Εκκλησία του Δήμου

Από τον Ατλαντικό ως τα Ουράλια! Αλλά για ποιούς;

2012-02-01T06:30:00.001+02:00

Των

Γιώργου Μπαλάφα
Κώστα Ζαχαριάδη

Εν μέσω των συναντήσεων των «ηγετών» της Ε.E. πολλοί την παρομοιάζουν με ακυβέρνητο καράβι. Οικονομολόγοι όπως ο Στίγκλιτς και ο Κρούγκμαν προβλέπουν κλυδωνισμούς του ευρωπαϊκού οικοδομήματος! Σε κάθε «λύση» που σοφίζονται «Μερκοζί» και τραπεζίτες ζούμε κωμικοτραγικές στιγμές. Δεν προλαβαίνουν να βγουν από τα γραφεία τους και να πανηγυρίσουν για την «τελική λύση», αρχίζουν να ψάχνουν νέα λύση για τα προβλήματα που η προηγούμενη «λύση» δημιούργησε.

Η συζήτηση σχετικά με την Ευρώπη στο χώρο της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς, έχει παρελθόν και ασφαλώς έχει και μέλλον. Η συγκυρία δικαιώνει πολλά από αυτά που το κόμμα μας ο ΣΥΝ αλλά και η Ευρωπαϊκή μας συμμαχία το Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς έχουν πει εδώ και χρόνια και ως συνεδριακές τους αποφάσεις.

Ύφεση, ανεργία, λιτότητα

Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι. Η ανεργία στις χώρες της Ε.Ε αυξάνεται, οι άνθρωποι που ζουν κάτω από τα επίπεδα της φτώχιας πληθαίνουν, όλο και πιο πολλές χώρες υποβαθμίζονται από τους γνωστούς αγνώστους των οίκων αξιολόγησης . Η Ε.Ε εισέρχεται σε νέα φάση ύφεσης, η λιτότητα προβάλλεται ως μόνη λύση• για ανάπτυξη ούτε λέξη. Κανένας δεν πιστεύει πως η νέα συνθήκη , η « Συνθήκη για την σταθερότητα, τον συντονισμό και την διακυβέρνηση στην οικονομική και νομισματική ένωση» όπως τιτλοφορείται θα έχει στο επίκεντρό της τον πολίτη.

Δημοκρατία το ζητούμενο

Σήμερα το δημοκρατικό έλλειμμα στην Ευρώπη μεγαλώνει. Οι αποφάσεις που αφορούν το σύνολο των χωρών αποφασίζονται στις διμερείς ή τριμερείς συναντήσεις. Τα κέντρα λήψης αποφάσεων δεν είναι δημοκρατικά νομιμοποιημένα. Όσοι βλέπουν την Ευρώπη σαν το δρόμο για την παράκαμψη της δημοκρατικής νομιμοποίησης των πολιτικών τους αντί να οικοδομήσουν μια «δική τους» Ευρώπη, όπως λογικά επιθυμούν, διαλύουν την Ευρώπη.

Η απάντηση στα διευθυντήρια και το γερμανικό ηγεμονισμό είναι η δημοκρατική εμβάθυνση και η αλληλεγγύη των λαών. Οι πολίτες στην ΕΕ δεν πρέπει να είναι απλοί παρατηρητές. Οφείλουν να πιέζουν με την παρέμβασή τους και να συμβάλλουν στη διαμόρφωση και την αλλαγή των συσχετισμών στο πεδίο της πολιτικής, της κοινωνίας, των κινημάτων και των ιδεών. Η ενίσχυση των εξουσιών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, η δυνατότητά του να έχει χαρακτηριστικά «κυβερνώσας Ευρωβουλής» σε συνδυασμό με την κατάργηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (commission) θα αποτελέσει ένα μεγάλο βήμα δημοκρατίας και θα επιτρέψει την κοινωνική λογοδοσία των κυβερνώντων στους λαούς της Ε.Ε.

Η Αριστερά που απορρίπτει την νεοφιλελεύθερη προσέγγιση των «Μερκοζί» δεν προτείνει τη διαχείριση της οικονομίας με ελλειμματικούς προϋπολογισμούς και με συνεχή δανεισμό – χρέη. Αυτή τη στιγμή σε πανευρωπαϊκό επίπεδο με πρόφαση τα υπαρκτά προβλήματα των ελλειμμάτων και των χρεών επιχειρείται να εγκαθιδρυθεί μια νέα πολιτική ισορροπία που συρρικνώνει εργασιακά δικαιώματα και συντρίβει το κοινωνικό κράτος.

Υπάρχει εναλλακτική…

Ο δημοκρατικός έλεγχος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, η οποία μπορεί να αποτελέσει ανάχωμα ενάντια στην κερδοσκοπία που διενεργείται με τα κρατικά ομόλογα είναι επιτακτική ανάγκη. Ένα ευρωπαϊκό δημόσιο ταμείο ή τράπεζα με σκοπό την κοινωνική, οικολογική και αλληλέγγυα ανάπτυξη θα μπορούσε να δώσει ανάσα στην οικονομική ασφυξία που επικρατεί στην ΕΕ. Η δημιουργία ενός δημόσιου πιστωτικού πόλου, μπορεί να αποτελέσει κλειδί για τη χρηματοδότηση της δημιουργίας θέσεων εργασίας, δημοσίων υπηρεσιών καθώς και ενός οικολογικού μετασχηματισμού.

Θεωρείται από κάποιους ακόμα και στην αριστερά ότι το πρόβλημα είναι το νόμισμα και ο πιο εύκολος στόχος κριτικής και καταγγελίας είναι «έξω από την ΕΕ, το Ευρώ». Μετά θα έχουμε ελεύθερα χέρια μας για να ασκήσουμε πολιτική. Αλήθεια πόσο ελεύθερα θα ήταν τα χέρια, ποιοι πόροι θα μπορούν να κινητοποιηθούν, σε ποιο και σε πόσο υποτιμημένο «εθνικό» νόμισμα; Τι θα γίνει με το έλλειμμα εμπορικού ισοζυγίου, ενεργειακού ισοζυγίου, την αλλαγή στις διεθνείς ισορροπίες και την εξωτερική πολιτική;

Όχι στην Ευρώπη των πολέμων και των εθνικισμών

Η ευρωπαϊκή ιστορία έχει ήδη αποδείξει ότι αυτή η πολυεπίπεδη κρίση που βιώνουμε μπορεί να οδηγήσει σε κρίση του πολιτισμού και δημοκρατίας και την επιστροφή σε σοβινισμούς, εθνικισμούς, ιδεοληψίες και σκοταδισμό. Ας μην ξεχνάμε, η λήθη είναι ο καλύτερος σύμμαχός του ολοκληρωτισμού. Για χιλιάδες χρόνια η Ευρώπη μαστιζόταν από πολέμους μεταξύ των διαφορετικών φυλών, εθνοτήτων, θρησκευτικών ρευμάτων κλπ. Η μακρά ειρήνη που διανύει αυτή η γεωγραφική περιοχή του πλανήτη είναι κατάκτηση που πρέπει να διευρυνθεί και χρονικά και γεωγραφικά. Η μείωση των εξοπλιστικών δαπανών είναι επιβεβλημένη. Η πολεμική βιομηχανία πάνω στην οποία στηρίζονται εν μέρη σήμερα τα πλεονάσματα της Γερμανίας αλλά εν μέρη και τα ελλείμματα της Ελλάδας δεν μπορεί να εντάσσεται σε μια βιώσιμη στρατηγική για την Ε.Ε.

Η νέα διεθνής πραγματικότητα

Το τέλος του ψυχρού πολέμου στις αρχές της δεκαετίας του 90, οδήγησε σε έναν κόσμο υπό την ηγεμονία του νεοφιλελευθερισμού και την μονοκρατορία των ΗΠΑ. Στις αρχές της πρώτης δεκαετίας της τρίτης χιλιετίας και ως αποτέλεσμα της επιτάχυνσης της οικονομικής παγκοσμιοποίησης άρχισε η μετάβαση σε ένα πολυπολικό κόσμο. Η Κινά, η Ινδία, η Βραζιλία, η Ρωσία αναδεικνύονται σε οικονομικούς κολοσσούς. Η αλλαγή στις Αραβικές χώρες περί την Μεσόγειο και ο ηγετικός ρόλος που επιδιώκει να παίξει η Τουρκία, ως κράτος «πρότυπο» του κοσμικού Ισλάμ αλλάζουν άρδην το status quo στα σύνορα της Ε.Ε. Η Ευρώπη έχει τη δυναμική να διαχειριστεί την αναπόφευκτη μετακίνηση του κέντρου βάρους της ανθρωπότητας ανατολικά, αναζητώντας για τους Ευρωπαίους μια καλύτερη θέση παγκοσμίως.

Όταν αναφερόμαστε στην Ευρώπη δεν μπορούμε να την σχετίζουμε μόνο με όρους οικονομικής και νομισματικής σχέσης. Η κοινωνική και πολιτισμική αναφορά των ευρωπαϊκών λαών έχει ήδη δημιουργήσει κεκτημένα. Ας είμαστε ειλικρινείς, το «ευρωπαϊκό κοινωνικό πρότυπο», είναι το καλύτερο στον κόσμο (απ αυτά που βιώσαμε μέχρι σήμερα), και αυτό που βρίσκεται εγγύτερα στα οράματα και τις διεκδικήσεις της αριστεράς. Ένα πρότυπο που διαμορφώθηκε ιστορικά με την καθοριστική συμβολή και της ίδιας της αριστεράς με όλες της τις εκδοχές.

Η Ευρώπη των λαών της οφείλει να οικοδομείται και να βασίζεται στις αρχές της δημοκρατίας , της αλληλεγγύης , την ανάγκη της ευρωπαϊκής αυτονομίας στη διεθνή πολιτική, τις αρχές που απορρέουν από την Αναγέννηση και το Διαφωτισμό, τα δικαιώματα στη διαφορετικότητα, την αειφόρο- βιώσιμη ανάπτυξη, τις βαθιές αλλαγές παραγωγικού και κοινωνικού «μοντέλου» που επιβάλλει η κλιματική αλλαγή.

http://ecoleft.wordpress.com

Θεόδωρος Αγγελόπουλος (1935 - 2012)

2012-01-25T00:57:00.001+02:00

Ο Αγγελόπουλος ήταν ένας ακόμη άνθρωπος, που κάθε που εμφανιζόταν ή παρενέβαινε στο δημόσιο βίο μου δημιουργούσε άγχος θυμίζοντάς μου πάντοτε τις ευθύνες που θεωρώ ότι έχω ως άνθρωπος, ως Έλληνας και ως πολίτης αυτού του κόσμου για το παρόν και το μέλλον της κοινωνίας και του τόπου μας. Το άλλο που δεν θα πρέπει να παραλείψουμε είναι ότι τελικά η ζούγκλα που επικρατεί στην ελληνική άσφαλτο δεν κάνει διακρίσεις και αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα καρκινώματα για αυτή τη χώρα και τους ανθρώπους της...

Το δια ταύτα παρακαλώ...

2012-01-14T14:07:00.000+02:00

Η καραμέλα γνωστή... Αφού τα λέει ο Καμμένος που είναι δεξιός, θρησκόληπτος, εθνικιστής κ.ο.κ. δεν δίνουμε σημασία και παίρνουμε ύφος ξιπασμένου νεοφιλελεύθερου διανοούμενου - θυμάστε όταν στην πατρίδα μας κάποτε που όταν μιλούσε κάποιος για φτώχεια και εξαθλίωση, ήταν κομμουνιστής και "εχθρός της Πατρίδος"; - ακόμη και όταν τα ζητήματα βρωμάνε και ζέχνουν, σκανδαλωδώς κουκουλώνονται και φαίνεται ότι κάποιοι έχουν βγάλει δισεκατομμύρια στις πλάτες μας, παίζοντας με τις ζωές μας... Γι' αυτό αγαπητοί μου μας χτυπά την πόρτα ο Φασισμός... Γιατί έχουμε περιχαρακωθεί στα όρια του μικροπολιτικού μικροκομματικού μικρόκοσμου μας (π.χ. να υπογράψει ή όχι ο γελοίος ο Σαμαράς... σπουδαίο πράγμα...) και φοβόμαστε να ουρλιάξουμε και να σκούξουμε με όλα όσα γίνονται μη τυχόν και μας πιάσει στο στόμα του ο κάθε Μανδραβέλης... Γιατί είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε την πάπια ακόμη και αν υπάρχουν γεγονότα και δεδομένα... Γιατί αφήνουμε να περάσουν στο ντούκου πράγματα και γεγονότα προκειμένου να μη θιχτεί ο δικός μας - και δικός μου ίσως - ψευτοπροοδευτισμός... "Γιατί κατά το μεσοπόλεμο οι μικροαστοί της γερμανικής κοινωνίας φοβόντουσαν την προλεταριοποίησή τους", όπως έλεγαν και τα σχολικά μας βιβλία για τις συνέπειες της κρίσης του '29 στην Ευρώπη με τα γνωστά αποτελέσματα και έναν Παγκόσμιο πόλεμο με τόσα εκατομμύρια θύματα σε όλη την υφήλιο...

Στο δια ταύτα - ακόμα και αν τα ισχυρίζεται ένας σαχλαμάρας, δεξιός, εθνικιστής - έπρεπε να το περάσει η γενιά μας όλο αυτό ή απλά έγινε για να οικονομήσουν σε βάρος μας - και ως φαίνεται σε βάρος ολόκληρης της Ευρώπης - μια χούφτα νοματαίοι που συμπεριφέρονται ως ληστές, βιαστές και δολοφόνοι κυρίαρχων λαών, κοινωνιών και κρατών; Και προς Θεού... Σταματήστε ορισμένοι - όσοι ακόμη τις συνηθίζετε - τις νεοφιλελεύθερες αυτομαστιγωματικές προτεσταντικές ανοησίες, δεν πείθετε ούτε τους εαυτούς σας πια...

Τους χαιρετισμούς μου σε όλους από τη συννεφιασμένη Ανάβυσσο...

Βαγγέλης

Λαυρεωτικό Ανταλλακτικό Νόμισμα (ΛΑΝ)

2012-01-10T10:27:00.000+02:00

Ανταλλαγές χωρίς χρήματα στη Λαυρεωτική

http://lan.pblogs.gr/

ΜΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ, ΟΣΩΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΝΤΑΛΛΑΓΕΣ ΧΩΡΙΣ ΧΡΗΜΑΤΑ ΣΤΗ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗ. ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΑΝΑΚΑΛΥΨΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΧΟ ΕΞ' ΑΡΧΗΣ, ΓΙΑΤΙ Ο ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΠΡΑΚΤΙΚΗ, ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΠΟ ΠΟΛΥ ΠΑΛΙΑ.

"...Τα συστήματα ανταλλαγής προϊόντων και υπηρεσιών έχουν πολλές μορφές: τράπεζες χρόνου, συμβολικό νόμισμα, ομόλογα κλπ, αλλά το πιο διαδεδομένο είναι το LETS (Local Exchange Trading System – Σύστημα Τοπικών Ανταλλαγών).

Τι είναι το LETS; Είναι μια μορφή συναλλαγής κι ένα ανεξάρτητο σύστημα ανταλλαγής υπηρεσιών χωρίς τόκο και κέρδος, που βοηθάει τις τοπικές κοινωνίες να αναπνεύσουν, να ζήσουν και να αναπτυχθούν μέσα σε δύσκολες οικονομικά εποχές. Είναι με λίγα λόγια ένας τρόπος να ζεις και να εργάζεσαι χωρίς χρήματα.

Τα LETS στηρίζονται στην αυτοοργάνωση των ανθρώπων σε τοπικό επίπεδο (γειτονιά, μικρή πόλη, χωριό), οι οποίοι, αφού καταγράψουν τις ανάγκες και τις ειδικότητες του καθενός που συμμετέχει, ανταλλάσσουν μεταξύ τους προϊόντα ή υπηρεσίες ανεξαρτητοποιημένοι από το χρήμα και τις τιμές της προσφοράς και της ζήτησης της αγοράς, φτιάχνοντας έτσι ένα τοπικό δίκτυο. Σ’ αυτό ο καθένας δηλώνει τι μπορεί να προσφέρει και τι έχει ανάγκη. Η ανταλλαγή αφορά αγαθά, υπηρεσίες ή γνώσεις. Όλοι προσφέρουν και όλοι έχουν κάποια στιγμή κάτι ανάγκη. Δεν αγοράζουν όμως, ούτε πουλούν, μόνο ανταλλάσσουν. Οι συναλλαγές γίνονται με τον τρόπο που κάθε Σύστημα αποφασίζει με ισότιμες συλλογικές διαδικασίες. Συνήθως, η διαμόρφωση των τιμών είναι ελεύθερη μεταξύ των μελών και χρησιμοποιείται μια συμβολική μονάδα..."

Περισσότερες πληροφορίες στο ίντερνετ και πιο ολοκληρωμένες στις ιστοσελίδες: http://apatris.info & http://www.peliti.gr/

Εκκληση της Νάντης

2012-01-07T14:12:00.004+02:00

Επειδή ο ελληνικός λαός ταπεινώνεται, ας είμαστε αλληλέγγυοι ενάντια στους πλούσιους όλου του κόσμου. Ας ζητήσουμε όλοι, συμβολικά, την ελληνική υπηκοότητα!

Αγανακτισμένοι από τη δειλία και την έλλειψη οράματος των δυτικών κυβερνήσεων - μεταξύ των οποίων και η δική μας - ενάντια στη δικτατορία των χρηματαγορών,και εξαγριωμένοι από τη ταπείνωση στην οποία υπόκειται σήμερα ο ελληνικός λαός, κατηγορούμενος αδιάντροπα γιά ασωτεία και απάτη, συλλογικά υποδεικνειούμενος ως ένοχος χωρίς να μπορέσει να αυτουπερασπισθεί, καταδικασμένος σε μιά ατελείωτη λιτότητα και στη μετάνεια με όρους που θυμίζουν το λόγο του στρατάρχη Πεταίν το 1940 γιά την ηθική τάξη, «τη προσπάθεια » και «το πνεύμα ηδονής»,

Εμείς μάλιστα δεν ξεχνάμε ότι αυτοί που σήμερα θυσιάζουν την Ελλάδα στο βωμό της κερδοσκοπίας, κάνοντας πως ελπίζουν ότι ο οικονομικός φασισμός θα ικανοποιηθεί με αυτή τη μικρή χώρα και ότι οι ίδιοι θα γλυτώσουν... Eίναι αυτοί οι ίδιοι που εγκατέλειψαν τη Τσεχοσλοβακία στον Αδόλφο Χίτλερ στο Μόναχο το 1938, ελπίζοντας πως θα του αρκούσε αυτή η καινούργια λεία που του προσέφεραν, αφού είχαν πριν παρατήσει τη δημοκρατική Ισπανία.

Δεν αντέχουμε πιά να βλέπουμε τους νεόπλουτους (1% του πληθυσμού παγκοσμίως) να θριαμβεύουν, αγνοώντας το αληθινό ηθικό χρέος που η Ανθρωπότητα οφείλει στο ελληνικό έθνος, διότι έδωσε στη Ευρώπη το πρώτο σπόρο μιάς άμεσης δημοκρατίας, βασισμένης ακριβώς στη κατάργηση των χρεών και στη χειραφέτηση των πολιτών από τη δουλεία τους γιά τα χρέη αυτά, πριν 2500 χρόνια.

Για όλους αυτούς τους λόγους, είμαστε όλοι Ελληνες και Ελληνίδες.

Συνεπώς, ήρθε η ώρα γιά να μη συνεργαστούμε, με τη παθητικότητά μας, ούτε μιά στιγμή παραπάνω στην οικοινιμική υποταγή της Ελλάδας. Ετσι θέλουμε, με ένα σαφές σήμα, να είμαστε αλληλέγγυοι με την Ελλάδα και να μοιραστούμε, τουλάχιστον συμβολικά, τη τύχη του λαού της.

Οπότε ζητάμε σήμερα να τύχουμε της Ελληνικής υπηκοότητας και απευθύνουμε επίσημη αίτηση στην Ελληνική Πρεσβεία της χώρας μας, θα δημοσιοποιήσουμε δε αυτή τη ενέργεια με μία πρώτη λίστα υπογραφών, στις 24 Νοεμβρίου 2011, επέτειο μιάς σημαντικής δράσης της Ελληνικής αντίστασης, που έγινε στη γέφυρα του Γοργοπόταμου τη νύχτα της 24ης προς την 25η Νοεμβρίου 1942.

Κύριε Πρέσβη,

Αλληλέγγυος/η προς τη χώρα σας, ο/η υπογράφων/ουσα ζητώ προσωπικά να καταμετρηθώ ως Ελληνας/ιδα από καρδιάς και να αποκτήσω τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις όσων έχουν διπλή υπηκοότητα, γιά να ασκήσω αυτή τη διεθνική εθνικότητα με σκοπό να εγκαθιδρύσουμε μία παγκόσμια δημοκρατία ελευθερίας και ισότητας, 25 αιώνες μετά το Σόλωνα, το Κλεισθένη και το Περικλή.

Ευχαριστώ εκ των προτέρων γιά την απάντησή σας.

Με αδελφοσύνη προς το λαό σας.

ΟΝΟΜΑ............. ΕΠΩΝΥΜΟ..................... ΠΟΛΗ............... ΧΩΡΑ...............

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ Η ΙΔΙΟΤΗΤΑ.................................

Copy/paste το κείμενο αυτό ή στείλτε το δικό σας γράμμα στη πρεσβεία της χώρα σας και επίσης στείλετε ένα αντίγραφο στη ακόλουθη διεύθυνση του συλλόγου : jesuisgrec@numericable.fr

Μπορείτε επίσης να γράψετε ένα προσωπικό σχόλιο στο πιό κάτω blog :
http://jesuisgrec.blogspot.com/

Αυτή η προσωπική και συλλογική ενέργεια-αίτηση γιά την ελληνική υπηκοότητα ανήκει μόνο σε αυτούς και αυτές που την κάνουν και δεν την κατευθύνει κανένα κόμμα ή οργανισμός. Την προτείνει ο πολιτιστικός σύλλογος « Ν.e.u.f » « Nantes Est Une Fête ! » (H Νάντη είναι μιά γιορτή).

Σημειώσεις κειμένου έκκλησης

1.Ποτέ δεν θα ξεχάσουμε τη πατερναλιστική περιφρόνηση των ηγετών της Γερμανίας και της Γαλλίας προς την Ελλάδα, αλαζονική και προσβλητική συμπεριφορά τόσο περισσότερο σκανδαλώδης εφόσον αυτές οι δύο χώρες προμηθεύουν πανάκριβα οπλικά συστήματα στην Ελλάδα.

Αισθανόμαστε ντροπή γιά το ζεύγος Μερκέλ-Σαρκοζί, που δίνει μαθήματα διδασκαλίας σε μιά Ελλάδα γονατισμένη, που της εφαρμόζουν με το ζόρι μιά θεραπεία τόσο επιτακτική και ανόητη όσο ήταν η ιατρική της εποχής του Μολιέρου, βασισμένη στη αφαίμαξη, μία ιατρική που ονειρεύονται ανοιχτά να την εφαρμόσουν μετά στους δικούς τους λαούς.

Δεν δεχόμαστε να χάνει ένα έθνος τη πολιτική του κυριαρχία, γιά πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας, λόγω ενός απλού diktat οικονομικής απόδοσης των επενδύσεων των 1% προνομιούχων όλου του κόσμου, που μπορούσαν να αγοράσουν κρατικά ομόλογα.

Δεν θα επιτρέψουμε να συκοφαντηθεί ο ελληνικός λαός στη θέση μερικών κερδοσκόπων και αισχοκερδών όλου του κόσμου και των συνενόχων τους.

2. Ούτε να εκφραστεί με δημοψήφισμα.

3. Ο Τσώρτσιλ είχε πει αυτή τη περίφημη φράση μετά από το σύμφωνο του Μονάχου: «Μεταξύ του πολέμου και της ατιμίας διαλέξατε την ατιμία, θα έχετε το πόλεμο. ». Αλλά γνωρίζουμε λιγότερο το ότι ο Γκάντι από την Ινδία είχε δηλώσει : « Η Ευρώπη πούλησε τη ψυχή της γιά να υπάρξει στη γη 8 ημέρες παραπάνω. Η ειρήνη που η Ευρώπη κέρδισε στο Μόναχο, αποτελεί το θρίαμβο της βίας και είναι η ήττα της. ».

Δεν ξεχνάμε ότι ο στρατηγός Φωσέρ, ηγέτης της γαλλικής αποστολής βοηθείας εγκατεστημένη στη Πράγα, αηδιασμένος από το σύμφωνο του Μονάχου, είχε στείλει τη παραίτησή του στη γαλλική κυβέρνηση γιά να σωθεί η τιμή και είχε ζητήσει τη τσέχικη υπηκοότητα. Ο στρατηγός Λουί Ευγένιος Φωσέρ έζησε 20 χρόνια πλάι στο τσέχικο λαό. Επιστρέφοντας στη Γαλλία έγινε αντιστασιακός κατά τη ναζιστική κατοχή, έπειτα συνελλήφθει και εξορίστηκε στη Γερμανία απ΄όπου γύρισε ζωντανός το 1945.

4. Γιατί η Ελλάδα έδωσε στο κόσμο το δραστήριο μύθο της Αντιγώνης, ανίκητη εξέγερση της συνείδησης εναντίον της αυθαιρεσίας και της τυραννίας.

5. Γιατί η Ελλάδα έδωσε στην Ευρώπη το πρώτο σπόρο μιάς άμεσης δημοκρατίας (όχι αναθετουμένης σε μιά τάξη εκλεγέντων-επαγγελματιών, αλλά ασκουμένης αμέσως από κληρωτούς βουλευτές),

6. Και διότι η ενακτήρια πράξη που εγκαινίασε την Αθηναική Δημοκρατία πρώτος σπόρος - ακόμα εύθραυστος και ατελής βεβαίως - που αποφάσισε ο άρχοντας Σόλωνας το 594 π.Χ. ήταν ακριβώςη κατάργηση των χρεών και η γενική χειραφέτηση των πολιτών από τη δουλεία τους γιά τα προσωπικά τους χρέη. Αλλά ποιός το θυμάται ;
Ούτε ξεχνάμε την λαμπρή και ηρωική ελληνική αντίσταση, συμμετέχοντας σε μεγάλο βαθμό στην απελευθέρωση της Ευρώπης από το ναζισμό.

7. Αυτή η κηδεμονία θα σήμαινε ένα έρπον πραξικόπημα κατά της ευρωπαικής δημοκρατίας και τη προγραμματισμένη ασφυξία της ελληνικής κοινωνίας με την υλική και ηθική ταπείνωσή της η οποία αναγκαστικά θα παρέσυρε, σαν ένα ντόμινο, τις διπλανές χώρες, μεταξύ των οποίων και τη δική μας, στο ίδιο αποτέλεσμα, με το κίνδυνο μιάς προ-φασιστικής κρίσης.

8. Τη νύχτα της 24ης προς την 25η Νοεμβρίου 1942, η ανατίναξη της σιδηροδρομικής γέφυρας του Γοργοποτάμου, στο στρατηγικής σημασίας άξωνα Θεσσαλονίκης-Αθήνας, αποτελεί μιά μεγάλη από κοινού δράση δύο σημαντικών κινημάτων της ελληνικής αντίστασης, των κουμμουνιστικών ΕΑΜ-ΕΛΛΑΣ και των μη κουμμουνιστικών ΕΔΕΣ-ΕΟΕΑ, υποβοηθούμενων από Bρετανούς πράκτορες.

9. Ο σύλλογος Ν.e.u.f. οργανώνει στη Νάντη (Λουάρ και Βρετάννη, Γαλλία) τη Γιορτή των γλωσσών και των διαδρομών μνήμης της αντιφασιστικής Αντίστασης. Ο σύλλογος αυτός, το 1995, απαιτούσε την αυτοματισμένη διαφάνεια των δημόσιων λογιστικών μέσω Ιντερνέτ και το 1997 εγκαινίασε το « Ρεβεγιόν της Πρωτομαγιάς » μπροστά στο Χρηματηστήριο του Παρισιού, πρώτη δημοτική εκδήλωση του δυτικού κόσμου γιά το φόρο Τομπίν κατά της κερδοσκοπίας και εναντίων των φορολογικών παραδείσων. Ο Ν.e.u.f. πήρε επίσης τη πρωτοβουλία της « Εκκλησης των Αντιστασιακών προς τις νέες γενιές της 8ης Μαρτίου 2004 » (με την ATTAC) και της λεγομένης Δήλωσης «Δεκαπόλ, Δέκα καινούργια δικαιώματα γιά τον προσεχή αιώνα ».

"Πέθανε ο θεός"

2012-01-03T07:18:00.000+02:00

Καλή χρονιά σε όλους και όλες με λίγο στοχασμό και καθοδηγητή έναν σπουδαίο Δάσκαλο...

Ένα δέντρο μια φορά...

2011-12-24T01:45:00.002+02:00

Χρόνια πολλά και χαρούμενες γιορτές σε όλες και όλους!

Ας είναι το νέο έτος όχι μόνο το 5ο κατά σειρά σε ύφεση αλλά και

μια χρονιά έμπρακτης ανθρωπιάς και κοινωνικής αλληλεγγύης, που

τόσο έχουμε ανάγκη όλες και όλοι. Εύχομαι για το νέο έτος Υγεία,

Ευτυχία και κυρίως Εργασία! Με αφορμή τις γιορτινές ημέρες

και το πνεύμα τους σας προτείνω την παρακάτω μικρού

μήκους ταινία με κινούμενα σχέδια "Ένα δέντρο μια φορά"

βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Ευγένιου Τριβιζά...

Φιλικά

Βαγγέλης

Τοποθέτηση Βαρουφάκη στο debate "Μαζί τα φάγαμε"

2011-12-16T01:36:00.003+02:00

Τοποθέτηση Βαρουφάκη στο debate "Μαζί τα φάγαμε" από News247

Κερατέα - Ένας χρόνος μετά....

2011-12-10T19:51:00.001+02:00

Το κίνημα της Κερατέας που δημιουργήθηκε μετά την εισβολή της Αστυνομίας στη Λαυρεωτική στις 11/12/2010 νίκησε κατά κράτος το μηχανισμό Ραγκούση - Πάγκαλου γιατί ήταν αυθόρμητη και ταυτόχρονα οργανωμένη κινητοποίηση Πολιτών με συνειδητοποίηση του δίκιου μας και αναφορικά με την προστασία του φυσικού μας περιβάλλοντος και της πολιτιστικής κληρονομιάς αφενός και με την αυταπόδεικτη αλήθεια ότι σε αυτή τη χώρα όλα κινούνται με βάση τα συμφέροντα των μεγαλοεκδοτών-προμηθευτών-εργολάβων και όχι το γενικό συμφέρον των Ελλήνων Πολιτών. Χρόνια μας πολλά!!

Ομιλία Φώτη Κουβέλη στην Παλλήνη

2011-12-07T19:45:00.001+02:00

Τάσος Λειβαδίτης - Αὐτὸ τὸ ἀστέρι εἶναι γιὰ ὅλους μας

2011-12-06T23:44:00.004+02:00

Ναι, αγαπημένη μου,

εμείς γι' αυτά τα λίγα και απλά πράγματα πολεμάμε

για να μπορούμε να 'χουμε μια πόρτα, έν΄ άστρο, ένα σκαμνί

ένα χαρούμενο δρόμο το πρωί

ένα ήρεμο όνειρο το βράδυ.

Για να ΄χουμε έναν έρωτα που να μη μας τον λερώνουν

ένα τραγούδι που να μπορούμε να τραγουδάμε

Όμως αυτοί σπάνε τις πόρτες μας

πατάνε πάνω στον ερωτά μας.

Πριν πούμε το τραγούδι μας

μας σκοτώνουν.

Μας φοβούνται και μας σκοτώνουν.

Φοβούνται τον ουρανό που κοιτάζουμε

φοβούνται το πεζούλι που ακουμπάμε

φοβούνται το αδράχτι της μητέρας μας και το αλφαβητάρι του παιδιού μας

φοβούνται τα χέρια σου που ξέρουν να αγκαλιάζουν τόσο τρυφερά

και να μοχτούν τόσο αντρίκια

φοβούνται τα λόγια που λέμε οι δυο μας με φωνή χαμηλωμένη

φοβούνται τα λόγια που θα λέμε αύριο όλοι μαζί

μας φοβούνται, αγάπη μου, κι όταν μας σκοτώνουν

νεκρούς μας φοβούνται πιο πολύ.

Οβριόκαστρο, ένας χρόνος μετά

2011-12-04T15:14:00.008+02:00

11 Δεκεμβρίου 2011: Ένα χρόνο μετά την εισβολή των ΜΑΤ στο Οβριόκαστρο επιστρέφουμε στο «ΑΠΑΡΤΟ ΚΑΣΤΡΟ» και θυμόμαστε:

- 128 ημέρες άγριας καταστολής, πρωτοφανούς βίας και παρανομίας της εξουσίας.

- 128 ημέρες συνεχών μαχών απέναντι σε οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα, που βάλθηκαν να μετατρέψουν τη ζωή και τον τόπο μας σε χωματερή.

- 128 ημέρες κοινής δράσης, ουσιαστικής επικοινωνίας και αλληλεγγύης των κατοίκων και όσων συμπαραστάθηκαν στον αγώνα μας.

11 Δεκεμβρίου 2011: Ένα χρόνο μετά είμαστε εδώ ζωντανοί, με τη φλόγα να καίει ακόμα πιο δυνατή. Τίποτα δεν έχει κριθεί. Τίποτα δεν έχει τελειώσει. Συνεχίζουμε να ζητάμε καθαρό περιβάλλον, καθαρό μέλλον για την Κερατέα και όλη τη Λαυρεωτική. Το Οβριόκαστρο ήταν, είναι και θα παραμείνει «Τόπος Πολιτισμού και Όχι Σκουπιδιών».

11 Δεκεμβρίου 2011: Ένα χρόνο μετά θυμόμαστε την ημέρα που άλλαξε η ζωή μας. Την ημέρα που γίναμε όλοι μια γροθιά, μια ασπίδα, μια ψυχή.

Η Συντονιστική Επιτροπή Αγώνα κατά του ΧΥΤΑ, ο Δήμος Λαυρεωτικής, οι πολιτιστικοί - αθλητικοί και εμπορικοί σύλλογοι, οι μαθητές όλων των σχολείων, οι λοιποί φορείς του τόπου, οι κάτοικοι και όσοι στάθηκαν αλληλέγγυοι στον αγώνα μας, συμμετέχουμε όλοι μαζί αυτή την ημέρα μνήμης, σ’ αυτή την ειρηνική διαμαρτυρία.

ΤΟ ΟΒΡΙΟΚΑΣΤΡΟ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΑΠΑΡΤΟ ΚΑΣΤΡΟ

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ

ΣΑΒΒΑΤΟ 10 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2011:

7:00 μ.μ. ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΚΕΡΑΤΕΑΣ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΜΕ ΘΕΜΑ: “ΠΩΣ ΖΗΣΑΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ ΚΕΡΑΤΕΑΣ” Ομιλητές: Δημ.Παπαχρήστος(συγγραφέας), Σ.Σεφεριάδης (καθηγητής Παντείου), Στάθης (σκιτσογράφος), Ντίνα Μπατζιά- Άρης Χατζηγεωργίου- Σωτήρης Τριανταφύλλου(δημοσιογράφοι). ΠΑΡΑΛΛΗΛΗ ΠΡΟΒΟΛΗ ΟΠΤΙΚΟΥ ΥΛΙΚΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΩΝA

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΞΑΝΑΖΟΥΜΕ ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΣΤΟ “ΑΠΑΡΤΟ ΚΑΣΤΡΟ”…

ΚΥΡΙΑΚΗ 11 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2011:

10:30 π.μ. ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΕΡΑΤΕΑΣ.

11:00 π.μ. ΗΧΟΥΝ ΟΙ ΣΕΙΡΗΝΕΣ, ΧΤΥΠΟΥΝ ΟΙ ΚΑΜΠΑΝΕΣ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ΚΑΙ ΞΕΚΙΝΑ ΕΙΡΗΝΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΜΠΛΟΚΟ ΤΟΥ ΒΙΟ.ΠΑ. ΚΑΙ ΤΟ ΟΒΡΙΟΚΑΣΤΡΟ.

11:20π.μ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΠΟΜΠΗ ΞΕΚΙΝΑ ΑΠΟ ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΟΥ ΛΑΥΡΙΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟ ΜΠΛΟΚΟ ΤΗΣ ΚΕΡΑΤΕΑΣ.

12:30 μ.μ. ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΜΝΗΜΗΣ ΣΤΟ «ΑΠΑΡΤΟ ΚΑΣΤΡΟ» ΜΕ ΤΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΚΑΙ ΛΥΚΕΙΟΥ.

5:00 μ.μ. ΠΡΟΒΟΛΗ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ & ΒΙΝΤΕΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΤΟ «ΑΠΑΡΤΟ ΚΑΣΤΡΟ».

Η ΑRT RESISTANCE ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙ ΜΕ ΤΟ PROJECT “ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΤΗ ΚΕΡΑΤΕΑ”.

ΠΟΥΛΜΑΝ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΘΑ ΕΚΤΕΛΕΙ ΣΥΝΕΧΗ ΔΡΟΜΟΛΟΓΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΕΡΑΤΕΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟ «ΑΠΑΡΤΟ ΚΑΣΤΡΟ» ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΑ.

ΖΩΝΤΑΝΕΥΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΣΤΟ ΜΠΛΟΚΟ

antixyta.blogspot.com

Η απάντηση του ελληνικής καταγωγής Ελβετού Βουλευτή Ιωσήφ Ζησιάδη στον Πρόεδρο της Βουλής

2011-12-02T20:21:00.006+02:00

"Κύριε Πρόεδρε της Βουλής των Ελλήνων

Σήμερα πληροφορήθηκα από το διαδίκτυο ότι καλούμαι να καταθέσω στοιχεία αναφορικά με τις δηλώσεις μου στην εκπομπή του κ. Παύλου Τσίμα "Έρευνα", του τηλεοπτικού σταθμού Mega.

Για μία ακόμη φορά επιθυμώ να επαναλάβω πως κατέθεσα Ερώτηση στην Βουλή της Ελβετίας για τη δίωξη της φορολογικής απάτης και την αναγκαιότητανα υπάρξει μια διακρατική συμφωνία μεταξύ των δύο χωρών.

Η προσπάθειά μου στόχευε να υπερασπιστώ την Ελλάδα, που λόγω της οικονομικής κρίσης, όπως όλος ο τύπος και ο πολιτικός κόσμος επισήμαινε τη συνέχιση της διαφυγής των καταθέσεων από την Ελλάδα στην Ελβετία.

Έμεινα έκπληκτος, δεν “τόλμησα” καν να λάβω το λόγο και να ανταπαντήσω στην Υπουργό Οικονομικών κυρία Eveline Widmer-Schlumpf, όπως μου έδινε το δικαίωμα ο κανονισμός της Βουλής, όταν η απάντησή της (Ιούνιος 2011) εγκαλούσε την Ελλάδα και συνεπώς τις κυβερνήσεις της αφού από το 2005 η Ελβετία επιζητεί και δεν ανταποκρίνεται η Ελλάδα για μια συμφωνία καταπολέμησης της φορολογικής απάτης.

Σας επισυνάπτω και τη σχετική απάντηση της Υπουργού Οικονομικών της Ελβετίας, όπως είναι καταγραμμένη στα επίσημα πρακτικά της ιστοσελίδας του Ελβετικού Κοινοβουλίου.

Μάλιστα η δημοσιογράφος της Ελευθεροτυπίας κυρία Βασιλική Σιούτη με αναζήτησε και έδωσα συνέντευξη στην εφημερίδα “Ελευθεροτυπία” (17 Ιουλίου 2011), που έχει τον τίτλο "Η Ελβετία είναι πρόθυμη, η Ελλάδα δεν ζητά έρευνα για τα διαφυγόντα κεφάλαια".

Μετά τα ανωτέρω, εσείς κύριε πρόεδρε, αλλά και ο κάθε απλός πολίτης, τι συμπεράσματα θα εξάγατε όταν οι κυβερνήσεις της Ελλάδας (ΝΔ και ΠΑΣΟΚ), από το 2005 δεν επιθυμούν να συνάψουν μια συμφωνία καταπολέμησης της φορολογικής απάτης, όταν οι επίσημες ελβετικές αρχές δηλώνουν πρόθυμες να συνεργαστούν σε θέματα φορολογικής απάτης;

Συνεπώς, η ουσία του ζητήματος που θα έπρεπε να απασχολεί τον ελληνικό πολιτικό κόσμο δεν είναι αν κάποιος έχει στην κατοχή του τραπεζικά στοιχεία –τα οποία δεν μπορεί να έχει με νόμιμο τρόπο-, αλλά γιατί οι ελληνικές κυβερνήσεις (ΝΔ και ΠΑΣΟΚ) από το 2005 δεν ανταποκρίνονται στη συνεργασία που προτείνουν οι ελβετικές αρχές για την καταπολέμηση της φορολογικής απάτης.

Ελπίζω και εύχομαι να μελετήσετε και να λάβατε σοβαρά υπόψη σας τις θέσεις της αρμόδιας Υπουργού Οικονομικών της Ελβετίας και έτσι να κατανοήσετε πως οι δικές μου σκέψεις, που εκφράστηκαν στην εκπομπή του κ. Π. Τσίμα, έχουν αρχή και τέλος την αποστομωτική απάντηση που δέχθηκα στο ελβετικό κοινοβούλιο".

http://news247.gr

Η προφητεία ενός ναζί...

2011-11-25T09:35:00.003+02:00

Και η περισυλλογή μας συνεχίζεται...

Πλατεία Ταχρίρ: Οι αγώνες ενώνουν τις θρησκείες

2011-11-23T21:06:00.003+02:00

Αίγυπτος. Κάιρο. Πλατεία Ταχρίρ. Μεσάνυχτα. Χριστιανοί προστατεύουν Μουσουλμάνους την ώρα της προσευχής.

http://www.koutipandoras.gr

Κύριοι εκπρόσωποι της "γενιάς του Πολυτεχνείου"

2011-11-17T07:40:00.002+02:00

του Θάνου Δημάδη

Εδώ και τριάντα οχτώ έτη, κάθε χρόνο τέτοια μέρα τιμούμε κυρίως εκείνους τους αγωνιστές της γενιάς σας που έδωσαν τη ζωή τους για να μπορούμε εμείς οι νεότεροι να απολαμβάνουμε στη χώρα μας τα αγαθά της Δημοκρατίας, τις αρχές της ισότητας, της δικαιοσύνης, της ισονομίας, της ελευθερίας της σκέψης και της έκφρασης. Τιμούμε και σεβόμαστε τους αγώνες που δώσατε με το σύνθημα "ψωμί, παιδεία, ελευθερία", μα περισσότερο αναγνωρίζουμε τα κίνητρα του ξεσηκωμού σας για να γίνει η Ελλάδα μία δημοκρατικά ευνομούμενη χώρα και να απαλλαγεί από ένα καθεστώς που είχε βάλει τη χώρα στο "γύψο". Αυτό όμως δεν μας εμποδίζει από το να σας θεωρούμε ως τη γενιά εκείνη που προκάλεσε, μεπέπειτα, τη μεγαλύτερη πληγή στην νεωτερική Ελλάδα.

Τρεις δεκαετίες σχεδόν μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, τα κύματα της ιστορίας ετοιμάζονται να σας ξεβράσουν στη στεριά. Με απόλυτα δική σας ευθύνη. Η ιστορικότητα της γενιάς σας τείνει να καταστεί συνώνυμη με όλα όσα αφήνετε χρόνο με το χρόνο πίσω σας, μία μεταπολιτευτική Ελλάδα παρηκμασμένη, βουτηγμένη στα λασπόνερα της διαφθοράς, εγκλωβισμένη στο βούρκο της φαυλότητας. Από οραματιστές της Δημοκρατικής αλλαγής μετεξελιχθήκατε σε διαχειριστές της εθνικής μας κακοδαιμονίας, δημιούργημα δικό σας. Από νέους εμπνευσμένους αντεξουσιαστές μετατραπήκατε σε αυτάρεσκους επιβήτορες της εξουσίας. Από ελπίδα που ήσασταν για την Ελλάδα αποδειχθήκατε στο μεγαλύτερο εφιάλτη για την χώρα και τους πολίτες της.

Οι ευθύνες σας είναι ανυπέρβλητες. Και δεν παραγράφονται. Και βαρύνουν κατά κύριο λόγο όλους εσάς που εξαργυρώσατε την ιστορική υπόσταση της γενιάς σας για να πλουτίσετε, να γίνετε οικονομικά ισχυροί, να καπαρώσετε μία θεσούλα εξουσίας. Δεν το κάνατε όλοι. Το κάνετε όμως πολλοί από εσάς. Και πρώτοι εσείς έχετε χρέος σήμερα, μία τέτοια μέρα, να ζητήσετε μία συγνώμη.

Μία συγνώμη προς εμάς, προς τα παιδιά σας, τις επόμενες γενεές της Ελλάδας του αύριο που ήδη καλούνται να ξεπλύνουν τα δικά σας αμαρτήματα και να καθαρίσουν το βρώμικο μέτωπο μίας Δημοκρατίας, για την οποία αφότου αγωνιστήκατε στη συνέχεια εσείς οι ίδιοι βιάσατε και ξεφτιλίσατε.

Όμως μία συγνώμη δεν είναι πια αρκετή. Η σημερινή πολιτική, κοινωνική και οικονομική χρεοκοπία της Ελλάδας φέρει τη δική σας υπογραφή και σφραγίδα. Αυτήν την Ελλάδα μάς παραδίδετε σήμερα. Επιτρέψτε μας τουλάχιστον να την ξαναχτίσουμε από την αρχή. Και, φυσικά, χωρίς εσάς.

Με σχετική εκτίμηση και ανείπωτη οργή.

Η «παραίτηση» του Προέδρου της Δημοκρατίας, από τον e-Lawyer

2011-10-28T17:25:00.004+03:00

Η καθιέρωση της 28ης Οκτωβρίου ως ημέρας εθνικής γιορτής οφείλεται κατά κύριο λόγο στην απόφαση του Κωνσταντίνου Τσάτσου, καθηγητή φιλοσοφίας δικαίου στην Νομική Αθήνας, ο οποίος το 1941 ανάρτησε στον πίνακα ανακοινώσεων στην οδό Σίνα ένα σημείωμά του, κατά το οποίο "την Τετάρτη 28 Οκτωβρίου κωλύομαι να διδάξω". Στις 27 Οκτωβρίου ανέβηκε στο βήμα σε μια κατάμεστη από φοιτητές αίθουσα και κήρυξε την επόμενη ημέρα εθνική επέτειο ελευθερίας και αργία. Ο Τσάτσος έγινε εθνικός ήρωας μέσα σε μια μέρα, καταδιώχθηκε, κρύφτηκε, αποθεώθηκε. Μετά την απελευθέρωση, πολιτεύθηκε, διαγράφοντας μια αμφιλεγόμενη πορεία σε διάφορα υπουργεία, ενώ μετά την μεταπολίτευση έγινε ο αρχιτέκτονας του ισχύοντος Συντάγματος και πρώτος Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Πέρασαν αρκετές δεκαετίες από τότε. Αν διαβάσουμε σήμερα την ομιλία που εκφώνησε ο Τσάτσος τότε στους φοιτητές του, θα αναγνωρίσουμε αμέσως έναν εντελώς ξεπερασμένο εθνικιστικό λόγο. Εκείνη την εποχή όμως, είχε μια εντελώς διαφορετική λειτουργία και βαρύτητα και αποτελούσε μια πράξη αντίστασης που θα μπορούσε να είχε στοιχίσει τη ζωή του. Μην ξεχνάμε ότι ήμαστε σε πόλεμο. Η μέρα της εθνικής γιορτής εμπλουτίστηκε με την διεξαγωγή μαθητικών και στρατιωτικών παρελάσεων, δηλαδή εκδηλώσεων που απηχούν την αισθητική και την κυρίαρχη ιδεολογία εκείνων των περασμένων εποχών. Σήμερα έχουμε άλλους τρόπους να διατηρήσουμε την ιστορική μνήμη και να συζητήσουμε, χωρίς προκαταλήψεις, ακόμα και για τις σκοτεινές πτυχές εκείνων των ετών. Η τεχνολογία μας επιτρέπει να μελετήσουμε οπτικοακουστικό υλικό της εποχής. Επίσης μας επιτρέπει να μοιραστούμε στο Διαδίκτυο τεκμήρια από εκείνη την περίοδο, τιμώντας έτσι τους προγόνους ή αναζητώντας κι επισημαίνοντας τα λάθη που έγιναν. Δεν χρειαζόμαστε υποχρεωτικές εκδηλώσεις προβολής του σώματος, ως συμβόλου για την εγγύηση της εθνικής κυριαρχίας, αφού οι κίνδυνοι για την εθνική κυριαρχία δεν είναι πλέον σωματικοί.

Ένα μεγάλο πλήθος αποδοκίμασε σήμερα σε διάφορες παρελάσεις του πολιτειακούς παράγοντες, τους "επίσημους" που εκπροσωπούν το κράτος. Πράξεις πρωτοφανείς στην ιστορία της εθνικής γιορτής. Εξυβρίσθηκε ακόμη κι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο κ. Παπούλιας. Κατά δήλωσή του, τον αποκάλεσαν "προδότη", πράγμα που θεώρησε ντροπή και του προκάλεσε λύπη, επειδή ο ίδιος, όπως δήλωσε, πολέμησε τον ναζισμό και τον φασισμό εντασσόμενος από την ηλικία των 15 ετών στην εθνική αντίσταση. Δυστυχώς, ο κύριος Πρόεδρος αναγκάστηκε να εξηγήσει λοιπόν, για ποιο λόγο δεν είναι προδότης (αλλά ήρωας, όπως υπενόησε με την αναφορά στο ηρωϊκό παρελθόν του κατά τη διάρκεια του πολέμου). Φαίνεται πως, τώρα πια, κανείς δεν συγκινείται ενεργά από τις ηρωϊκές πράξεις που τέλεσε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας πριν από 70 χρόνια, γιατί αυτό που ενδιαφέρει δεν είναι πια το παρελθόν, αλλά το παρόν και το μέλλον. Ο κ. Παπούλιας αναγκάστηκε να αποχωρήσει από τον χώρο της παρέλασης στην Θεσσαλονίκη, την οποία είπε ότι "τιμάει" κάθε χρόνο αυτή τη μέρα. Αυτά είναι τα λάθη των πολιτικών της γενιάς του Προέδρου και όλων των υπόλοιπων: θεωρούν ότι μας "τιμούν" με την παρουσία τους, ενώ θα έπρεπε να επιδιώκουν οι ίδιοι να τιμώνται από τον λαό.

Ο κ. Παπούλιας δεν κατόρθωσε σήμερα να εγγυηθεί, σε συμβολικό έστω επίπεδο, την εθνική ενότητα και την ομοψυχία. Και πώς θα μπορούσε, άλλωστε, όταν βρίσκεται στη συγκεκριμένη θέση ύστερα από τα γνωστά μικροκομματικά παιχνίδια των δύο μεγάλων κομμάτων και την διελκυστινδα για την εργαλειακή χρήση του Συντάγματος και την πρόκληση πρόωρων εκλογών. Η εκλογή του κ. Παπούλια δεν βασίστηκε λοιπόν σε κάποιου είδους ουσιαστική ομοφωνία της εθνικής αντιπροσωπείας για την προσωπικότητά του, αλλά περισσότερο σε βολικές συνεννοήσεις που εξυπηρέτησαν τους πολιτικούς αρχηγούς κατά τον σχεδιασμό των κομματικών τους συμφερόντων. Ο κ. Παπούλιας θα ήταν ένας ήπιος πρόεδρος, κατάλληλος για μια ηπιότερη περίοδο. Σε μια περίοδο συγκρουσιακή και αμφιλεγόμενη, θα έπρεπε να επιδεικνύει άλλες ικανότητες, ώστε να είναι αποδεκτός. Για παράδειγμα, αναπέμποντας στη Βουλή αντισυνταγματικά νομοσχέδια.

Δεν είναι, βέβαια, ο μόνος Πρόεδρος της Δημοκρατίας που δεν μπορεί να εκφράσει το σύνολο του έθνους, αλλά είναι ο πρώτος που αποδοκιμάζεται τόσο έντονα και αποχωρεί από μια τελετή εθνικής μνήμης. Το χειρότερο είναι ότι αντί να κάνει την οποιαδήποτε αυτοκριτική, επιχειρεί να μειώσει τα περιστατικά, αποδίδοντάς τα σε "μειοψηφίες". Η κρίση του αυτή, αλλά κυρίως η συγκεκριμένη αντίδραση, δείχνει πόσο μακριά από την πραγματικότητα βρίσκεται ο αρχηγός του κράτους. Το "πρόβλημα" δεν είναι αν οι διαμαρτυρόμενοι πολίτες είναι μειοψηφία ή πλειοψηφία, αλλά ότι δεν υπάρχουν άλλοι πολίτες που να τους αποτρέπουν από τις πράξεις αποδοκιμασίας. Οι μόνοι που συμπαρίστανται στον Πρόεδρο, αλλά και γενικότερα στους πολιτικούς που υφίστανται την λαϊκή κατακραυγή, είναι οι εργαζόμενοι για την ασφάλειά τους κι όχι οι πολιτικοί υποστηρικτές τους. Προφανώς θα υπάρχουν και υποστηρικτές, αλλά δεν αναλαμβάνουν τον κίνδυνο να αντιδικήσουν με τους διαμαρτυρόμενους ή να προστατεύσουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τους πολιτικούς. Αυτό είναι εκείνο που θα πρέπει να σκεφτούν οι πολιτικοί, και πριν από όλους ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας: για ποιο λόγο μείνανε άραγε "μόνοι" τους και δεν τους υποστηρίζει πλέον κανείς. Καθώς και αν υφίσταται ακόμη η "νομιμοποίηση" που τους παρείχε η διαδικασία της ανάδειξής τους.

Είναι να αναρωτιέσαι, εάν γίνουν εκλογές, πώς θα μπορέσουν αυτοί οι άνθρωποι να επικοινωνήσουν με τους ψηφοφόρους. Όταν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας φυγαδεύεται από την παρέλαση σε μια εθνική γιορτή, πραγματικά βρισκόμαστε σε μια οριακή στιγμή. Ταυτόχρονα όμως, οι πράξεις αυτές καταδεικνύουν και το όριο της αναπαραγωγής ξεπερασμένων εκδηλώσεων, όπως οι παρελάσεις. Παρέλαση χωρίς ψυχολογική επιβολή και καταναγκασμό δεν υφίσταται. Είναι ένα καθαρά φασιστικό κατάλοιπο, το οποίο εκ των πραγμάτων ευνοεί ομαδικές αντιδράσεις όχλου, όπως αυτή που είδαμε σήμερα. Ο κ. Παπούλιας θα μπορούσε να προσφέρει μια αξιόλογη υπηρεσία στο έθνος, εάν με αφορμή τα σημερινά γεγονότα έκανε την αυτοκριτική του και ζητούσε την κατάργηση αυτού του ξεπερασμένου θεσμού που όχι μόνο δεν θυμίζει τον αγώνα για την ελευθερία, αλλά αντίθετα αποτελεί διατήρηση των υπολειμμάτων του φασισμού και του ναζισμού. Δεν πρόκειται να το κάνει βέβαια, γιατί δεν μπορεί να υπερβεί όλο το σύστημα, το οποίο τον τοποθέτησε στο ήπατο αξίωμα. Αναμένουμε τους πολιτικούς που θα έχουν το έρμα να προβούν σε μια τέτοια σοβαρή ανατροπή.

http://elawyer.blogspot.com/

Το Νέο Όχι

2011-10-27T11:26:00.002+03:00

του Γιάννη Βαρουφάκη

"Καλώ την κυβέρνηση να διανοηθεί, για πρώτη φορά, να πει ένα μεγάλο ΟΧΙ. Μόνο έτσι το κούρεμα θα δώσει στην χώρα, αντί να της κόψει κι άλλο την, ανάσα που τόσο έχει ανάγκη." Έτσι έκλεισα το προηγούμενο άρθρο που αφιέρωσα εξ ολοκλήρου στο κούρεμα (δηλαδή στην μερική διαγραφή του ελληνικού δημόσιου χρέους).

Να πει ΟΧΙ η κυβέρνηση; Σε τι; Επίτηδες σας άφησα με το ερώτημα στα χείλη μια μέρα πριν την Σύνοδο Κορυφής. Σκοπός μου ήταν να επιστρέψω σήμερα με την απάντηση, την επομένη μιας νέας Συνόδου Κορυφής που καρφώνει ακόμα ένα καρφί στο φέρετρο του ευρω-συστήματος. (Δεν θα επεκταθώ σήμερα ως προς το τελευταίο. Επιφυλάσσομαι να εξηγήσω τις επόμενες μέρες τον ισχυρισμό ότι, άλλη μια φορά, μια Σύνοδος Κορυφής βάζει την ευρωζώνη σε νέες περιπέτειες.)

Ας το απαντήσω λοιπόν το ερώτημα: "Να πει ΟΧΙ σε τι;" Εφόσον η απόφαση της Συνόδου υπολείπεται των περιστάσεων για πολλοστή φορά, η κυβέρνηση έχει υποχρέωση να πει ένα μεγάλο ΟΧΙ στο σημερινό συνονθύλευμα ημι-αποφάσεων που θα εμφυσήσουν ανέμους στα πανιά της Κρίσης. Να ασκήσει, εν πολλοίς, de facto βέτο στο κοινό κείμενο, έστω και κατόπιν εορτής (επιτρέποντας στους βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος να ψηφίσουν κατά συνείδηση). Την ίδια στιγμή να ανακοινώσει ότι αποσύρει τα τελευταία μέτρα που ψήφισε στην Βουλή (ιδίως την κατάργηση των κατώτατων μισθών στον ιδιωτικό τομέα) και να κηρύξει την χώρα σε έκτακτη οικονομική ανάγκη, εφαρμόζοντας μια σειρά από δικά της έκτακτα οικονομικά μέτρα (βλ. παρακάτω) έως ότου η Ευρώπη αλλάξει ρότα. Κι όλα αυτά, βέβαια, χωρίς να πει τίποτα περί στάσης πληρωμών (και φυσικά ούτε να διανοηθεί να μιλήσει, ή να αφήσει να εννοηθεί, ο,τιδήποτε περί εξόδου από την ευρωζώνη).

Γιατί να το κάνει αυτό; Σας θυμίζω τι συνέβη την 21η Ιουλίου: Μια κάκιστη για την Ευρώπη συμφωνία παρουσιάστηκε ως "λύση" κι έτσι οι ηγέτες μας μπόρεσαν να πάνε διακοπές αφήνοντας τις οικονομίες της Ιταλίας, της Ισπανίας (αλλά και τις βορειο-ευρωπαϊκές τράπεζες) να χορέψουν, καλοκαιριάτικα, έναν μεταμοντέρνο χορό του Ζαλόγγου (ο οποίος βούλιαξε την Ελλάδα πιο βαθιά στο τέλμα). Ένα ελληνικό ΟΧΙ την 21η Ιουλίου θα ήταν δώρο, όπως αποδείχθηκε, για την Ευρώπη. Το ίδιο ισχύει και τώρα. Η συγκατάβαση σε πολιτικές που όλοι γνωρίζουν ότι είναι μέρος του προβλήματος απλά δίνει στους ηγέτες των πλεονασματικών χωρών περισσότερο σχοινί για να αυτο-κρεμαστούν (για εμάς δεν μιλώ - απλά, το τέλμα στο οποίο βρισκόμαστε μας έχει σκεπάσει πλήρως). Χάρη θα τους είχε κάνει ο κ. Παπανδρέου την 21η Ιουλίου αν έλεγε ΟΧΙ τότε. Τουλάχιστον θα είχαν εξαναγκαστεί να ακυρώσουν τις διακοπές τους πασχίζοντας για κάτι καλύτερο από εκείνη την συμφωνία. Το ίδιο ισχύει και σήμερα. Δώρο για την ευρωζώνη θα ήταν ένα ελληνικό ΟΧΙ.

Στόχος λοιπόν ενός ΟΧΙ θα ήταν να εξαναγκαστούν οι βορειο-ευρωπαίοι να συνεδριάζουν μόνιμα έως ότου βρεθεί η πραγματικά Συνολική Λύση που υπόσχονται εδώ και έναν τουλάχιστον χρόνο. (Μόνο η παρουσία της τρόικα στην Αθήνα θα είναι μόνιμη; Ας μονιμοποιηθεί η παρουσία των ηγετών μας στις Βρυξέλλες έως ότου σταματήσουν να εκθέτουν την Γηραιά Ήπειρο παγκοσμίως.) Μέχρι τότε, η ελληνική κυβέρνηση να ασκεί βέτο σε ψευδεπίγραφες συμφωνίες που αποτελεί κοινή γνώση ότι δεν θα φέρουν ανάσες αλλά μόνο νέα αγκομαχητά.

Βέβαια το ΟΧΙ από μόνο του θα ήταν ανεύθυνο. Δεν τρέφω αυταπάτες: Ένα ελληνικό ΟΧΙ θα εξαγρίωνε Γερμανία, Ολλανδία, Αυστρία (για την Γαλλία δεν είμαι καθόλου σίγουρος, χωρίς να είμαι σίγουρος κιόλας). Η ελληνική κυβέρνηση, πριν αρθρώσει το ΟΧΙ της, θα έπρεπε να έχει προετοιμαστεί. Για ποιό πράγμα; Για την αυτάρκειά της τουλάχιστον για ένα χρονικό διάστημα δώδεκα μηνών. Για την περίπτωση που η "δόση μας" καθυστερήσει για αρκετό καιρό (αν και μια καθυστέρηση πέραν του Δεκεμβρίου θα σηματοδοτήσει απόλυτη στάση πληρωμών του ελληνικού δημοσίου, κάτι που η Γερμανία δεν θα τολμήσει να διακινδυνεύσει).

Πώς μπορεί να εξασφαλίσει την αυτάρκεια του ελληνικού δημοσίου, δεδομένου του πρωτογενούς ελλείμματος το οποίο ενισχύεται από την εφαρμοζόμενη λιτότητα;

Και γιατί λέω ότι ο προγραμματισμός θα πρέπει να αφορά τους επόμενους δώδεκα μήνες;

Ας απαντήσω το δεύτερο ερώτημα πρώτα: Επειδή μια μη-λύση της ευρωπαϊκής Κρίσης για άλλους δώδεκα μήνες (με την "διαρκή" Σύνοδο Κορυφής να μην μπορεί να κατασταλάξει σε κοινό ανακοινωθέν) θα οδηγήσει την Γαλλία στην υποβάθμιση και, συνεπώς, την Γερμανία εκτός ευρώ. Μετά από μια τέτοια (υποθετική) εξέλιξη, ο σχεδιασμός σήμερα είναι αδύνατος καθώς το τι μέλλει γενέσθαι τότε θα εξαρτηθεί από το ποια νέα νομίσματα θα προκύψουν, τι νέες συμμαχίες θα δημιουργηθούν, τον τρόπο με τον οποίο η διχοτόμηση ή τριχοτόμηση του ευρώ θα επιρρεάσει την Κρίση και δη την ελληνική της έκφανση. Κάτι τέτοιο θα ήταν τραγικό για την Ευρώπη αλλά όχι πιο τραγικό από ό,τι θα φέρει σύντομα στην πατρίδα μας άλλη μια αναβολή της Τελικής Λύσης.

Πάμε τώρα στο σημαντικότερο, πρώτο, ερώτημα: Στην εξασφάλιση αυτάρκειας του ελληνικού δημοσίου για αυτό το χρονικό διάστημα δώδεκα μηνών. Πως θα μπορέσει το δημόσιο να καλύψει τις ανάγκες του από τα πενιχρά του έσοδα τις επόμενες εβδομάδες και μήνες; Με τις εξής τρεις κινήσεις:

Εσωτερικός δανεισμός βάσει νέου ανταποδοτικού φορο-ομολόγου του ελληνικού δημοσίου το οποίο μόνο έλληνες φορολογούμενοι θα μπορούν αγοράζουν. Η ιδέα εδώ είναι ότι ο φορολογούμενος δανείζει το δημόσιο αγοράζοντας μονοετή, διετή, πενταετή και δεκαετή φορο-ομόλογα τα οποία θα φέρουν μηδενικό επιτόκιο αλλά θα μπορούν να χρησιμοποιούνται, την ώρα που λήγουν, για την αποπληρωμή φόρων στο δημόσιο με έκπτωση που θα καθορίζει η αγορά αυτών των φορο-ομολόγων (που, βεβαίως, θα μεγαλώνει με την διάρκεια του φορο-ομόλογου). Έτσι, όσοι σκοπεύουμε να μείνουμε στην Ελλάδα, θα έχουμε κίνητρο, ουσιαστικά, να προκαταβάλουμε τους φόρους μας των επόμενων ετών με σημαντική έκπτωση. Προσέξτε ότι αυτά τα φορο-ομόλογα θα μπορούν να αγοράζονται και να μετα-πωλούνται αλλά μόνο από έλληνες φορολογούμενους (δηλαδή κατόχους ΑΦΜ), καθώς οι υπόλοιποι δεν έχουν κανέναν λόγο να τα αγοράζουν (δεδομένου του ελληνικού επιτοκίου). Για τον ίδιο λόγο ούτε και οι Οίκοι Αξιολόγησης έχουν λόγο να τα... αξιολογούν. Θεωρώ ότι, στο πλαίσιο ενός καλά διατυπωμένου σχεδίου εθνικής αυτο-διάσωσης, το οποίο θα έχει ακολουθήσει ένα περήφανο ΟΧΙ, οι έλληνες πολίτες θα θελήσουν να δανείσουν το κράτος εξαγοράζοντας την μελλοντική φοροαπαλλαγή τους.

Δραστική μείωση, της τάξης του 90%, όλων των δημόσιων δαπανών με χαμηλό πολλαπλασιαστή στο εσωτερικό της χώρας: Π.χ. να ανακληθεί αύριο, για ένα χρόνο, το 90% των διπλωματικών και των διπλωματικών υπαλλήλων (οι οποίοι απλά θα παίρνουν τον εν Ελλάδι μισθό τους μετά την επιστροφή τους). Παύση πληρωμών, για ένα χρόνο, στους προμηθευτές οπλικών συστημάτων έως νεωτέρας. Γενικά, άμεση στάση πληρωμών που δεν μεταφράζονται σε ενεργό ζήτηση εντός της ελληνικής αγοράς.

Από-τα-πάνω-συμπίεση μισθολογικού και συνταξιοδοτικού κόστους (χωρίς να αγγιχθούν τα κατώτερα εισοδήματα). Πιο συγκεκριμένα, το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους καλείται να ταξινομήσει όλα τα εισοδήματα του δημοσίου (μισθούς και συντάξεις) ξεκινώντας από το υψηλότερο προς το χαμηλότερο. Η από-τα-πάνω-συμπίεση θα λειτουργεί (στην βάση σκεπτικού που, κατ' εμέ, συνάδει με την αρχή περί δικαίου, γνωστή ως maximin, του Αμερικανού φιλόσοφου John Rawls) ως εξής: Παίρνουμε το υψηλότερο μισθό και τον συμπιέζουμε στο επίπεδο του δεύτερου υψηλότερου. Κατόπιν, παίρνουμε αυτούς τους δύο και τους συμπιέζουμε στο επίπεδο του τρίτου υψηλότερου. Μετά, συμπιέζουμε τους τρεις αυτούς μισθούς στο επίπεδο του τέταρτου υψηλότερου. Συνεχίζουμε έως ότου εξοικονομηθεί το ποσόν που, σε συνδυασμό με τα έσοδα από τα φορο-ομόλογα και τις οικονομίες από το μέτρο 2 πιο πάνω, ισοσκελίζουν έσοδα και έξοδα του κράτους (ώστε να μην τρέχουμε πίσω από την τρόικα ανά πάσα στιγμή). Έτσι, δεν μειώνονται καθόλου τα κατώτερα εισοδήματα (τα οποία, είναι δεδομένο, έχουν τον μεγαλύτερο πολλαπλασιαστή).

Είναι προφανές ότι τα παραπάνω μέτρα εντάσσονται σε σχέδιο έκτακτης ανάγκης και είναι υποστηρικτικά σε ένα ΟΧΙ που στόχο θα έχει να επιβάλει στην Ευρώπη είτε να αναδιαρθρώσει το τραπεζικό σύστημα και ολόκληρο το δημόσιο χρέος της ευρωζώνης είτε να προχωρήσει στην ελεγχόμενη διάσπαση του ευρώ. Αποτελούν όπλα για την επιβίωση της Ελλάδας έως ότου η Ευρώπη επιλέξει μεταξύ του δρόμου της βιωσιμότητας και της αυτο-κατάργησης.

Έως τώρα, μετά από κάθε Σύνοδο, ήταν σχεδόν αδύνατον στην χώρα μας να ακουστεί ορθολογική φωνή μέσα στην κακοφωνία της θριαμβολογίας. Ελπίζω σήμερα να πρυτανεύσει η σύνεση. Να διαβάσουμε προσεκτικά τα ανακοινωθέντα. Να συμφωνήσουμε ότι εξακολουθούν να κινούνται στην πορεία της ελάχιστης (βραχυπρόθεσμης) αντίστασης. Και να πούμε, από κοινού, ΟΧΙ.

Το πλεονέκτημα του νέου αυτού ΟΧΙ είναι διττό. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο επισπεύδει την κάθαρση στην τραγωδία της ευρωζώνης. Στο επίπεδο του ελληνικού δράματος ενώνει όλους μας:

Σε εκείνους που νιώθουν απέχθεια για τον τρόπο με τον οποίο σκιαγραφείται η Ελλάδα διεθνώς, και παρουσιάζεται ως ο ζητιάνος της υφηλίου, τους επιστρέφει την χαμένη τους αξιοπρέπεια.

Στους συμπολίτες μας που θεωρούν αμάρτημα το να συνεχίζουμε να απαιτούμε να ζούμε με δανεικά, δίνει μια ευκαιρία να πειραματιστούμε με την λύση της δημοσιονομικής αυτάρκειας (έστω και στο πλαίσιο μιας έκτακτης ανάγκης).

Σε όσους πιστεύουν ότι ο πολιτισμός μιας κοινωνίας φαίνεται από τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρεται στους πιο αδύναμους, η λύση της από-τα-πάνω συμπίεσης σηματοδοτεί μια ενδιαφέρουσα εναλλακτική των περικοπών που πλήττουν δυσανάλογα όσους δεν μπορούν να ικανοποιήσουν βασικές ανάγκες.

Τέλος, εμπεριέχει και μία χρηματοοικονομική καινοτομία που όμως έχει σχεδιαστεί κόντρα στην λογική και τα συμφέροντα του χρηματοπιστωτικού τομέα (τα φορο-ομόλογα) για όσους κρίνουν πως ήρθε η ώρα να ενισχυθεί ο εσωτερικός δανεισμός, να μπουν στο περιθώριο οι Οίκοι Αξιολόγησης, και να βρει η ελληνική τρόπους να διασυνδέσει την φορολόγηση, την αλληλεγγύη και την χρηματοδότηση του κράτους.

Οι ηγέτες, όπως έλεγε και ο Ντε Γκωλ, γνωρίζουν να μην παρακαλούν και ξέρουν να λένε ΟΧΙ. Στην Ελλάδα, τέτοια εποχή, γιορτάζουμε μια ύψιστη στιγμή εθνικής αξιοπρέπειας και συναίνεσης, όταν ένας ολόκληρος λαός επέβαλε σε έναν (στερούμενο λαϊκής νομιμοποίησης) πρωθυπουργό να πάει κόντρα στα ένστικτά του λέγοντας ένα λυτρωτικό, αν και ακριβό, ΟΧΙ. Καιρός να το ξανακάνουμε.

http://www.protagon.gr

Υπέρ Καντάφι

2011-10-24T00:01:00.003+03:00

του Νίκου Μπίστη

Για την αρχή όταν ανέτρεψε τον βασιλιά Ιντρίς και προσπάθησε να ενώσει τις φυλές σε κράτος. Και για το φρικτό τέλος που του έδωσαν οι «αντικαθεστωτικοί» της τελευταίας στιγμής, που πριν ένα χρόνο τον αποθέωναν. Που τον βασάνισαν πριν τον εκτελέσουν εν ψυχρώ κραυγάζοντας «Αλλάχ ακμπάρ» ( Πόσο μεγάλος δολοφόνος είναι αυτός ο Θεός του Ισλάμ και όχι μόνο). Για το ενδιάμεσο διάστημα της παρανοϊκής τυραννίας του τα έγραψα τότε, όταν διάφοροι Ευρωπαίοι, μαζί και ημέτεροι που τώρα σιωπούν συνωστίζονταν στο τσαντίρι του.

Περίμενα δυο μέρες να διαβάσω μια διαμαρτυρία, να ακούσω μια φωνή οργής για το απαράδεκτο θέαμα που έκανε τον γύρο του κόσμου. Η Χίλαρι με ένα βλακώδες «ήρθαμε, είδαμε, σκοτώθηκε ουάου» έκφρασε την χαρά της για τον θάνατο του Καντάφι, κυβερνήσεις και ηγέτες που μέχρι πριν ένα χρόνο χαριεντίζονταν και έστηναν μπίζνες με τον ημιπαράφρονα στα τελευταία του δικτάτορα, σιώπησαν ένοχα η επικρότησαν προκλητικά. Μέχρι και την σκηνή του άφησε ο Σαρκοζί τον Καντάφι να στήσει έξω από τα Ηλύσια Πεδία, μέχρι και γυναίκες κουβάλησε στον Μπερλουσκόνι, ενώ Ρώσοι και Κινέζοι τον στήριζαν μανιωδώς μέχρις ότου οι καινούργιοι εγγυήθηκαν τις επενδύσεις τους.

Ούτε οι ηγέτες της «πολιτισμένης» ανθρωπότητας, ούτε οι εκκλησίες, ούτε οι ανθρωπιστικές οργανώσεις σήκωσαν φωνή διαμαρτυρίας για το φρικτό έγκλημα της εν ψυχρώ, χωρίς δίκη εκτέλεσης, αφού προηγήθηκε λυντσάρισμα ενός ανθρώπου που συνελήφθη αιχμάλωτος. Οι σύμμαχοι των εξεγερμένων- ανάμεσα στους τελευταίους προφανώς υπάρχουν αγωνιστές που υπέφεραν από το καθεστώς του Καντάφι και προσβλέπουν σε μια δημοκρατική εξέλιξη στην Λιβύη αλλά στιγματίζονται γιατί δεν απέτρεψαν την δολοφονία– οφείλουν όπως γράφει ο Ριχάρδος Σωμερίτης( Το τραγικό τέλος του τύραννου Καντάφι- ΒΗΜΑ21-10 2011) «να απολογηθούν και ας μην είναι οι φυσικοί αυτουργοί του εγκλήματος». Είναι προφανές ότι δεν ήθελαν μια δίκη που θα επανέφερε στην μνήμη των ανθρώπων εκτός από τα εγκλήματα του Καντάφι και τις δικές τους πομπές. Κυρίως οι Ευρωπαίοι. Οι Αμερικάνοι στην συγκεκριμένη περίπτωση λόγω της μακρόχρονης σύγκρουσης με τον Καντάφι, ήσαν λιγότερο εκτεθειμένοι και για αυτό απαίτησαν από το Επαναστατικό Συμβούλιο της Λιβύης να προχωρήσει σε έρευνα για τις συνθήκες του θανάτου ενώ μίλησαν και για έγκλημα πολέμου. Υποκριτικό θα πει κάποιος. Πάντως κάτι περισσότερο από την εκκωφαντική σιωπή των Ευρωπαίων ηγετών.

Υπάρχει, λοιπόν, αυτοτελές και κολοσσιαίο ένα ανθρωπιστικό ζήτημα, ένα ζήτημα ηθικής τάξης. Κάποιοι, καλοπροαίρετα είναι πρόθυμοι να το παραβλέπουν, στο όνομα της αλλαγής σελίδας στην Λιβύη. Παραβλέπουν έτσι την αλληλουχία μέσων και σκοπών και γίνονται ανομολόγητα οπαδοί της θεωρίας ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Θεωρίας όχι μόνο κυνικής αλλά τελικά και μακροπρόθεσμα πολιτικά αναποτελεσματικής όταν σχεδόν πάντοτε γυρίζει μπούμερανγκ. Το έπαθαν οι Αμερικάνοι στο Αφγανιστάν όταν ενίσχυσαν τους Μουτζαχεντίν και έμπλεξαν με τους Ταλιμπάν. Υπάρχει ένα πιο τραγικό παράδειγμα. Η Αλγερία. Στα τέλη της δεκαετίας του 50 η ανθρωπότητα συγκλονίστηκε από τον αντιαποικιακό αγώνα των Αλγερινών κατά της Γαλλίας. Λίγοι έδιναν σημασία τότε στα μέσα που χρησιμοποιούσε το FLN (Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο Αλγερίας) απέναντι σε αντιπάλους, Γάλλους και Αλγερινούς που δεν ήθελαν να σπάσουν οι δεσμοί με την Γαλλία αλλά και σε συμμάχους, όπως τους κομμουνιστές που διαφωνούσαν με ακραίες τρομοκρατικές ενέργειες όπως τα τυφλά χτυπήματα σε δημόσιους χώρους.

Η απάντηση των αποικιακών γαλλικών αρχών, που αργότερα έφτιαξαν τον ΟΑΣ και επικήρυξαν τον Ντε Γκώλ ήταν βάναυση και κτηνώδης.( Μια εκπληκτική τοιχογραφία της εποχής έχει ο Maurice Attia στο νουάρ μυθιστόρημα «Το μαύρο Αλγέρι», εκδ. Πόλις). Μέσα σε αυτό το κλίμα ο Αλγερινής καταγωγής Αλμπέρ Καμύ προτείνει πολιτική ανακωχή και εκφράζει την απαισιοδοξία του για την κατάληξη της αλγερινής επανάστασης. Δυστυχώς δικαιώθηκε. Το «αντιϊμπεριαλιστικό» καθεστώς Μπουμεντιέν μεταλλάχθηκε σε μια τυπική αραβική δικτατορία, η χώρα είναι βυθισμένη σε ένα αιματηρό εμφύλιο με τους ισλαμιστές και τους κυβερνώντες να επιδίδονται σε ανείπωτες αγριότητες με πρώτα θύματα τις γυναίκες. Και το αποκορύφωμα και η εκδίκηση της Ιστορίας ήρθε όταν πριν μερικά χρόνια επισκέφθηκε το Αλγέρι ο Ζακ Σιράκ και τον υποδέχθηκαν 1.000.000 νέοι Αλγερινοί ζητώντας του βίζα για την Γαλλία. Ο σκοπός δεν αγίασε τα μέσα, αντιθέτως τα μέσα υπονόμευσαν τον σκοπό και κατέστησαν ανέφικτη την πορεία προς μια δημοκρατική και ειρηνική Αλγερία.

Μακάρι στην Λιβύη τα πράγματα να εξελιχθούν διαφορετικά. Ο αιματοβαμμένος όμως επίλογος δεν είναι αισιόδοξο μήνυμα. Η δημοκρατία είναι ζόρικο πράγμα. Θέλει χρόνο και οπωσδήποτε δεν θεμελιώνεται πάνω στο αίμα. Ακόμα και αν αυτό είναι του Καντάφι.

http://www.protagon.gr

Επιτυχής η συνεργασία ΔΗΜΑΡ – Ελεύθεροι Πολίτες στο Συνέδριο της Ένωσης Περιφερειών Ελλάδος

2011-10-22T02:20:00.001+03:00

Με επιτυχία στέφθηκε η συνεργασία των «Ελεύθερων Πολιτών» - Δημοκρατικής Αριστεράς στο σημερινό Συνέδριο της Ένωσης Περιφερειών Ελλάδος. Εξέλεξε στο Διοικητικό Συμβούλιο τον Περιφερειακό Σύμβουλο Αττικής, Νίκο Γαλανό. Το ΠΑΣΟΚ πήρε 6 έδρες, 4 η ΝΔ και 1 το ΚΚΕ ενώ ΣΥΡΙΖΑ, Οικολόγοι και Άρμα Πολιτών δεν εξέλεξαν κανέναν.

http://vasilisoikonomou.blogspot.com/

Οι συνέπειες της πρωινής... (δημοσιογραφίας)

2011-10-21T13:50:00.004+03:00

Καταλάβατε αγαπητέ μου και εν πολλοίς ομοϊδεάτη μου (εννοώ σε ζητήματα ελευθερίας έκφρασης, ανθρωπίνων δικαιωμάτων αλλά και ένεκα αποστροφής μου στον κρατισμό, τον ρατσισμό και τον εθνικισμό κ.ο.κ.) ότι καλά και ντε, όπως δεν είναι απαραίτητα δίκαιο το οποιοδήποτε αίτημα της κάθε κοινωνικής ομάδας, έτσι δεν σημαίνει ότι οποιοσδήποτε διαφωνεί και αντιδρά σε κάποιο ζήτημα απέναντι στην εξουσία δεν σημαίνει ότι απαραίτητα είναι μπαχαλάκιας, ανεύθυνος και όλα τα συναφή; Συνεπώς αν συνεχίσετε αυτό το βιολάκι να βλέπετε παντού εχθρούς και επικίνδυνες καταστάσεις "δια την δημοσίαν τάξιν και ασφάλειαν" δεν θα απέχετε από τη δημοσιογραφία επιπέδου Φίλιππου Καμπούρη στην καλύτερη και Γιωργάκη Κουρή στη χειρότερη (γιατί δεν πάει πιο κάτω)... Καλά μυαλά λοιπόν και τα φιλιά μου στον κύριο Αλαφούζο!!!

Φιλικά

Βαγγέλης Μυτιληναίος

http://news.kathimerini.gr/

Η Κερατέα

Κύριε διευθυντά

Στις 12/7/2011 το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών με απόφασή του έκρινε παράνομο το έργο ΧΥΤΑ στον αρχαιολογικό χώρο του Οβριοκάστρου Κερατέας, απορρίπτοντας έφεση του ελληνικού Δημοσίου κατά της απόφασης του Ειρηνοδικείου Λαυρίου. Ηταν η μεγαλύτερη ώς τώρα δικαστική νίκη για τον δίκαιο αγώνα των κατοίκων της Κερατέας. Αναρωτιέται κανείς αν οι υπεύθυνοι που διέταξαν την εισβολή στις 11/12/2010 των ΜΑΤ στην Κερατέα και τον αποκλεισμό της πόλης 128 ημέρες ώς τις 18/4/2011 θα λογοδοτήσουν για την κακουργηματική τους αυτή πράξη.

Στις 14/4/2011, ενώ στην πόλη μας εισβάλλουν τα ΜΑΤ για 4η φορά, ενώ «στα σπίτια μας βρυχάται ο τρόμος», η «Καθημερινή» στη στήλη σας με τον τίτλο «Κερατέα» δημοσιεύει επιστολή μου όπου φωνάζω για το δίκιο μας αναφέροντας το Σύνταγμα (άρθρο 24) και τον αρχαιολογικό νόμο (3028/02 άρθρο 10 παρ. 3). Την άλλη μέρα ο Πάσχος Μανδραβέλης στο άρθρο του «Το όρυγμα της νομιμότητας» αμφισβητεί πλήρως ότι η Κερατέα αγωνίζεται για τη νομιμότητα, απαξιώνει τα επιχειρήματά μου γράφοντας «στην Ελλάδα περισσεύουν οι συνταγματολόγοι στα καφενεία», ενώ με χαρακτηρίζει «έναν εκ των πρωτεργατών της κινητοποίησης» (αλήθεια ποιος του το είπε;). Μετά την τελεσίδικη ετυμηγορία της ελληνικής Δικαιοσύνης που δημοσιεύθηκε στην «Καθημερινή» (13/7) και ανεξάρτητα -το τονίζω- από την απόφαση του ΣτΕ που αναμένεται, τον ρωτάω, ο δημοσιογράφος δικάζει και καταδικάζει πριν από τη Δικαιοσύνη;

Η επέμβαση των ΜΑΤ στην Κερατέα κρίθηκε ναι ή όχι παράνομη, κύριε Πάσχο Μανδραβέλη; Εσείς, ο ακραιφνής υπερασπιστής της νομιμότητας θα παραδεχθείτε το λάθος σας ζητώντας δημόσια συγγνώμη; Στις 12/5/2011 στο θέμα της Νεοελληνικής Γλώσσας Γενικής Παιδείας, για τους υποψηφίους των πανελληνίων εξετάσεων επιλέχθηκε ως θέμα ένα κείμενο. Οχι, δεν ήταν του Αισχύλου, του Σοφοκλή, του Ευριπίδη, του Αριστοτέλη (θεμελιωτή της Συστηματικής Λογικής), του Νίκου Καζαντζάκη, του Οδυσσέα Ελύτη, του Γιώργου Σεφέρη… Ηταν του Πάσχου Μανδραβέλη!

Το επισημαίνω ως εκπαιδευτικός, και ακολουθώντας τη λογική του αρθρογράφου σας ισχυρίζομαι ότι οι παρέες των κολλητών, που όλα τα σφάζουν και όλα τα μαχαιρώνουν στη χώρα μας, επέλεξαν το δικό τους παιδί ως επιβράβευση των υπηρεσιών του. Το ισχυρίζομαι αυτό όπως ισχυρίστηκε ο Π.Μ. ότι είμαι «ένας εκ των πρωταγωνιστών της κινητοποίησης της Κερατέας». Αλήθεια, τι εξυπηρετούσε αυτό το δημόσιο «κάρφωμα»;

Γιωργος Π. Ιατρου / Μαθηματικός – Κερατέα Αττικής

Απάντηση

Είναι ενθαρρυντικό ότι υπάρχουν κάτοικοι της Κερατέας που υπογραμμίζουν την ανάγκη τήρησης της νομιμότητας για τη λύση των προβλημάτων που έχει η κοινωνία. Αν, όπως γράφει στην επιστολή του, «το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών με απόφασή του έκρινε παράνομο το έργο ΧΥΤΑ στον αρχαιολογικό χώρο του Οβριοκάστρου» και αυτή είναι τελεσίδικη απόφαση, τότε ο ΧΥΤΑ δεν πρέπει να γίνει. Τόσο απλά. Ο νόμος είναι νόμος, και πρέπει να εφαρμόζεται. Και από το κράτος, ακόμη και από τους κατοίκους της Κερατέας.

Πασχος Mανδραβελης

Ανοιχτή επιστολή του Κ. Βαξεβάνη στον Ευαγ. Βενιζέλο

2011-10-19T14:45:00.003+03:00

Κύριε Βενιζέλο,

Αυτά που σας γράφω τα ξέρετε και εσείς και εγώ. Τα υποψιάζεται, φαντάζομαι, πλέον και ο κόσμος. Θα περιοριζόμουν στην “αντιπαράθεσή” μας στην εκπομπή του Νίκου Χατζηνικολάου, αν δεν μου πατούσατε τον “κάλο” με αυτό το “είσαι δημοσιογράφος της κρατικής τηλεόρασης και πληρώνεσαι από τον ελληνικό λαό”. Εύχομαι να μην εννοείτε αυτό που όλοι κατάλαβαν.

Είμαι λοιπόν δημοσιογράφος και αυτή την εποχή τυγχάνει να εργάζομαι στη Δημόσια Tηλεόραση και όχι Κρατική, όπως την αποκαλείτε εσείς. Έχει ιδιαίτερη σημασία αυτό, γιατί αντικατοπτρίζει την αντίληψη που έχει ο καθένας για την ΕΡΤ. Η δουλειά του δημοσιογράφου είναι να ελέγχει την εξουσία. Αυτή είναι η υποχρέωσή μου, άσχετα αν αυτό δεν σας αρέσει. Το γεγονός επιπλέον πως “με πληρώνει ο ελληνικός λαός” είναι μια ακόμη ευθύνη για μένα, καθώς πρέπει να “αξίζω το μισθό μου”. Το συμπέρασμα λοιπόν είναι πως και τους δυο μας πληρώνει ο ελληνικός λαός. Εσάς από το 1989, εμένα για τα 2-3 χρόνια που είμαι στην ΕΡΤ.

Το δεύτερο που ακούστηκε ως απειλή σε αυτή την εκπομπή είναι πως θα δημοσιοποιήσετε το πόθεν έσχες των δημοσιογράφων. Αμήν! Προς το παρόν δημοσιοποιήστε στο ίντερνετ το πόθεν έσχες των βουλευτών, όπως ορίζει ο νόμος 3979 του 2011 (νόμος Ραγκούση), γιατί ως την ώρα που σας γράφω είσαστε παράνομοι. Θα πρότεινα επίσης να ελέγξετε το “πόθεν” και όχι το “έσχες” των εκατομμυριούχων βουλευτών και βεβαίως να το φορολογήσετε. Είναι πιο ηθικό και αποδοτικό από το να κόβετε συντάξεις των 300 ευρώ. Δεν κατηγορώ κανέναν Έλληνα πολιτικό για κλέφτη. Αλλά ξέρετε τα περί της γυναικός του Καίσαρα. Αν και στην ελληνική Βουλή δίνεται η εντύπωση πως ο Καίσαρας είναι η γυναίκα του βουλευτή, που απλώς έτυχε να έχει προίκα.

Πάμε τώρα στα πιο δύσκολα. Κύριε Βενιζέλο, είσαστε μια πολύ σημαντική μονάδα αυτού που ονομάζουμε πολιτικό σύστημα. Του συστήματος που ευθύνεται, σε μεγάλο βαθμό, γι αυτό που είναι η χώρα. Μας αρέσει να μιλάμε αορίστως γι αυτό, αλλά εγώ έχω μάθει να μιλώ συγκεκριμένα. Στα υπουργεία που υπηρετήσατε, τα νομοθετήματά σας (ναι, ξέρω είναι της Βουλής, αλλά καταλαβαίνετε τι εννοώ) τα συναντώ συνεχώς σε έρευνές μου, ως “ασπίδα προστασίας” του πολιτικού συστήματος και του ζωτικού του χώρου. Ο νόμος “περί ευθύνης υπουργών”, περί μη ευθύνης δηλαδή, είναι δικό σας δημιούργημα. Αυτό το έκτρωμα που οδηγεί στην ατιμωρησία, που μετρά την παραγραφή όχι με χρόνια αλλά (άκουσον άκουσον) με θητείες στη Βουλή, που είναι μια πρόκληση για την κοινωνία. Αυτό το νόμο χρησιμοποίησε ο κύριος Καραμανλής για να παραγράψει τα αδικήματα των υπουργών του στο σκάνδαλο του Βατοπεδίου και όχι μόνο.

Δικός σας νόμος είναι και αυτός που ορίζει τα περί λειτουργίας των καναλιών. Σε όλη τη χώρα, δεν μπορεί να λειτουργήσει ούτε περίπτερο χωρίς άδεια. Μπορούν όμως τα κανάλια. Αυτά τα κέντρα εξουσίας, λειτουργούν με προσωρινές άδειες. Έτσι καναλάρχες και κυβερνήσεις μπορούν να αλληλοεκβιάζονται και να “αυτορυθμίζονται”.

Δικός σας είναι ο νόμος που ρύθμισε τα χρέη των ΠΑΕ, δηλαδή Ανωνύμων Εταιριών, κάτω από την «λαϊκή απαίτηση» των οπαδών. Οι ΠΑΕ αυτές χρεώθηκαν από τους ιδιοκτήτες τους (μέχρι και πλαστά τιμολόγια έκοβαν) και εσείς χαρίσατε τα χρέη. Τα κλεμμένα. Πήρατε δηλαδή τα δικά μου λεφτά και τα δώσατε στα λαμόγια και τις παράγκες.

Ας αφήσουμε το παλιό σας νομοθετικό έργο και ας πάμε στο δεύτερο. Δηλαδή στο Proton. Σημειώνω προκαταβολικά πως όλα τα στοιχεία δείχνουν πως είναι μια προσωπική σας μεθόδευση και όχι μια κυβερνητική απόφαση. Αυτό δεν έχει να κάνει με την δική μου “επιθετική σχεδίαση” αλλά με την πραγματικότητα. Στο υπουργικό συμβούλιο δεχθήκατε σφοδρή επίθεση για την υπόθεση Proton, αλλά προχωρήσατε.

Η εφημερίδα Ελευθεροτυπία αποκάλυψε πως τον Ιούλιο του 2011, πήρατε την απόφαση να δώσετε 100 εκατομμύρια από τα αδιάθετα του Δημοσίου στην Τράπεζα Proton του κυρίου Λαυρεντιάδη. Την εποχή εκείνη ο κύριος Λαυρεντιάδης και η Τράπεζά του ήταν υπό έλεγχο για υπεξαιρέσεις. Επίσης ο νόμος 2362/95 (νόμος που έγινε ακριβώς για να μην υπάρχουν σκάνδαλα Κοσκωτά) δεν επέτρεπε αυτή την χρηματοδότηση. Τα στελέχη του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους με επιστολή τους σας είχαν πει πως αυτό είναι παράνομο. Εσείς όμως το κάνατε. Στην εκπομπή είπατε πως η απόφαση αυτή των στελεχών του Λογιστηρίου του Κράτους «ήταν παράνομη γιατί δημοσιεύτηκε σε εφημερίδα» Πρωτοτυπία νομική. Κάτι είναι ή όχι παράνομο, με βάση το αν συμπορεύεται με το νόμο και όχι με την κυκλοφορία των εφημερίδων. Πέρα βέβαια από το γεγονός πως όταν σας κοινοποιήθηκε η διαφωνία, δεν είχε δημοσιευτεί σε καμιά εφημερίδα. Ο παράνομος ήσασταν εσείς, με βάση το νόμο του 1995.

Αυτό το ξέρατε καλά. Γι αυτό προχωρήσατε σε ένα άλλο «νομοθέτημα». Σε άσχετο νόμο, τον 4002/2011 προσθέσατε άρθρο που σας αμνηστεύει προκαταβολικά. Νομοθετήσατε δηλαδή πως αν πρόκειται για θέματα συστημικής ευστάθειας των Τραπεζών, έχετε το δικαίωμα να πάρετε αποφάσεις χρηματοδότησης των Τραπεζών. Αυτό το «συστημικής» είναι μια νέα εφεύρεση. Μάλιστα ο νόμος φροντίζει να αμνηστεύσει τους υπουργούς Οικονομίας (και εσάς βέβαια) από το 1997. Γιατί από το 1997; Είχαμε συστημική αστάθεια από τότε ή παρουσιάζει αστάθεια κάποιος υπουργός της κυβέρνησης Σημίτη;

Αφού δώσατε τα 100 εκατομμύρια τώρα χρεώνετε το Δημόσιο με άλλα 800 για την κρατικοποίηση της Τράπεζας. Η πτώση βεβαίως της Τράπεζας Proton δεν έχει καμία σχέση με την κρίση. Είναι αποτέλεσμα της διαχείρισης της από τα αφεντικά της. Επιχορηγούσαν τον εαυτό τους. Αντί να ασκήστε έλεγχο (με την Τράπεζα της Ελλάδας, (άλλη μεγάλη αμαρτία μια ιδιωτική Τράπεζα που εμφανίζεται ως θεσμικό όργανο του κράτους) τους χρηματοδοτήσατε και τελικώς μας τα φορτώσατε στην πλάτη.

Αλλά δεν σταματήσατε εκεί. Ο κύριος Λαυρεντιάδης, ο οποίος φέρεται να έχει καταχραστεί 51 εκατομμύρια, δεν θα πάει φυλακή. Δεν θα υπάρξει καν ποινική δίωξη. Ο λόγος είναι ένας άλλος νόμος που έχετε ψηφίσει. Πάλι εδώ η υπογραφή σας. Με τον νόμο 3904/2010, θεσμοθετείτε το ακαταδίωκτο γι’ αυτούς που θα καταχραστούν χρήματα αλλά θα τα επιστρέψουν πριν διωχθούν ποινικά. Ετσι ο κύριος Λαυρεντιάδης, επιστρέφοντας τα 51 εκατομμύρια (αφού τα επένδυσε, κέρδισε απ αυτά ή οτιδήποτε άλλο) δεν διώκεται. Πρόκειται για μία ακόμη νομική «επανάσταση» που γίνεται με το πρόσχημα της αποσυμφόρησης των φυλακών. Ως πρώην υπουργός Δικαιοσύνης, γνωρίζετε πως κατά καιρούς νόμοι για «αποσυμφορήσεις» κρύβουν την απελευθέρωση ολίγων επωνύμων που καταδικάστηκαν. Έτσι στο παρελθόν έχουν αποφυλακιστεί, «για την αποσυμφόρηση του σωφρονιστικού συστήματος» ο Μάκης Ψωμιάδης, ένας καναλάρχης και κάποιοι απατεώνες δικηγόροι εκ Θεσσαλονίκης…

Μπορώ να σας πω πολλά ακόμη. Πολλά, τα οποία είναι η δουλειά μου να σας τα πω. Πώς τα λένε στα δικαστήρια στις αγωγές κατά δημοσιογράφων (άλλος δικός σας νόμος); «Γεγονότα και αξιολογικές κρίσεις». Αυτό ακριβώς κάνω. Ένας λόγος παραπάνω γιατί πληρώνομαι «από τα λεφτά του Ελληνικού Λαού», όντας εργαζόμενος στην πολύπαθη Δημόσια Τηλεόραση που οι κυβερνήσεις θεωρούν τσιφλίκι τους. Θα σας παρακαλούσα να το σεβαστείτε. Και να σπαταλήσετε λίγη από την φημολογούμενη ευφυΐα και ρητορεία σας, να μου απαντήσετε. Γιατί αυτή είναι η δικιά σας υποχρέωση. Εκτός αν προτιμάτε να με απολύσετε.

http://www.koutipandoras.gr

Επιστολή Εργαζομένων του Δήμου Σαρωνικού στους συμπολιτευόμενους Βουλευτές της Περιφέρειας Αττικής

2011-10-17T13:38:00.007+03:00

Καλύβια, 17 Οκτωβρίου 2011

Προς: Βουλευτές του ΠΑΣΟΚ της Περιφέρειας Αττικής

Κοιν.:

Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας κ. Κάρολο Παπούλια
Πρωθυπουργό της Ελλάδας κ. Γεώργιο Παπανδρέου
Πρόεδρο της Βουλής κ. Φίλιππο Πετσάλνικο
Κ. Ο. ΠΑΣΟΚ
Δήμαρχο Σαρωνικού κ. Πέτρο Φιλίππου
Δ.Σ. Σαρωνικού

Κύριες και κύριοι βουλευτές

εμείς οι εργαζόμενοι στο Δήμο Σαρωνικού στο σύνολο μας και εν όψει της ψήφισης του πολυνομοσχεδίου «ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΙΚΕΣ ΡΥΘΜΙΣΕΙΣ – ΕΝΙΑΙΟ ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΟ – ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΟ – ΕΡΓΑΣΙΑΚΗ ΕΦΕΔΡΕΙΑ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΤΟΥ ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΟΥ ΠΛΑΙΣΙΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ 2012-2015», το οποίο εισάγεται για συζήτηση και ψήφιση στη Βουλή την Πέμπτη 20-10-2011, επικοινωνούμε για πρώτη φορά μαζί σας για να σας επισημάνουμε τα εξής:

Δύο χρόνια πριν αναλάβατε τη διακυβέρνηση της χώρας παίρνοντας τη λαϊκή εντολή από εμάς τον απλό λαό.

Μας είπατε πολλά και δεσμευτήκατε για αυτά.

Δύο χρόνια μετά τίποτα από όσα δεσμευτήκατε δεν έχει πραγματοποιηθεί, αντίθετα μετά από την ψήφιση από εσάς του μνημονίου, του μεσοπρόθεσμου, του εφαρμοστικού και μιας σειράς άλλων αποφάσεων, κάθε άλλο παρά πρόοδος επήλθε στις ζωές μας και στη χώρα μας.

Καθημερινά με τρόμο βλέπουμε να καταπατώνται δικαιώματα και κατακτήσεις δεκαετιών προς όφελος μιας ομάδας κερδοσκόπων, τοκογλύφων και τραπεζών.

Νιώθουμε με τον χειρότερο τρόπο την απώλεια της ατομικής, οικογενειακής και εθνικής μας αξιοπρέπειας.

Επί δύο χρόνια μας έχετε υποβάλει σε αμέτρητες θυσίες χωρίς αποτέλεσμα.

Το μέλλον το δικό μας, των παιδιών μας αλλά και της πατρίδας μας προβλέπεται δυσοίωνο.

Δεν αντέχουμε άλλο!

Κυρίες και κύριοι βουλευτές,

δεν έχετε το δικαίωμα να αποφασίζετε για εμάς χωρίς εμάς. Εσείς απλά εκτελείτε την εντολή που σας έδωσε ο ελληνικός λαός. Εντολοδόχοι είσαστε και υποχρεωμένοι να εκφράζετε τη βούληση του λαού.

Έχετε άραγε συνειδητοποιήσει ότι έχετε παραβιάσει πολλές φορές το Σύνταγμα της Ελλάδας, το οποίο ορκιστήκατε ότι θα τηρείτε;

Γνωρίζετε ότι είστε υπόλογοι απέναντι σε εμάς, απέναντι στο λαό, απέναντι στη δικαιοσύνη, απέναντι στην ιστορία;

Έχετε επίγνωση του πόσο υποφέρει ο λαός;

Γνωρίζετε πόσοι συνάνθρωποί μας αυτοκτονούν, πόσοι βγαίνουν στην ανεργία, πόσα νοσοκομεία υπολειτουργούν , πόσα μικρά παιδιά χάνουν το δικαίωμα στο καθημερινό φαγητό, το δικαίωμα στη γνώση, το δικαίωμα στην περίθαλψη;

Γνωρίζετε πόσοι ηλικιωμένοι έχουν παραιτηθεί από το δικαίωμα στη ζωή και απλά περιμένουν το μοιραίο;

Τα στοιχεία τα γνωρίζετε από τους αριθμούς. Αλλά οι αριθμοί είναι απλά αριθμοί. Αυτό που έχετε απωλέσει είναι η αντίληψη του τι συμβαίνει και το συναίσθημα.

Έχετε απομονωθεί από την κοινωνία και δε γνωρίζετε πόση οργή, πόση θλίψη, πόσο θυμό, πόσο πόνο, πόση ανέχεια έχετε φορτώσει στις ψυχές μας και στη ζωή μας.

Κλειδωθήκατε στο μικρόκοσμό σας. Δεν ψωνίζετε σε μικρά καταστήματα, δεν πάτε στη λαϊκή, στο καφενείο, στο κουρείο, δεν μπαίνετε στα ταξί, στα λεωφορεία.

Καταντήσατε να κυκλοφορείτε φρουρούμενοι και τις συναλλαγές σας να τις διεκπεραιώνουν άλλοι.

Δεν έχετε καμία σχέση και επαφή με την κοινωνία και το λαό, τον οποίο υποτίθεται ότι εκλεχθήκατε για να υπηρετείτε και όχι να τον καταδυναστεύετε.

Μας καταγγείλατε για συντεχνιασμό ενώ η μοναδική συντεχνία είσαστε εσείς. Εμείς είμαστε η κοινωνία που υποφέρει, ενώ εσείς είστε ΕΚΤΟΣ και ΑΠΕΝΑΝΤΙ.

Γνωρίζετε ότι σύμφωνα με έρευνα μεγάλο μέρος του πληθυσμού αρχίζει να νιώθει κατάθλιψη και ένα 25% αρχίζει να σκέφτεται την αυτοκτονία;

Γνωρίζετε ότι στις εκκλησίες τα κηρύγματα έχουν αρχίσει να προσαρμόζονται έτσι ώστε να δίνουν καταφυγή για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κόσμος;

Ρωτάμε και πάλι.

Αναρωτηθήκατε έστω για μια στιγμή το λόγο για τον οποίο εκλεχθήκατε;

Όχι κυρίες και κύριοι βουλευτές,

δεν έχετε το δικαίωμα να ψηφίζετε μέτρα σαν αυτά που ως τώρα ψηφίσατε και σαν αυτά που προτίθεστε να ψηφίσετε ερήμην μας, χωρίς τη δική μας συγκατάθεση και εξουσιοδότηση.

Εύλογα θα αναρωτηθείτε: ποιοι είναι αυτοί οι αυθάδεις που τολμούν να ρωτούν, που τολμούν να ρωτάνε, που τολμούν να προστάζουν.

Είμαστε 300 περίπου εργαζόμενοι που μαζί με τις οικογένειές μας δεν ξεπερνάμε τα 1200 άτομα.

Είμαστε σίγουροι όμως ότι με αυτήν την επιστολή εκφράζουμε την αγωνία εκατομμυρίων συμπατριωτών μας.

Σας καλούμε να μην ψηφίσετε το πολυνομοσχέδιο.

Σας ζητάμε να φανείτε αντάξιοι της λαϊκής εντολής που έχετε πάρει.

Μπορεί να υποφέρουμε, μπορεί να πεινάσουμε αλλά να είστε σίγουροι ότι δε θα ξεχάσουμε.

Θα θυμόμαστε πάντα τους γενναίους και τους κιοτήδες, τους υπεύθυνους και τους επιλήσμονες, τους σωτήρες και τους ολετήρες της ύπαρξης μας.

Πριν ψηφίσετε σκεφτείτε καλά!

Οι εργαζόμενοι του Δήμου Σαρωνικού

Το μεγάλο στοίχημα για την Αριστερά

2011-10-15T12:10:00.002+03:00

www.enet.gr

της Ρένας Δούρου*

Όταν γίνεται διαρκώς λόγος από διάφορους Ευρωπαίους πολιτικούς και αξιωματούχους για “έξυπνο κούρεμα”, “συντεταγμένη” ή “οργανωμένη” ή “ανεξέλεγκτη” χρεοκοπί της Ελλάδας,

όταν ο πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας Ρόμπερτ Ζέλιγκ παρατηρεί ότι την εποχή της πτώσης του τείχους του Βερολίνου υπήρχε μια αποφασιστικότητα που δεν υφίσταται σήμερα στην Ευρώπη,

όταν ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο κατηγορεί τις αγορές ότι "καλλιεργούν τον πανικό" αναφορικά με τη συνεχιζόμενη κρίση χρέους της ευρωζώνης, υπογραμμίζοντας ότι οι αγορές δεν είναι "άμεμπτες" διότι “υποτιμούσαν τα προβλήματα χρέους”,

όταν ο πρώην καγκελάριος της Γερμανίας, Χέλμουτ Σμιτ δηλώνει ότι «οι Ευρωπαίοι ηγέτες πρέπει να βοηθήσουν την Ελλάδα, αλλιώς να τους πάρει ο διάολος»,

αντιλαμβάνεται κανείς ότι έχουν έλθει τα 'πάνω – κάτω'. Ότι βιώνουμε μέρες που η ιστορία θα κατατάξει στην κατηγορία των κομβικών, με την έννοια ότι δρομολογούνται εξελίξεις που θα επηρεάσουν καθοριστικά και για πολύ καιρό τις κοινωνίες. Ποιά μορφή θα πάρουν; Προς ποια κατεύθυνση; Είναι δύσκολο να πει κανείς ακόμη.

Εκείνο πάντως που είναι σαφές είναι ότι ένα ολόκληρο σύστημα που είχε οικοδομηθεί στη δεκαετία του 1980, από τους Ρέιγκαν και Θάτσερ, αυτό του άκρατου νεοφιλελευθερισμού έχει πλέον φθάσει στο τέλος του, καθώς όχι μόνο δεν μπορεί να επιλύσει τις κρίσεις αλλά τις τροφοδοτεί κιόλας.

Σήμερα η Αριστερά βρίσκεται ενώπιον μιας ιστορικής συγκυρίας – εκείνης της αντιστοίχισής της με τα κοινωνικά κινήματα, τους αγανακτισμένους, τα κινήματα των πολιτών στις πλατείες, που εκφράζουν οργή και αγανάκτηση. Μόνο που επειδή "η αγανάκτηση δεν αρκεί”, όπως παρατηρεί και ο Πιέτρο Ινγκράο, το ιστορικό καθήκον των αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων (για να δικαιολογήσουν και το λόγο ύπαρξής τους) είναι να καταφέρουν να αρθρώσουν αυτές τις κραυγές οργής και αγανάκτησης σε συντεταγμένα αιτήματα. Να δώσουν πολιτική διάσταση στις διαμαρτυρίες χωρίς όμως να τις καπελώσουν. Να τις συνοδεύσουν, χωρίς να τις ισοπεδώσουν μέσα από το ξύλινο συνήθως λόγο τους.

Αυτό το είναι το στοίχημα του αιώνα για την Αριστερά. Αν το χάσει, οι δυνάμεις ενός ανεξέλεγκτου, άγριου καπιταλισμού θα κυριαρχήσουν – αυτή τη φορά άνευ αντιπάλου και για τα καλά. Γι αυτό και το στοίχημα πάση θυσία δεν πρέπει να χαθεί για την Αριστερά. Διαφορετικά, δεν θα δύσει μόνο η ελπίδα άμεσης βελτίωσης της κατάστασης αλλά και κάθε προσδοκία για ένα καλύτερο αύριο για πολλά – πολλά χρόνια...

*Μέλος της Πολ. Γραμματείας του ΣΥΝ, υπεύθυνη για θέματα ευρωπαϊκής πολιτικής

ΙΔ' Επιστημονική Συνάντηση Νοτιοανατολικής Αττικής

2011-10-04T11:30:00.002+03:00

www.saronikoscity.gr

Ο Δήμος Σαρωνικού φιλοξενεί την ΙΔ΄ Επιστημονική Συνάντηση Νοτιοανατολικής Αττικής, η οποία θα πραγματοποιηθεί από την Πέμπτη 6 Οκτωβρίου έως και την Κυριακή 9 Οκτωβρίου 2011 στο Δημαρχιακό Μέγαρο Σαρωνικού (Αθηνών & Ρήγα Φεραίου, Καλύβια).

Διοργανωτής της ΙΔ΄ Επιστημονικής Συνάντησης, η οποία τελεί υπό την αιγίδα της Περιφερειακής Ενότητας Ανατολικής Αττικής, του Δήμου Σαρωνικού και της ΤΕΔΚΝΑ, είναι η Εταιρεία Μελετών Νοτιοανατολικής Αττικής.

Η Εταιρεία Μελετών Νοτιοανατολικής Αττικής δημιουργήθηκε τον Ιούλιο του 1999. Έχει έδρα τα Καλύβια και γεωγραφικό αντικείμενο ενδιαφέροντος και μελέτης την περιοχή που εκτείνεται μεταξύ Υμηττού, Πεντέλης και Σουνίου. Σκοπός της Εταιρείας είναι η έρευνα και η μελέτη κάθε επιστημονικού ή πολιτισμικού θέματος που σχετίζεται με την περιοχή και τους κάτοικους της, όπως η συγκέντρωση, καταγραφή, διατήρηση, μελέτη και δημοσίευση του γλωσσικού, λαογραφικού, ιστορικού αρχειακού ή άλλου υλικού, καθώς και στοιχείων λαϊκής έκφρασης και τέχνης.

Η διοργάνωση των Επιστημονικών Συναντήσεων, που ξεκίνησαν το 1984 από τους τοπικούς πολιτιστικούς συλλόγους της περιοχής, αποτελεί πλέον θεσμό και κορυφαία εκδήλωση της Εταιρείας Μελετών ανά διετία.

Η ΙΔ΄ Επιστημονική Συνάντηση είναι αφιερωμένη στον Ευάγγελο Κακαβογιάννη, μια σημαντική προσωπικότητα της αρχαιολογικής επιστήμης, αλλά και του ευρύτερου χώρου των ανθρωπιστικών επιστημών που τίμησε και τιμά με την παρουσία του όχι μόνο την ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Αττικής και ιδίως της Λαυρεωτικής, αλλά και τον αρχαιολογικό κόσμο της χώρας.
Την Κυριακή 9 Οκτωβρίου, στο πλαίσιο της Επιστημονικής Συνάντησης, θα λάβουν χώρα εκδηλώσεις αφιερωμένες στο περιβάλλον με ιδιαίτερη έμφαση: α). στην περιβαλλοντική αρχαιολογία «Προσεγγίζοντας και Ανασυνθέτοντας το περιβάλλον του παρελθόντος: Παραδείγματα από τη Νοτιοανατολική Αττική», β). στη βιοποικιλότητα, η Νοτιοανατολική Αττική αποκτά το Πρώτο Κέντρο Περίθαλψης Άγριων Ζώων στην Αττική και γ) στις νέες προσεγγίσεις για την ανάπτυξη και τη βελτίωση του (βιοδυναμική καλλιέργεια, φυσική δόμηση, κομποστοποίηση, Παρασκευή φυσικών καλλυντικών, δημιουργία προϊόντων υγιεινής με πηγή έμπνευσης τα βότανα κ.α.). Οι εκδηλώσεις αυτές περιλαμβάνουν επίσκεψη στο Οινοποιείο «Στροφιλιά», ομιλίες και βιωματικά εργαστήρια.

Πρόγραμμα Συνεδρίου

Εταιρία Μελετών Νοτιοανατολικής Αττικής

Καλημέρα σε όλες και όλους! Σας ευχαριστώ για τα μηνύματα συμπαράστασης και εμψύχωσης... Προχωρούμε!

2011-10-01T13:20:00.000+03:00

Αγωγή από το αντιπροεδρικό ζεύγος (part 2)

2011-09-28T22:56:00.006+03:00

Ανάβυσσος 28 / ΙΧ / 2011

Μετά την ωραιότατη -ομολογουμένως - σύζυγο του που μου ζητά 1.000.000 ευρώ για ηθική βλάβη τώρα και ο ίδιος ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης Θεόδωρος Πάγκαλος μου ζητά το ίδιο ποσό για τον ίδιο ακριβώς λόγο και για το ίδιο κείμενο που ανάρτησα σε αυτό το ιστολόγιο το Σεπτέμβριο του 2010...

Ως εκ τούτου είμαι ιδιαίτερα υπερήφανος που θα συμβάλω από το πλούσιο περίσσευμά μου ώστε να καταφέρει να πληρώσει το νέο χαράτσι της Κυβέρνησης μέσω του λογαριασμού της Δ.Ε.Η. και να μην προχωρήσει σε πώληση - όπως δήλωσε - ενός μέρους της περιουσίας του για να καταφέρει να τα φέρει βόλτα...

Για ό, τι χρειαστεί θα είμαι στο πλευρό του ώστε να συνεχίσει να μας εμπνέει με την καθημερινή παρουσία του στα δημόσια πράγματα, τις καίριες παρεμβάσεις του που βοηθούν την κυβέρνηση και τη χώρα να ξαναβρεί το κύρος της στο διεθνές στερέωμα, το πολιτικό σύστημα να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να κερδίσει την εμπιστοσύνη των πολιτών, να πλουτίζει τις στυλιστικές μας γνώσεις στα εσώρουχα με προσωπικές του επιλογές σε φανέλες και σώβρακά του σε σατυρικές εκπομπές κ.ο.κ.

Αντιπρόεδρε ό,τι χρειαστείς, εδώ...

ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ!

Βαγγέλης Μυτιληναίος

Εικοσιδύο χρόνια xωρίς τον Παύλο Μπακογιάννη

2011-09-26T16:04:00.000+03:00

Οι ανέμελες μπεκάτσες

2011-09-19T07:15:00.003+03:00

Του Δημήτρη Καμπουράκη

Θεωρώ ότι ζούμε σε μια απολύτως μπλοκαρισμένη χώρα που δεν έχει καμιά πλέον ελπίδα. Ούτε από την κυβέρνηση της, ούτε από τις υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις της, ούτε από τον κόσμο της. Ανεξαρτήτως τού τι θα πεί ή τι θα κάνει αυτές τις μέρες η κυβέρνηση στις πιέσεις της τρόικας, εγώ θα σας περιγράψω πως θα είναι αυτή τη χώρα σε έξι μήνες.

Όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι θα έχουν καταφέρει να μείνουν στις θέσεις τους και να μην περάσουν ούτε στην ανεργία, ούτε στην εφεδρεία.
Οι ιδιοκτήτες σπιτιών και μαγαζιών θα έχουν κρατήσει το 500ρικο που πήγε να τους επιβάλλει ως χαράτσι η κυβέρνηση Παπανδρέου.
Οι συντάξεις θα έχουν διατηρηθεί στα σημερινά επίπεδα, καθώς κανένα νέο ασφαλιστικό δεν θα έχει περάσει από τη Βουλή.
Οι ταξιτζήδες θα έχουν κρατήσει τις άδειες τους και θα μπορούν να τις μεταβιβάσουν στα παιδιά τους.
Οι φοιτητές θα έχουν κρατήσει το πανεπιστημικό άσυλο.
Η ΔΕΗ θα έχει αποφύγει την πώληση και θα έχει διατηρήσει τον δημόσιο χαρακτήρα της.
Ο Μίκης Θεοδωράκης θα έχει καταφέρει με τις συναυλίες του να κρατήσει αλώβητο το πάρκο του Ελληνικού.
Η ΕΡΤ θα έχει κρατήσει ζωντανή την ΕΤ1 και 25 ακόμα περιφερειακούς ραδιοφωνικούς σταθμούς.
Πρωθυπουργός μιας οριακά αυτοδύναμης ή συμμαχικής κυβέρνησης θα είναι ο Αντώνης Σαμαράς.
Το σημερινό ΠΑΣΟΚ θα είναι τρία μικρά κομμάτια με τρεις ψευτοαρχηγούς.
Το ΚΚΕ θα έχει ένα ποσοστό κοντά στο 15% και ο ΣΥΡΙΖΑ γύρω στο 6%.
Το νέο πολιτικό σκηνικό θα έχει διαμορφωθεί με τη συμμετοχή στις εκλογές λιγότερου από το 50% του εκλογικού σώματος.

Παράλληλα:

Οι μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι δεν θα πληρώνονται, παρά δυο-τρεις φορές τον χρόνο.
Οι ιδιοκτήτες σπιτιών και μαγαζιών θα πρέπει να περάσουν κανένα εξάμηνο με το 500άρικο που γλύτωσαν απ’ το χαράτσι, αφού κάθε άλλη πληρωμή και οικονομική δραστηριότητα θα έχει ανασταλεί.
Οι συντάξεις του δημοσίου δεν θα πληρώνονται ή θα πληρώνονται με δεκαπενταετή ομόλογα του ελληνικού δημοσίου.
Οι ταξιτζήδες θα μεταβιβάζουν στα παιδιά τους μια άδεια που δεν θα αξίζει ούτε ένα ευρώ, καθώς η βενζίνη θα είναι στα τρία ευρώ το λίτρο και οι μισθοί (όπου υπάρχουν) στα 500 ευρώ τον μήνα.
Οι φοιτητές θα συνεχίζουν να πίνουν φραπέ μέσα στο άσυλο παρέα με τους μαύρους μικροπωλητές, κάνοντας εξάσκηση για τη μελλοντική τους ανεργία.
Η ΔΕΗ θα συνεχίσει να διοικείται από τη ΓΕΝΟΠ, το πιο «ταξικό» σωματείο του ελληνικού εργατικού κινήματος από γεννέσεως ελληνικού κράτους.
Το πάρκο του Ελληνικού θα παραμείνει ιδανικός χώρος «υψηλής βλάστησης» για τους τοξικομανείς και τα αυτοκίνητα των ζευγαριών που αδυνατούν να πληρώσουν ξενοδοχείο.
Η ΕΤ1 θα παίζει κινούμενα σχέδια, για υποβοήθηση των γονιών που όντας άνεργοι θα κρατάνε τα παιδιά τους στο σπίτι, το οποίο θα έχει βγάλει στον πλειστηριασμό η τράπεζα.
Ο Αντώνης Σαμαράς θα έχει ήδη φάει μερικές επαναδιαπραγματευτικές κατραπακιές απ’ την τρόϊκα και ο κόσμος θα έχει ήδη αρχίσει να τον βρίζει αφού θα παίρνει χειρότερα μέτρα από τον Βενιζέλο, με τη δικαιολογία ότι παρέλαβε χάος. Σε αντιστάθμισμα, θα έχει στήσει ένα ειδικό δικαστήριο για τους ΠΑΣΟΚους που «κατέστρεψαν» τη χώρα. Μετά, θα έρθει η δική του σειρά να δικαστεί, καθότι αυτή η κρίση θα χορτάσει μόνο όταν φάει δυό γενιές ελλήνων, τρία κόμματα και οκτώ κυβερνήσεις.
Το ένα από τα τρία κομμάτια του ΠΑΣΟΚ θα είναι στην κυβέρνηση Σαμαρά παρέα με τον Καρατζαφέρη, τη Ντόρα και δέκα τεχνοκράτες. Το άλλο κομμάτι θα απειλείται με φυλακή και το τρίτο θα παίρνει ακραίες λαϊκιστικές θέσεις παλαιοπαπανδρεϊκού τύπου.
Το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ, αφού φθάσουν σ’ ένα πλασματικό ανώτατο σημείο επιρροής, θα αρχίσουν να φθίνουν καθώς θα κατηγορούνται ότι πλέον έχουν μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την διαχείρηση της κρίσης. Η τακτική «οξύνω την κρίση για να στρατολογήσω τα θύματα της» θα στραφεί εναντίον τους.
Οι διαδηλώσεις, οι καταλήψεις, τα έκτροπα και η εγκληματικότητα θα δημιουργήσουν τέτοια ανασφάλεια στην κοινωνία, που γρήγορα το αίτημα για «δημόσια τάξη και ασφάλεια» θα γίνει τόσο καθολικό, που οποιοδήποτε κατασταλτικό μέτρο θα διαθέτει πλήρη κοινωνική νομιμοποίηση.
Κάθε Παρασκευή βράδυ θα δημιουργούνται τεράστιες ουρές στα βόρεια οδικά σύνορα της χώρας. Θα επιστέφουν για Σαββατοκύριακο οι χιλιάδες μετανάστες και μετανάστριες που θα δουλεύπουν στις φάμπρικες ή θα πλένουν σπίτια στη Βουλγαρία και τα Σκόπια.

Νομίζετε ότι κινδυνολογώ; Να εύχεστε να κινδυνολογώ, αλλά μην το ελπίζετε. Οι κυνικοί σαν και μένα, βλέπουν πιο μακριά απ’ τους υπόλοιπους που παριστάνουν τους αγωνιστές πλατοδημοκράτες. Αν οι Εβραίοι βλέποντας τον Μωυσή να κατεβαίνει απ’ το βουνό κρατώντας τις Δέκα Εντολές, τον κατηγορούσαν ότι δεν διαπραγματεύτηκε σωστά με τον Θεό και τον πετροβολούσαν, θα είχαν αφήσει τα κόκκαλα τους στην έρημο χωρίς ποτέ να βρούν τη γη της επαγγελλίας. Κι αν ο Πόντιος Πιλάτος, στο ερώτημα «Ιησούν ή Βαραβάν;» έπαιρνε απάντηση απ’ την πλατεία «δεν μπαίνουμε σε τέτοια ψευτοδιλήμματα», θα τους σταύρωνε και τους δύο. Αχ, αχ μελλοντικοί εσταυρωμένοι μου... αχ ανέμελες μπεκάτσες μου, ενώ από κάτω έχει αρχίσει η κυνηγετική περίοδος... αχ και τι να σας πω. Μόνο κάτι υπόγειοι μαζοχιστές σαν εμένα θα νιώσουν και πάλι άνετα όταν ξεσπάσουν οι καταιγίδες. Όλοι οι υπόλοιποι, θα τα φτύσετε...

Ανταγωνιστικότητα: το νέο όραμα

2011-09-11T17:04:00.006+03:00

του Τάκη Μίχα

Κατά την διάρκεια της δεκαετίας του '70 η Δανία βρέθηκε να έχει περίπου ανάλογα προβλήματα με αυτά που έχει η Ελλάδα σήμερα. Μεγάλα δημοσιονομικά ελλείμματα, μεγάλα ελλείμματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, πληθωρισμό, οι αποδόσεις των κρατικών ομολόγων να έχουν φτάσει το 20% και με ανεργία να έχει περάσει το 12%. Μέσα σε μια περίοδο 3 ετών όλα αυτά αποτελούσαν μια κακή ανάμνηση. Η χώρα είχε επιστρέψει σε τροχιά ανάπτυξης και ο πληθωρισμός,τα επιτόκια και η ανεργία είχαν μειωθεί κατακόρυφα ενώ τα ελλείμματα άρχισαν να δίνουν την θέση τους σε πλεονάσματα.

Ένα από τα πράγματα που ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιακό ήταν η αλλαγή που είχε συντελεσθεί στο επίπεδο του δημόσιου λόγου και των οραμάτων της κοινωνίας. Ενώ κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 70, την περίοδο της κρίσης, κυριαρχούσε ο αναδιανεμητικός λόγος και η «προάσπιση των κεκτημένων», την επόμενη δεκαετία όλα αυτά είχαν αντικατασταθεί από ένα νέο όραμα: Την ανταγωνιστικότητα της χώρας. Απ’ άκρη σε άκρη της μικρής αυτής χώρας ένα ήταν το θέμα συζήτησης, ένα ήταν το κριτήριο αξιολόγησης οποιουδήποτε μέτρου ή θεσμού: Η συμβολή του στην βελτίωση της ανταγωνιστικότητας. Κάθε πανεπιστημιακό τμήμα θα έπρεπε να δικαιώσει την ύπαρξή του με αναφορά την βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της χώρας και το ίδιο ίσχυε και για κάθε νέο νόμο που προτεινόταν στην Βουλή. Παράλληλα από την πλευρά τους οι αρχές επιδοτούσαν παντού προγράμματα μετεκπαίδευσης που είχαν ως στόχο να δώσουν στους εργαζόμενους τις πρόσθετες γνώσεις που απαιτούνται για να μπορούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας.

Είναι ενδιαφέρον πόσο θετικά ανταποκρίθηκαν στην διατύπωσης του νέου οράματος τα κόμματα της αριστεράς – θέτοντας ως καίριο θέμα της ατζέντας τους όχι την άρνηση της κατάργησης των εμποδίων που εμποδίζουν της βελτίωση της ανταγωνιστικότητας αλλά την επιμονή στο ότι οι καρποί της θα πρέπει να μοιρασθούν ακριβοδίκαια. Ακόμη και στο ατομικό επίπεδο οι περισσότεροι από τους φοιτητές που δραστηριοποιούνταν στον χώρο της μαρξιστικής αριστεράς- ίσως λόγω της διεθνιστικής τους παιδείας - προσαρμόσθηκαν πολύ εύκολα στο νέο όραμα. Κλασσική περίπτωση ο φίλος μου ο Καρστεν, προεξέχων μέλος του Μαοϊκού κινήματος στο Πανεπιστήμιο του Αρχους. Άρχισε μελετώντας τα κείμενα του Μάο και μετά συνέχισε μελετώντας την ιστορία της Κίνας για να καταλήξει να μάθει Κινέζικα.

Όλα αυτά τα έκανε φυσικά τότε προετοιμαζόμενος για την μεγάλη στιγμή όπου οι Δανοί αγρότες, ακολουθώντας την στρατηγική του Μεγάλου Τιμονιέρη, θα «περικύκλωναν" τις πόλεις και θα τερμάτιζαν την «αστική διαφθορά». Φυσικά τίποτα απo αυτά δεν έγινε: Σήμερα ο Καρστεν είναι εμπορικός ακόλουθος της Δανικής πρεσβείας στο Πεκίνο όπου είμαι σίγουρος ότι κάνει θαυμάσια δουλειά προωθώντας τα προϊόντα της χώρας του.

Υπάρχουν φυσικά τεράστιες διαφορές μεταξύ της Ελλάδας και της Δανίας. Όμως δεν υπάρχει τίποτα που να εμποδίζει ώστε το όραμα της ανταγωνιστικότητας να γίνει το κυρίαρχο όραμα πάνω στο οποίο θα μπορέσουν να συμφωνήσουν όλες οι πολιτικές συνδικαλιστικές και επιχειρηματικές δυνάμεις της χώρας. Η ανταγωνιστικότητα θα πρέπει να γίνει το κυρίαρχο στοιχείο που θα μας ενώνει και ο απαγγελτικός λόγος θα πρέπει να δώσει την θέση του στο δημιουργικό λόγο, στον λόγο που προτείνει λύσεις και προσθέτει νέες διαστάσεις στις προοπτικές της χώρας. Το ένα και μοναδικό κριτήριο αξιολόγησης οποιουδήποτε προτεινόμενου μέτρου ή νομοσχεδίου θα πρέπει να είναι και εδώ στο κατά πόσον συμβάλλει στην ενίσχυση της διεθνούς οικονομικής παρουσίας της χώρας και στην δυνατότητα των ελληνικών επιχειρήσεων να προωθούνται στις παγκόσμιες αγορές.

Φυσικά το κοινό όραμα δεν σημαίνει ότι οι διαφωνίες θα εκλείψουν. Θα υπάρχουν πάντα διαφωνίες σχετικά με το αν το α η το β μέτρο προωθεί η ζημιώνει την ανταγωνιστικότητα όπως και για την ακριβοδίκαιη κατανομή των καρπών της οικονομικής βελτίωσης. Όμως για πρώτη φορά ίσως στην ιστορία της Ελλάδας οι διαφωνίες θα παίζουν ένα εποικοδομητικό και όχι καταστροφικό ρόλο.

http://www.protagon.gr

Όταν μιλάμε για χρήμα, ο αριστερός δεν πιάνεται κορόιδο

2011-09-06T23:22:00.004+03:00

Απολύεται κόσμος στον 902, στάση πληρωμών στο “Κόκκινο”. Δύο σταθμοί που αποτελούν τη φωνή της αριστεράς ακολουθούν πλήρως της επιταγές της “καπιταλιστικής” κρίσης και υιοθετούν τη σκληρή στάση της εργοδοσίας, την οποία καταγγέλουν. Βέβαια, μέχρι τώρα χρησιμοποιούσαν τους κανόνες της ελεύθερης αγοράς και ευτυχώς δηλαδή, γιατί ακόμα θα ζούσαμε στην εποχή της ΥΕΝΕΔ.

Δεν εφάρμοσαν όμως για τις επιχειρήσεις τους αυτά που διατυμπανίζουν κάθε λίγο και λιγάκι στη Βουλή και στις πορείες. Φαίνεται ότι η “μπολσεβικοποίηση”, η κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας σε όλα τα μέσα παραγωγής μένουν στα λόγια και ουχί στην ίδια την καθημερινότητα, στην ίδια την πράξη. Μάλιστα, σύμφωνα με την καταγγελία των ίδιων των εργαζομένων του 902, οι αγκιτάτορες του Περισσού προσπάθησαν να διασπάσουν το προσωπικό με τακτικές χαφιεδισμού.

Σύντροφοι, δεν αρκεί μόνο να καταγγέλετε την κρίση, τους “κακούς” Ευρωπαίους κλπ. Εφαρμόστε επιτέλους στην πράξη αυτά που για τόσα χρόνια παλεύετε, προστατέψτε τα εργασιακά δικαιώματα, εξασφάλιστε τις ιδανικές μισθολογικές συνθήκες και μην προδίδετε τους οπαδούς σας. Με ποια διάθεση θα δείξουν την ανυπακοή, πού θα βρουν δύναμη για τη μεγάλη ανατροπή;

Γράφει σήμερα με αγωνιστική διάθεση ο Ριζοσπάστης: “Οι ριζικές αλλαγές, η κοινωνικοποίηση των μεγάλων επιχειρήσεων, η αποδέσμευση από την ΕΕ, η λαϊκή εξουσία αποτελούν σήμερα όσο ποτέ άλλοτε επιτακτική ανάγκη για να ζήσει ο λαός καλύτερα, για την ανάπτυξη της χώρας με βάση τις δυνατότητές της. Το ΚΚΕ καλεί τα εργατικά λαϊκά στρώματα σε συμπόρευση, για να οργανώσουμε τη λαϊκή συμμαχία της απόκρουσης των βάρβαρων μέτρων, της αντεπίθεσης και της ανατροπής.”

Ουαί δε υμίν, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί!

Από http://feleki.wordpress.com

Ελλάς, Ελλήνων, Χριστιανοκομμουνιστών

2011-09-06T16:00:00.002+03:00

Της Σώτης Τριανταφύλλου

Η ευκολία με την οποία ενωνόμαστε με το πλήθος συμμετέχοντας σε άσκεπτες ή και φανατικές εκδηλώσεις αποδίδεται, νομίζω, στο χριστιανικό πνεύμα που, στην πορεία του 20ού αιώνα, μετασχηματίστηκε στο “κουμμουνιστικό”. Οι δυο κοσμοθεωρίες έχουν κοινή βάση: την αγάπη για τον πλησίον, την αναζήτηση του Επέκεινα, την απαξίωση του παρόντος για χάρη του μέλλοντος. Επίσης, έχουν κοινό ήθος: από την πεποίθηση ότι κατέχουν την απόλυτη αλήθεια απορρέει η προθυμία τους για επίκριση και τιμωρία του “αντιφρονούντος”.

Το πνεύμα του χριστιανισμού δεν περιοριζόταν στο ότι πρόσφερε, όπως όλες οι θρησκείες, νόημα στη ζωή, αλλά έλεγε στον κάθε άνθρωπο: δεν είσαι μόνος, ο θεός είναι μαζί σου, σε κοιτάζει και σε προστατεύει. Όπως, αργότερα, το πνεύμα του κομμουνισμού: “το Κόμμα είναι μαζί σου, σε κοιτάζει και σε προστατεύει”… Kι αν παρεκκλίνεις σε περιφρονεί (χαρακτηριστική η στάση του ΚΚΕ στην είδηση του θανάτου του Λεωνίδα Κύρκου), κι αν μπορεί σε τιμωρεί. Η χριστιανική εκκλησία, μήνυμα της οποίας υποτίθεται ότι είναι η αγάπη, ενεπλάκη –όπως όλοι ξέρουμε- σε πολυαίμακτες σταυροφορίες, μαζικές δολοφονίες, Ιερά Εξέταση. Συχνά εξηγούμε αυτ∙ύς τους εκτροχιασμούς μέσω της ιστορίας: η ρωμαϊκή εκκλησία συνδέθηκε με την πολιτική εξουσία προδίδοντας τις διδασκαλίες του ευαγγελίου και μη αναγνωρίζοντας –παρά μόνον καθυστερημένα- τα λάθη της (στο Συμβούλιο του Βατικανού ΙΙ (1962-1965)). Αλλά μπορούμε να κάνουμε μιαν άλλη υπόθεση που μου φαίνεται πιο αξιόπιστη: η εκκλησία δεν πρόδωσε τα ευαγγέλια∙ τα έκανε πράξη. Ομοίως, τα κομμουνιστικά κόμματα έκαναν πράξη τις δικές τους άγιες γραφές. Όπως συμβαίνει πάντα, σε «άγιες» αναδεικνύονται οι απλούστερες, οι πιο εύληπτες από τις «γραφές» - οι υπόλοιπες αγνοούνται ή εξοστρακίζονται.

Να πώς έχουν τα γεγονότα: μόλις ο χριστιανισμός έπαψε να διώκεται χάρη στον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο ο οποίος τον έκανε επίσημη θρησκεία της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, η εκκλησία, εμπλουτισμένη με μάρτυρες, βάλθηκε με τη σειρά της να διώκει τους ειδωλολάτρες (στην αρχή) και τους Εβραίους (στη συνέχεια) –αυτούς τους «ψευδοαδελφούς» όπως έγραφε ο Αυγουστίνος. Έπειτα, τα έβαλε με όσους τής πήγαιναν κόντρα, όπως, για παράδειγμα, τους χριστιανούς που δημιουργούσαν παράλληλα δόγματα. Aυτές οι εκστρατείες πήραν διαστάσεις πολέμου και τα πογκρόμ δεν σταμάτησαν παρά μόνον μετά τη γαλλική επανάσταση, όταν δηλαδή η Ρώμη και οι άλλες εκκλησίες έχασαν τα περισσότερα από τα προνόμιά τους. Όταν το 380, με το διάταγμα του Θεοδοσίου, ο χριστιανισμός έγινε κρατική θρησκεία, την εξουσία αναλαμβάνει η “αγάπη” – και τότε αρχίζει μια μακρά περίοδος σκοταδισμού. Τα θύματα έγιναν δήμιοι: η κλασική ιστορία που επαναλαμβάνεται σε όλες τις επαναστάσεις από καταβολής κόσμου. Πολεμήστε την καταπίεση αλλά αλίμονό σας αν πέσετε στα χέρια των καταπιεσμένων!

Γίνεται συχνά λόγος για την πρωτόγονη εκκλησία των κατακομβών η ύπαρξη της οποίας έρχεται σε αντίθεση με την ευημερούσα και κυριαρχική εκκλησία μετά τον Κωνσταντίνο. Όμως η πρώτη περιέχει το σπέρμα της δεύτερης: στην αδελφότητα απαντώνται τα στοιχεία του δεσποτισμού – όπου ακούμε περί “ένωσης” με τους άλλους κάτι δεν πηγαίνει καθόλου καλά. Από τότε που ο απόστολος Παύλος δήλωσε ότι στον χριστιανικό κόσμο “δεν θα υπάρχουν πια ούτε Έλληνες, ούτε βάρβαροι, ούτε Εβραίοι, ούτε Εθνικοί, άνδρες ή γυναίκες”, επεκτείνει την αγάπη σε όλους: κανείς δεν θα ξεφύγει από την ποιμενική ράβδο της εκκλησίας – η αγάπη γίνεται θερμό όπλο. Η Ρώμη δημιούργησε ένα συλλογικό συναίσθημα πρόσφορο στον φανατισμό. Το να σκοτώνεις “από αγάπη” έγινε το συνηθισμένο έγκλημα του χριστιανισμού: έτσι εξηγείται η ατμόσφαιρα του ηθικού πόνου στην οποία εκτυλίχθηκαν τα αιματηρά επεισόδια με δράστες δημίους που, όπως οι πολιτικοί κομισάριοι του υπαρκτού σοσιαλισμού στον 20ό αιώνα, δεν ήθελαν να τιμωρήσουν μόνο αλλά να διαπαιδαγωγήσουν και να αναμορφώσουν τους αντιφρονούντες. Αν όλοι οι άνθρωποι είναι αδελφοί μου εν θεώ, πρέπει να τους ενσωματώσω σ’ αυτή την οικογένεια στην οποίαν αδίκως γυρίζουν την πλάτη∙ πρέπει να τους πιέσω για το καλό τους. Είναι το περίφημο “Υποχρεώστε τους να εισέλθουν” του Λουκά –μεταφράζω πρόχειρα: οι περί της βίβλου γνώσεις μου είναι περιορισμένες- ο οποίος συγκρίνει το βασίλειο του θεού με ένα γαμήλιο συμπόσιο για το οποίο μερικοί συνδαιτυμόνες αρνούνται την πρόσκληση. Αλλά όχι: πρέπει, σώνει και καλά, να παρευρεθούν: αυτή είναι η ουσία του προσηλυτισμού την οποία ο χριστιανισμός μοιράζεται με τον κομμουνισμό.

Ο χριστιανισμός – όπως ο κομμουνισμός- μοιάζει λοιπόν μ’ έναν εκβιασμό. Από τη μια ο Κύριος, από την άλλη το Κόμμα, θέλουν να μας σώσουν – και μάλιστα με σκληρές και αιματηρές θυσίες. Η θυσία του Χριστού καθιστά απαράδεκτη την αδιαφορία όσων δεν πιστεύουν, όπως και το «λάθος» των αλλοθρήσκων: εφόσον η αποκάλυψη έγινε, πώς οι άνθρωποι επιμένουν να μη θέλουν να σωθούν; Η βία του θείου δώρου φαίνεται συντριπτική. Ο χριστιανισμός, που θέλησε να διαδώσει την καλή είδηση –το ευαγγέλιο- σε ολόκληρο τον κόσμο, ευδοκίμησε στο αίμα των μαρτύρων και στη συνέχεια στο αίμα των άλλων. Στους «άλλους» συμπεριλαμβάνονταν οι σχισματικοί, οι ορθόδοξοι, τα μέλη της σέκτας των «Καθαρών», οι προτεστάντες: έτσι, ο δυτικός πολιτισμός απέκτησε την επιθετικότητα που τον χαρακτηρίζει. Έδρα της«αληθινής» πίστης ήταν η Ρώμη, R∙ma, αναγραμματισμός του am∙r... Πρέπει να αναγκάσουμε τους ειδωλολάτρες να πιστέψουν, έλεγε ο Αυγουστίνος: με το να παριστάνουν ότι πιστεύουν θα πιστέψουν στο τέλος! Στο «Εναντίον του Φάουστ», ενέκρινε αναίσχυντα τη χρήση της βίας εναντίον των αιρετικών -στην εποχή των μαθητών του Μανιχαίου- εξηγώντας ότι πρέπει να γίνουν ευτυχείς παρά τη θέλησή τους και να οδηγηθούν στους δρόμους του θεού. Η τιμωρία των ασεβών δεν πρέπει να προκαλεί τη συμπόνοια. Το 417, σε μια επιστολή στον στρατιωτικό διοικητή Βονιφάτιο, που είχε αναλάβει την καταστολή των Δονατιστών, γράφει το εξής που θα αναχθεί σε εκκλησιαστικό δόγμα: «Υπάρχει μια άδικη δίωξη, εκείνη που κάνουν οι ασεβείς εναντίον των εκκλησιών του Χριστού [...] η εκκλησία διώκει από αγάπη ενώ οι ασεβείς διώκουν από σκληρότητα [...] Η εκκλησία διώκει τους εχθρούς της μέχρι να ηττηθούν και να απαλλαγούν από τον εγωισμό και τη ματαιοδοξία τους προς όφελος της αλήθειας [...] Η εκκλησία, με τη φιλευσπλαχνία της, εργάζεται για τους σώσει από την απώλεια και τον θάνατο.»

Η «λογική» διαμορφώνεται ως εξής: εφόσον όλοι οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα στη σωτηρία, το να τους αφήσουμε απέξω θα ήταν σφάλμα: η ανθρώπινη ψυχή πρέπει να ενοποιηθεί σε μια μοναδική οικογένεια. Καλύτερα να σκοτώσεις τον πλησίον σου παρά να τον αφήσεις σε κατάσταση θανάσιμης αμαρτίας. «Έξω από την εκκλησία δεν υπάρχει σωτηρία», απεφάνθη χίλια χρόνια αργότερα –τον καιρό της Αντιμεταρρύθμισης- το Συμβούλιο του Τρέντο. Με βάση τα γραπτά του Αυγουστίνου γινόταν λόγος για «ευσυνείδητο μίσος» που μου φαίνεται η χριστιανική εκδοχή του «ταξικού μίσους», του «δικαιολογημένου» μίσους που σε οδηγεί σε μεγαλειώδεις πράξεις: η διατύπωση, ίσως παρά τις προθέσεις του Αυγουστίνου, καλεί σε εξόντωση όλων όσοι δεν ασπάζονται την «αληθινή πίστη». Να μην επαναληφθεί το παρελθόν, να μεταμορφωθεί το σύνολο των ανθρωπίνων σχέσεων, να ποιο είναι, από την εποχή του Παύλου, το χριστιανικό μήνυμα το οποίο εξηγεί την αγριότητα της χριστιανικής θρησκείας. Ακριβώς αυτό είναι και το μήνυμα του σοσιαλισμού: να μην επαναληφθεί το παρελθόν, να μεταμορφωθεί το σύνολο των ανθρωπίνων σχέσεων, να «κτιστεί» ο «νέος άνθρωπος».

Οι ιεροεξεταστές του μεσαίωνα, εμφορούμενοι από «αίσθημα ελεημοσύνης» προς τον κατηγορούμενο είχαν την πεποίθηση ότι, με τον ανακρίνουν, εργάζονταν για τη σωτηρία του. Οι ίδιοι λόγοι που έκαναν τόσο δημοφιλή τον χριστιανισμό –η ευσέβεια, το συλλογικό πάθος, η προσδοκία ενός υπερφυσικού προορισμού- τον έκαναν παράγοντα σκοταδισμού. Η μελίρρυτη ρητορική των ιεραρχών που εμπιστεύονταν τις τιμωρίες στις πολιτικές εξουσίες υπηρετούσε μια επιθυμία ισχύος που δεν είχε καμιά σχέση με την ευσπλαχνία. Ο χριστιανισμός επινόησε το έγκλημα μέσω του αλτρουισμού που εκτυλίσσεται σε κλίμα πνευματικής εξύψωσης. Το Ισλάμ είναι πιο ειλικρινές στη βεβαιότητά του ότι κατέχει τη μοναδική αυθεντική πίστη: δεν παριστάνει ότι «αγαπάει» τους απίστους. Έτσι προκύπτει η παράλογη προτροπή του ευυαγγελίου: «Αγαπάτε τους εχθρούς σας, κάντε το καλό σε όσους σας μισούν και προσευχηθείτε για τους διώκτες σας», γράφει το κατά Ματθαίον... Εδώ ταιριάζει αυτό που λένε για τον Ρομάνο Πρόντι: «αποπνέει καλοσύνη απ’ όλα τα του τα νύχια.»

Το ότι είμαστε όλοι αδελφοί εν θεώ είναι μια σημαντική κατάκτηση του μονοθεϊσμού που υποστήριξε την ισότητα των ανθρώπων. Το ότι αυτή η αδελφοσύνη πρέπει να εκφραστεί κάτω από το ίδιο λάβαρο σηματοδοτεί τα όρια αυτού του οικουμενισμού. Η κοινότητα γίνεται υποταγή. Υπάρχουν άπειρες περιστάσεις όπου ο χωρισμός των ανθρώπων είναι προτιμότερος από τη προσκόλληση του ενός στον άλλο, όπου η θεμελιώδης ομοιότητα δεν πρέπει να κρύβει την επιθυμία τους να ζουν διαφορετικά και σε απόσταση. Και σ’ αυτή την έμμονη ιδέα της αδελφοσύνης, ο χριστιανισμός προσεγγίζει τον κομμουνισμό, μια ιδεολογία του 19oy αιώνα που βοηθάει να δούμε, μεγεθυμένα, τα κενά της λογικής που συγκροτούν τη χριστιανική θρησκεία. Οι μαρξιστικές εξουσίες καταδίωξαν, με πρωτοφανή αγριότητα, τους χριστιανούς όλων των δογμάτων αλλά δανείστηκαν απ’ αυτούς τις βασικές αρχές: έκαναν το προλεταριάτο «Χριστό», τάξη-λυτρωτή που από το τίποτα πρέπει να γίνει τα πάντα. Φαντάστηκαν μια μελλοντική κοινωνία σαν την επίγεια πραγμάτωση των υποσχέσεων του ευαγγελίου. Η Ρόζα Λούξεμπουργκ παρέπεμπε στους πατέρες της εκκλησίας και έβλεπε στον κομμουνισμό την κοσμική θρησκεία των δυστυχισμένων. Και βέβαια, όπως προανέφερα κι όπως είναι γνωστό, ο χριστιανισμός και ο κομμουνισμός στηρίζονται στον προσηλυτισμό και στην ολοκληρωτική αφοσίωση που δεν αφήνει χώρο στο κριτικό πνεύμα∙ αμφότερα τα συστήματα αναφέρονται σε θεμελιώδη γραπτά, σε αείμνηστους προγόνους και προκατόχους και επιβάλλουν τη δυσπιστία έναντι οποιασδήποτε «ανορθοδοξίας». Η σύγκρουση ανάμεσα στη θεωρία και την πράξη είναι επίσης φανερή και στα δύο συστήματα. Εξάλλου, και στα δύο συστήματα κρίνεται αυτός ο κόσμος στο όνομα ενός επόμενου: στο όνομα της αιώνιας ζωής στην πρώτη περίπτωση, στο όνομα της αταξικής κοινωνίας στη δεύτερη. Έτσι προκύπτει η «ανάγκη» να φυλακίζονται και να εκτελούνται οι διαφωνούντες στο όνομα μιας μελλοντικής ευτυχίας που αγνοούν αλλά για την οποία πρέπει να τους πείσουμε. Η αρμονία μέσω της βίας: να τι μας τσαμπουνάνε χριστιανοί και κομμουνιστές.

Μόλις αφήσαμε πίσω μας αιματηρά καθεστώτα που προσπαθώντας να δημιουργήσουν αδελφοσύνη ανάμεσα στους λαούς εξαπέλυσαν μαζική τρομοκρατία. Για να ενώσεις τους ανθρώπους, πρέπει να αποκλείσεις μερικούς: τους δύσπιστους, τους σχισματικούς, τους εκμεταλλευτές... Και στις δύο περιπτώσεις συναντάμε την εγκληματική καλοσύνη του ιεροεξεταστή, του σταυροφόρου, του πολιτικού κομισάριου, του γνώστη της μοναδικής, «αντικειμενικής» αλήθειας. Αδελφότητα ή θάνατος: το σύνθημα είχε μεγάλη απήχηση κατά τη γαλλική επανάσταση με τα γνωστά αποτελέσματα – την τρομοκρατία του Ροβεσπιέρου. Αρχίζουμε με την επίκληση του ευαγγελίου: «Οι πρώτοι μαθητές του Σωτήρος ήταν αδελφοί, ίσοι και ελεύθεροι», έλεγε το 1791 ο αββάς Λαμουρέτ, αλλά, το 1793-4 οι μεν έστειλαν τους δε στην αγχόνη με την κατηγορία της προδοσίας. Ο κομμουνισμός στη σοβιετική, μαοϊκή, καστρική και πολποτική μορφή, εξολόθρευε τους συντρόφους και τους συνοδοιπόρους όταν παρέκκλιναν –αλλά κι όταν δεν παρέκκλιναν- από την απόλυτη πίστη στην Επανάσταση και στον Σοσιαλισμό. Το υπέροχο ιδεώδες της πίστης στον θεό ή στον Λένιν απαιτούσε την απομάκρυνση των φθοροποιών στοιχείων που εμπόδιζαν την πραγματοποίηση του παραδείσου. «Ω, εσείς που είστε αδελφοί μου μπροστά στον κοινό εχθρό,» έλεγε ο μεγάλος σταλινικός ποιητής Πολ Ελυάρ – το ότι μπορεί κανείς να είναι «μεγάλος» και «ποιητής» και «σταλινικός» αποτελεί ένα από τα παράδοξα του 20ού αιώνα... Αν αναλύσει κανείς τους λόγους των απολογητών της αδελφοσύνης, θα δει ότι είναι γεμάτοι χολή και μίσος – δεν αγαπούν κανέναν∙ αντιθέτως, ξερνούν πάνω σε ανθρώπους και θεσμούς. Τα λόγια δεν μπορούν να περιγράψουν τα εγκλήματα που εμπνέει η «αγάπη» για την ανθρωπότητα «γενικά», όταν αυτή δεν απευθύνεται στον κάθε άνθρωπο χωριστά. Οι τελευταίοι κομμουνιστές διανοούμενοι στην Ευρώπη, ο Αλαίν Μπαντιού και ο Σλάβοζ Ζίζεκ μεταξύ άλλων, παραπέμπουν στον απόστολο Παύλο, στον χριστιανισμό και στη δύναμη της αγάπης να μεταμορφώνει. Ι rest my case...

Μολονότι η ρητορική των καλών προθέσεων μοιάζει κατακουρελιασμένη, επαναλαμβάνεται διαρκώς: η δυστυχία κάποιων δεν έχει σημασία αν διευκολύνει τη βασιλεία των ουρανών ή την επανάσταση. Η εχθρότητα είναι ευκολότερη από τη συνεννόηση: ο «λαός» γίνεται εύκολα μια φανατισμένη στρατιά κατ’ εικόνα του θεού των χριστιανών, ο οποίος, παρότι «αγαπά τους πράους και τους επιεικείς», προκάλεσε τις τρομακτικές σφαγές που προκάλεσε∙ κατ’ εικόνα των «επαναστατών» ηγετών του που καταφέρονται εναντίον των «εχθρών του λαού».

Στην εποχή της νεοτερικότητας υπήρξαν δυο συστήματα τυραννίας που ξεπατίκωσαν το χριστιανικό πρότυπο: ο εθνικοσοσιαλισμός που βασίστηκε στο μίσος και ο κομμουνισμός που βασίστηκε στην αγάπη. Ο δεύτερος απορρίπτεται δυσκολότερα εξαιτίας τόσο της ευγένειας των ιδανικών του όσο και εξαιτίας των πολλαπλών του εκδοχών μερικές από τις οποίες απομακρύνονται από τον ολοκληρωτισμό. Το ναζιστικό πρόγραμμα βασιζόταν στο μίσος εναντίον των Εβραίων (και των «κατωτέρων φυλών») τους οποίους υποσχόταν να εξοντώσει∙ το κομμουνιστικό πρόγραμμα υποσχόταν τη χειραφέτηση της ανθρωπότητας μέσω του προλεταριάτου. Οι ναζί μιλούσαν τη γλώσσα του δημίου, της «ανώτερης φυλής», οι κομμουνιστές τη γλώσσα του θύματος, των ταπεινών της γης. Αλλά, για να επέλθει δικαιοσύνη στον κόσμο, ήταν απαραίτητη η εξαφάνιση πολλών κοινωνικών ομάδων που αντιτίθεντο στην κυριαρχία του προλεταριάτου και του κόμματος: αστοί, κουλάκοι, προδότες του λαού, ιμπεριαλιστές, χάρτινοι διανοούμενοι, λούμπεν... Το μεγαλείο της επιχείρησης η οποία εκτυλισσόταν στο όνομα της πάσχουσας ανθρωπότητας, νομιμοποιούσε την κτηνωδία των μεθόδων. Ο κομμουνισμός ήταν η αναπαράσταση του χριστιανισμού στην εποχή της βιομηχανικής επανάστασης. Τρεις αιώνες αργότερα παραμένει απαράλλακτος.

Πηγή:http://www.bookpress.gr

Στ. Ράμφος: «Με τα µυαλά που φτάσαµε στην κρίση δεν µπορούµε να βγούµε από αυτήν»

2011-09-04T19:41:00.005+03:00

Ο έλληνας φιλόσοφος βλέπει µε σκεπτικισµό αλλά και κάποια αισιοδοξία την κρίση

«Με τα παλιά µυαλά και τις παλιές σκέψεις» δεν µπορούµε να βγούµε από την κρίση, υποστηρίζει ο φιλόσοφος Στέλιος Ράµφος. Τον βρίσκουµε σκεπτικό αλλά αισιόδοξο. Πιστεύει ότι πρέπει να ξαναβρούµε τις έννοιες που θα δώσουν νόηµα στην πραγµατικότητά µας για να βγούµε από την κρίση. Κατά τον Στ. Ράµφο, φτάσαµε σε µια ζωή που στηρίζεται στην «άρνηση του νοήµατος», η οποία δηµιούργησε «µια αίσθηση ζωής και ένα είδος ηθικής ουδετερότητας, που έκανε τους διαχειριστές του πλούτου αδιάφορους για τις κοινωνικές προεκτάσεις του προβλήµατος».

Βάση της κρίσης, όπως υποστηρίζει ο Στέλιος Ράµφος, είναι η «κρίση της µετανεωτερικότητας», η διάσταση της σηµασίας από την πραγµατικότητα. Οπως λέει:«Μετά το ‘70, οπότε αποσυνδέθηκε το χρήµα από τη ρήτρα χρυσού, άρχισε το χρηµατοπιστωτικό σύστηµα να αναπτύσσεται χωρίς να έχει εξάρτηση από την πραγµατικότητα. Μετά το ‘89, µε την πτώση του “υπαρκτού” σοσιαλισµού και τη ραγδαία ανάπτυξη των επικοινωνιών, δόθηκε η δυνατότητα µιας κυριαρχικής επιβολής του στοιχείου της ταχύτητας, οι επενδύσεις γίνονται γρήγορα, οπουδήποτε στον κόσµο, δηµιουργώνταςένα χρηµατοπιστωτικό σύστηµα που αναγνωρίζει ως µοναδική πραγµατικότητα τον χρόνο».

Ετσι, συµπληρώνει, είχαµε ως συνέπεια «ανάλογα µε τις ταχύτητες να δηµιουργούνται και οι αξίες. ∆ηλαδή η ταχύτητα µπορεί να προλάβει την πραγµατικότητα, να δηµιουργήσει µιανέα δική της πραγµατικότητα, µε πλαστή αξία, δηλαδή ενδεχοµένως µια φούσκα. Αυτές οιταχύτητες κινούµενες τυφλά δηµιούργησαν στον σύγχρονο κόσµο συγκέντρωση υπερβολικού πλούτου από τη µία µεριά και µεγάλη φτώχεια από την άλλη».

Ευκαιρία η κρίση!

Ορισµένοι υποστηρίζουν ότι όπως µετά το βαθύ σκοτάδι έρχεται το ξηµέρωµα έτσι και κάθε κρίση µπορεί να κρύβει κάτι θετικό. Ο Στ. Ράµφος υποστηρίζει ότι «κάθε κρίση είναιµια ευκαιρία, αλλά εξαρτάται από εσένα, το άτοµο. Στο βάθος κάθε κρίση σού ζητάει νασκεφτείς περισσότερο από ό,τι σκεφτόσουν. Τα ίδια µυαλά, µε τις ίδιες σκέψεις που δηµιούργησαν την κρίση, δεν µπορούν να σε βγάλουν από αυτήν».

Βέβαια η δική µας κρίση έχει οµοιότητες αλλά και διαφέρει από τις άλλες. «Εξωτερικά είναιδηµοσιονοµική κρίση, αλλά κατά βάθος πρόκειται για κρίση σχέσεων κοινωνίας - κράτους, ενώ διεθνώς είναι χρηµατοπιστωτικές οι κρίσεις. Από το 1821 η ελληνική κοινωνία δεν έχει οµαλές σχέσεις µε το κράτος. ∆εν αποδεχθήκαµε ποτέ την έννοια του κράτους, είµαστε σταθερά προσηλωµένοι στην οικογένεια, στην εντοπιότητα, στη συντεχνία.Χρησιµοποιήσαµε το κράτος, που είναι ο πολιτικός εγγυητής της κοινωνικής συνοχής και όχιο µπαµπούλας, µε έναν τρόπο αθέµιτο και παραπλανητικό. Το θέλαµε σαν βιτρίνα για να µας δίνουν δάνεια οι ξένοι, ενώ ταυτόχρονα οι Μαυροµιχαλαίοι έφτιαχναν τελωνεία για να εισπράττουν αυτοί τους φόρους. Οι δεσµοί αίµατος και τόπου είναι για τον Ελληνα πάνω από τους θεσµούς και το κράτος. Αυτή είναι η µόνιµη βάση της κρίσεως στην ελληνική κοινωνία. Εξ ου και ύψιστη έκφραση της αντιθέσεως κράτους - κοινωνίας είναι η φοροδιαφυγή. Είναι βαθύτερες νοοτροπίες που εµποδίζουν την αποδοχή του άγνωστου “άλλου”. Εδώ θα βοηθούσε πολύ µια σωστή παιδεία».

Ο Στ. Ράµφος έχει πολλές φορές υποστηρίξει ότι υπάρχει ένας διχασµός που διατρέχει την ελληνική κοινωνία. «Πρέπει να καταλάβουµε ότι τα παθήµατά µας είναι το τίµηµα των διαιρέσεών µας» λέει. «Οταν περί το 1200 στην Ευρώπη άρχισε να ωριµάζει η ατοµικότητα, ο άνθρωπος, δηλαδή, να µπορεί να επιβιώσει εσωτερικά, ανεξάρτητα από το τι λένε οι άλλοι, η ανατολική χριστιανοσύνη δεν το δέχτηκε και έτσι η ατοµικότητά µας έµεινε ανώριµη. Η αναγνώριση έρχεται από τους άλλους, οπότε πρέπει να µην υστερούµε για να την έχουµε. Ετσι οι άλλοι γίνονται απειλή, αν δεν είναι κατώτεροι. Η ανασφάλεια µας κάνει να είµαστε αιωνίως διχασµένοι, να µην εµπιστευόµαστε κανέναν, να µη λέµε καλό λόγο για τον φίλο µας όταν δεν είναι παρών. Σε αυτή την ανωριµότητα πατάει ένα ολόκληρο σύστηµα».

Μοντέλο αλλαγής

Ποιο είναι το µοντέλο που θα µας κάνει να αλλάξουµε; To έχουµε στα χέρια µας, θα πει ο Στ. Ράµφος, είναι «το πώς προκόβουµε όταν πηγαίνουµε στο εξωτερικό. Μπορεί να µεταφέρουµε στα ξένα µαζί µε τα προτερήµατα και τα ελαττώµατά µας, αλλά εκεί υπάρχουν θεσµοί, υπάρχει κράτος που είµαστε υποχρεωµένοι να σεβόµαστε και ναυπακούσουµε στους νόµους του αναπτύσσοντας στα πλαίσιά τους τις δεξιότητές µας. Αντίθετα, στην Ελλάδα, δηµιουργώντας ένα κράτος-φάντασµα, τα ιδιωτικά συµφέροντα το έκοψαν στα µέτρα τους και το χρησιµοποίησαν για ίδιον όφελος. Εξ ου και οι νόµοι µε τα παραθυράκια. ∆εν µπορεί να υπάρξει κράτος νόµου µε τον νόµο περί ευθύνης υπουργών που ισχύει, µε την ατιµωρησία του ποινικού µας συστήµατος, µε µια δικαστική εξουσία η οποία εξαρτάται από το υπουργείο. Το κράτος υπηρετεί το γενικό συµφέρον· η κοινωνία τα επί µέρους συµφέροντα. Με τις πελατειακές σχέσεις του πολιτικού συστήµατος δηµιουργήθηκε ένα διεστραµµένο κράτος που εξυπηρετεί τα επί µέρους συµφέροντα. Εκεί βρίσκεται η καρδιά του προβλήµατος».

Τον πολιτικό Ράµφο τον απασχολεί και η δυνατότητα συναίνεσης, την οποία θεωρεί«ακρογωνιαίο λίθο για κάθε πρόοδο». Υποστηρίζει ότι πρέπει να ξεπεράσουµε το παρελθόν και επισηµαίνει τη θεµελιώδη παθογένειά µας: «µπερδεύουµε τα αισθήµατά µας µε την πραγµατικότητα» . Και επεξηγεί: «Οταν ο λαός µπερδεύει τα συναισθήµατα µε την πραγµατικότητα, οδηγείται σε παρανοϊκές καταστάσεις. Είµαστε λαός µε ισχυρές εµµονές,όπως η συνωµοσιολογική µανία, από την οποία δεν εννοούµε να βγούµε. Επίσης αγνοούµετον χρόνο και είµαστε δεµένοι περισσότερο µε τον χώρο, που σηµαίνει µε τα ακίνητα περιουσιακά στοιχεία. ∆εν έχουµε τον εσωτερικό δυναµισµό που θα µας οδηγήσει στην παραγωγικότητα. Η κρίση µπορεί να βοηθήσει, αρκεί να υπάρξει συναίνεση».

Πηγή: Βήμα

«Να γυρίσουμε στα χωριά μας, να ξαναδεθούμε με τη γη...»

2011-09-03T22:11:00.002+03:00

"Η ζωή είναι ένα δώρο που μάς δίνεται άπαξ. Εχει ημερομηνία λήξεως. Και έχουμε το δικαίωμα να τη χαρούμε, να την μοιραστούμε, να δημιουργήσουμε", λέει ο Χρόνης Μίσσιος στο Car & Driver, σε μία συνέντευξη την οποία ασμένως αναδημοσιεύουμε...

Ήταν μια ζεστή μέρα του Ιουλίου με τα τζιτζίκια να έχουν ήδη αρχίσει τo τραγούδι τους, όταν πριν τις 11, χτυπούσα το κουδούνι στην αγροικία του Χρόνη και της Ρηνιώς. Ζούν εκεί, λίγο έξω από το Μικροχώρι Καπανδριτίου, κάτι παραπάνω από ένα τέταρτο του αιώνα. Πίσω από ένα παλιό βυσσινί Niva ξεπρόβαλε ο Χρόνης με βήματα αργά, συνοδευόμενος από επιβλητικό, λευκό, φουντωτά τριχωτό σκύλο. Αργότερα έμαθα ότι ήταν γένους θηλυκού, ονόματι Stormy. Καταιγίδα. Σε αντίθεση με το όνομα της δεν παρατηρούσες κάποια καταιγιστική συμπεριφορά. Στην ίδια περίπου ρότα κινήθηκε και ο βιός του Χρόνη. Μετά από μια τόσο καταιγιστική, πλήρη, ζωή έχεις απέναντι σου έναν άνθρωπο βαθιά ήρεμο, με σπάνιες εμπειρίες, γοητευτικά γερασμένο.

Καλωσόρισε, χαιρέτησα και σε λίγα λεπτά συζητούσαμε στη γωνιά του. Ανάμεσα μας το μικρό του γραφείο. Αριστερά του, ένα ανοικτό παράθυρο που ξεχείλιζε από τους κόκκινους ιβίσκους του Ελληνικού καλοκαιριού. Οι ερωτήσεις μου δεν έχουν τόση σημασία. Στο κείμενο που ακολουθεί, παραθέτονται μοναχά ο δικός του λόγος. Μεστός, καινοτόμος, ενδιαφέρων, ανθρώπινος, αγωνιστικός, ρομαντικός, σπαραξικάρδιος, οπωσδήποτε καταιγιστικός αλλά και αισιόδοξος, παρά το κλίμα της εποχής.

"..Πιστεύαμε, κάποιοι ρομαντικοί, τότε ότι μπορούσαμε να φτιάξουμε κάτι όμορφο, κάτι ιδιαίτερο, αλλά όπως έχει πει ο Δαντών: "τα βήματα της ανθρωπότητας είναι οι ταφόπλακες των ρομαντικών". Ήμαστε, θαρρώ, η τελευταία γενιά των Μοϊκανών, των ρομαντικών. Είχαμε έναν μύθο, πιστεύαμε μια ιδεολογία, για αυτή θυσιάζαμε και τη ζωή μας ακόμα. Για μια καλύτερη ανθρωπότητα, για μια ομορφότερη κοινωνία, όλα τα γνωστά. Ε! αποδείχτηκε ότι το όραμα της ιδανικής κοινωνίας που παλεύαμε δεν ήταν δυνατόν να πραγματοποιηθεί, διότι η συνείδηση των ανθρώπων, κι όταν λέω συνείδηση εννοώ παιδεία, βαθιά παιδεία, δεν ήταν στο επίπεδο του πολιτισμού που έπρεπε να δημιουργήσει. Έτσι ξανακαβάλησε η εξουσία και με όλα τα προσχήματα, νόμιμα, ή παράνομα εγκαθίδρυσε ένα καινούργιο καθεστώς, χειρότερο από εκείνο που προϋπήρχε. Αυτό σε παγκόσμιο επίπεδο. Από την Οκτωβριανή επανάσταση, το Βιετναμ, την Κούβα, παντού…"

"…Οι μόνοι από τους επαναστάτες οραματιστές που διέσωσαν την αθωότητα τους είναι εκείνοι που σκοτώθηκαν νωρίς. Από τον Χριστό, τον Γκεβάρα, τον Βελουχιώτη, τον Μπελογιάννη, και τόσους άλλους..."

"..Δεν χάθηκε, δεν υπήρξε ευκαιρία, το '44. Εδώ πάνω έχει ένα ταβερνάκι. Το είχε ένας γέροντας, ο μακαρίτης πια ο Μπάρμπα – Βασίλης. Καθόμαστε μια μέρα και κουβεντιάζαμε. Εγώ αντάρτης, εκείνος στον εθνικό στρατό. Ήταν πολυβολητής. Εκεί που τα πίναμε και τα λέγαμε, αναρωτιόταν τι παραλογισμό ζήσαμε. Γυρνάω και του λέω: "Βασίλη καλά που κράταγες το πολυβόλο σου γερά, γιατί αν είχαμε κερδίσει εμείς θα καταστρέφαμε την Ελλάδα". Έτσι είναι τα πράγματα. Το επίπεδο της καθοδήγησης και του λαού ήταν τέτοιο, που δεν μπορούσε να στηρίξει ένα καινούργιο πολιτισμό, πέρα από το γεγονός ότι οι συνθήκες ήταν τέτοιες, που τι θα γινόμαστε; Μια Βουλγαρία, μια Αλβανία, κάτι τέτοιο…"

"…Μετά τον εμφύλιο η δεξιά κράτησε όλους τους νόμους. Τον 509, το τρίτο ψήφισμα και πίεζε έως εξοντώσεως την αριστερά. Ανεξάρτητη δικαιοσύνη και κολοκύθια στο πάτερο. Άσε τις καταδίκες μου στα στρατοδικεία. Στις εξορίες όμως, μας στέλνανε αφού περνούσαμε -υποτίθεται, διότι δεν μας πήγαιναν ποτέ- από επιτροπές εφετών. Εκεί λοιπόν έγραφαν: "επί εν εισέτι έτος διότι κρίνεται επικίνδυνος δια την δημοσίαν τάξιν". Οι επιτροπές αυτές αποτελούνταν από δικαστές, όχι από στρατοδίκες. Πως στέλνεις ρε μαλάκα έναν άνθρωπο στην εξορία που ούτε καν τον γνωρίζεις; Κάθε χρόνο; Επί δέκα συνεχή χρόνια; Χωρίς να τον έχεις συναντήσει, να τον έχεις συζητήσει ούτε μια φορά;…"

"…Όταν επέστρεψα από ένα ταξίδι στη Σοβιετική Ένωση, το '64, αφού είχα πάρει με χίλια ζόρια διαβατήριο, με ρώτησε η Ρηνιώ, πως είναι τα πράγματα. Ήμουν απογοητευμένος με αυτά που είχα αντικρίσει και της είπα. "Άσε, αλλά εμείς που ήμαστε Μεσογειακός λαός, θα σενιάρουμε έναν κομουνισμό, άλλο πράγμα." Δεν τα πίστευα, αλλά τι να κάνω, τι να πω; Που να πάω; Το κόμμα και η πάλη μου για τον κομμουνισμό ήταν η ζωή μου η ίδια. Είναι εύκολο να αρνηθείς τη ζωή σου; Σήμερα ας πούμε, μια χαρά παλιοί σύντροφοι, είναι ακόμα στο κόμμα. Πώς να αρνηθούν τη ζωή τους;…"

"…Όταν μετά την δικτατορία αποφυλακίστηκα, δούλευα σε μια επιχείρηση. Κάποιος με ζητούσε επίμονα. Τον κοιτώ, με κοιτά ήταν ένας από τους βασανιστές μου στην ασφάλεια "Τι συμβαίνει; Πως από εδώ." ρωτώ. "Ρε συ Χρόνη να, ..ντρέπομαι κιόλας, αλλά έχω ένα γιο, και δεν έχει δουλειά. Μήπως μπορείς να με βοηθήσεις;". Πιάσαμε την κουβέντα. Μετά πήγαμε στη "Σμαρώ", ένα ουζερί στην Καισαριανή, τα ήπιαμε και κλαίγαμε και οι δυο. Κοίτα να δεις. Όταν είσαι επαναστάτης και μάλιστα ρομαντικός, για να μπορέσεις να επιβιώσεις μέσα από αυτή τη κρεατομηχανή που σε περνά η εξουσία, πρέπει να φυλάξεις τον πολιτισμό και την αξιοπρέπειά σου σαν το ακριβότερο άρωμα. Να μην πέσεις στο επίπεδό τους. Μόνον αυτό σε σώζει σαν άνθρωπο. Αυτό είναι που σε κάνει άνθρωπο μέσα σε αυτή τη σύγκρουση. Αυτός είναι ο πολιτισμός. Αν βγαίναμε από τα πηγάδια που μας είχαν ρίξει, φορτωμένοι με χειροβομβίδες και μαχαίρια θα ήμαστε μια από τα ίδια…"

"…Στη φυλακή με τους συγκρατούμενους μου λέγαμε, σαν παιχνίδι, τι δουλειά θα κάναμε στο μέλλον. "Χρονάρα εσύ τι θα κάνεις;" ρωτούσαν. "Ενωματάρχης στην ασφάλεια", απαντούσα. Κι αυτοί νόμιζαν ότι έτσι, εγώ θα έπαιρνα την εκδίκησή μου. Αλλά δεν το έλεγα με αυτό το σκοπό. Ήθελα να παρηγορώ τις μανάδες για τα παιδιά τους, που ήταν μέσα. Φανταζόμουνα τι τράβαγε η μάνα μου, που μου έφερνε κάθε μέρα καθαρά ρούχα για να παίρνει τα ματωμένα, ώστε να καταλαβαίνει κάθε πότε με βασανίζουν..."

"…Το θέμα είναι να κερδίσεις τους ανθρώπους. Δεν μπορείς να σώσεις τους ανθρώπους αν δεν θέλουν οι ίδιοι να σωθούν. Εμείς οι κομμουνιστές το κάναμε αυτό. Ντε και καλά να τους σώσουμε. Άμα ο άλλος δεν γουστάρει, δεν νοιώθει ότι πρέπει να σωθεί, πως θα τον υποχρεώσεις…";

"…Ο Αντρέας, ως μέγας δημαγωγός, πήρε όλη τη γκάμα των συνθημάτων της αριστεράς, τα υιοθέτησε, τα απαξίωσε μέσα από την εξουσία του και η αριστερά έψαχνε να βρει την προίκα της. Σαν να μην έφτανε αυτό, μας κληρονόμησε και το σόι του…"

"…Τότε, εμείς οι ρομαντικοί είχαμε μια ιδεολογία, ένα όραμα, ένα όνειρο, είχαμε βέβαια και έναν αντίπαλο απέναντί μας. Το σύστημα ασκούσε τη βία στο σώμα μας. Μας φυλάκιζε, μας βασάνιζε, μας τουφέκιζε. Σήμερα το σύστημα ασκεί τη βία του στον εγκέφαλο. Τους κάνει λοβοτομή. Είναι πολύ δύσκολο σήμερα να διαμορφώσει συνείδηση ο άνθρωπος. Ζει σε έναν ψεύτικο κόσμο, μια ψεύτικη ζωή. Υπάρχει καταναλωτισμός, διαφήμηση, τηλεόραση. Από τις δικές μας γενιές αφαίρεσαν την ποιότητα ζωής. Από τις σημερινές γενιές τους αφαιρούν την ίδια τη ζωή. Ο νέος άνθρωπος τι μέλλον έχει σε αυτή τη χώρα; Ακούει καθημερινά νούμερα, μνημόνια, χρεοκοπίες και τα ρέστα. Είναι δημοκρατία να έχουν συμβεί όλα αυτά τα τραγικά μετά την μεταπολίτευση, να έχει οδηγηθεί η χώρα σε υποδούλωση, σε εθνική υποτέλεια, τόσα σκάνδαλα, μίζες και να μην έχει πάει ένας άνθρωπος φυλακή; Ένας να μην έχει ζητήσει συγνώμη; Ένας ρε! Ποια δικαιοσύνη; Ποια δημοκρατία; Επειδή έφαγε ο Πάγκαλος ένα γιