υποχθόνια μια ματιά στην εθνική μας αντιπροσωπεία σε οποιαδήποτε σύνθεσή της από το 2012 και εξής και μάλιστα σε όλες τις πτέρυγες.  

Αυτό είναι το πλαίσιο που σκέφτονται και λειτουργούν πάρα πάρα πολλοί σύγχρονοι Έλληνες και Ελληνίδες… Αυτή είναι η κύρια αιτία που η Κρίση αντί να γίνει αφορμή για αναδιοργάνωση και ανασυγκρότηση καθίσταται τελικά η θρυαλλίδα για εθνική διχόνοια, ψευτιά, θεοποίηση των φαντασιώσεων και μαζική παράνοια. Γι’ αυτό εορτάζουμε την περιφορά της σημαίας του Πολυτεχνείου κατά την ετήσια πορεία σαν την περιφορά των λειψάνων της Αγίας Βαρβάρας, για αυτό εξομοιώνουμε τρομοκρατικές επιθέσεις με ένα απλό – ναι απλό, η γειτονική Βουλγαρία πριν μερικά χρόνια χρεοκόπησε τρεις φορές άτακτα μέσα σε ενάμιση χρόνο και εμείς εδώ σκούζουμε για το ότι κόβονται οι συντάξεις των άγαμων θυγατέρων των καραβανάδων – οικονομικό στρίμωγμα όταν το ζεστό χρήμα με όρους είναι εκεί και μας περιμένει. Για αυτό πολιτικές δυνάμεις ασήμαντες, ανύπαρκτες μέχρι πρότινος, πήραν μαζί με τις χειρότερες περιπτώσεις από το παλιό πολιτικό σύστημα την εξουσία την ώρα που η χώρα χρειάζεται ένα «ψημένο» με νέες ιδέες πολιτικό προσωπικό που θα βάλει πραγματικά την Ελλάδα ξανά ως αξιόπιστο παίχτη στο επίκεντρο των ευρωπαϊκών και διεθνών εξελίξεων. Γι’ αυτό η ναζιστική συμμορία των δολοφόνων της Χρυσής Αυγής παραμένει τρίτη πολιτική δύναμη της χώρας. Γι’ αυτό ο μεγαλύτερος πολιτικός απατεώνας και λαοπλάνος που γνώρισε ποτέ η Ελλάδα από καταβολής του κράτους μας και έχει μέσα σε ούτε ένα χρόνο κάνει αναλογικά – το τονίζω αναλογικά - τόσο κακό, όσο μέσα στον εικοστό αιώνα διέπραξαν δύο δικτατορίες και ένα μέρος της ναζιστικής κατοχής και μέχρι πρότινος ήταν μόνο για καταλήψεις και φούμαρα παραμένει κυρίαρχος παίχτης του πολιτικού παιχνιδιού και «ο νικητής διαδοχικών εκλογών» όπως είπε και ο Πρόεδρος των ΗΠΑ.

Όμως με τούτες τις αντιλήψεις πορεύεται στη ζωή ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας μας που μάλιστα είναι πιστό στην συλλογική συναισθηματική μας μνήμη εδώ και κοντά χίλια χρόνια που σφυρηλατείται η νεοελληνική εθνική μας ταυτότητα… Δεν μπορούμε ούτε να εξαφανίσουμε ούτε να αντικαταστήσουμε αύριο αυτές τις αντιλήψεις, ούτε να μετοικήσουμε κατοίκους από τη π.χ. Βόρεια Ευρώπη για να αλλάξει η πολιτισμική μας σύνθεση. Είμαστε πίσω… Ας το παραδεχτούμε. Η λύση όμως ούτε μία στο εκατομμύριο δεν θα ήταν ο ιδεολογικός ελιτισμός, να περιχαρακωθούμε όλοι όσοι είμαστε απέναντι και ανησυχούμε με αυτή την κατάσταση και να δημιουργήσουμε – για άλλη μια φορά – ένα πνευματικό «Κολωνάκι» που θα είναι αποκομμένο από την υπόλοιπη πλειοψηφία η οποία με κάθε ευκαιρία θα παραμονεύει να την αξιοποιήσει προς ίδιον όφελος το εκάστοτε «αντιμνημονιακό» μέτωπο και ο κάθε τυχάρπαστος ανισόρροπος. Ας κατέβουμε από το καλάμι μας και ας εξηγήσουμε όσο πιο πειστικά γίνεται, τι είναι να έχεις ισχυρό νόμισμα, τι είναι να είσαι σε έναν υπερεθνικό οργανισμό του οποίου είσαι το οικονομικό του σκέλος για την ώρα μόλις το 0,9 % και τι θα ήσουν αν εδώ και 35 χρόνια ήσουν φτερό στον άνεμο, τι σημαίνει Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, μηχανισμός στήριξης, Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Τραπεζική Πίστη, πλαστικό χρήμα, ατομικές και συλλογικές ελευθερίες, ισότητα, κοινωνική δικαιοσύνη για όλους και όχι όσους έχουν αποκλειστικά  πρόσβαση με πελατειακούς όρους στο πολιτικό σύστημα, δυνατότητα πρόσβασης σε όλες τις αγορές αγαθών, δυνατότητα δίκαιης φορολόγησης διεθνών συναλλαγών, πρόληψη οικονομικών, κοινωνικών και περιβαλλοντικών κρίσεων…

Αυτά είναι τα δεδομένα, αυτή είναι η κατάσταση και αυτό πρέπει να κάνουμε αν θέλουμε να περάσουμε ουσιαστικά τον κάβο και να μην κάνουμε μανούβρες γύρω του. Πρέπει να σηκώσουμε τα μανίκια και να ξανακάνουμε «μόδα» τον ελληνισμό που βρίσκεται στις επάλξεις των σύγχρονων προκλήσεων της ηπείρου και του κόσμου μας. Δεν είναι δυνατό – και μάλιστα θα μας οδηγήσει σε ακόμη μεγαλύτερη καταστροφή – σε κάθε στραπάτσο τα χειρότερα ανατολίτικα ένστικτα να μας κάνουν να κλεινόμαστε στο καβούκι μας, να έρχονται στην επιφάνεια οι χειρότεροι και να νοσταλγούμε την εποχή του Κοσμά του Αιτωλού. Πρέπει να παραμείνουμε αλλά και να ενταχθούμε πλήρως και δομικά ως κοινωνία στο δυτικό κόσμο, ειδάλλως σε μερικές δεκαετίες μπορεί και να μην υπάρχουμε καν.

Δεν είναι λοιπόν καιροί για βαρύγδουπες κουβέντες και ρητορικά σχήματα. Δεν είναι καιρός για να μεζευόμαστε τρεις και ο κούκος και να ασχολούμεθα με το αν πρέπει η πρότασή μας να είναι «αριστερή φιλελεύθερη» «ανανεωτική» ή της «κοινής λογικής». Αυτά όλα είναι ανοησίες επί της παρούσης, δεν αφορούν καμιά και κανένα και περιχαρακώνουν τη δημιουργική μερίδα της κοινωνίας μας. Αυτή είναι η κατάσταση και όσο γρηγορότερα το συνειδητοποιήσουμε τόσο το καλύτερο. Ένας μεγάλος ευρωπαϊστής και αναμορφωτής της ευρωπαϊκής ιδέας καθώς και μια τεράστια μορφή του εικοστού αιώνα, που μάλιστα στάθηκε ιδιαίτερα επικριτικός απέναντι στην παρούσα ευρωπαϊκή ηγεσία για τους χειρισμούς της απέναντι στην Κρίση, ο σοσιαλιστής και πρώην Γερμανός Καγκελάριος Χέλμουτ Σμίτ – που έφυγε και πριν μερικές ημέρες – όταν τον ρωτούσαν ποιο είναι το όραμά του απαντούσε: «Δεν έχω όραμα. Όσοι έχουν οράματα,  να επισκεφτούν γιατρό…»








Δεν υπάρχουν σχόλια: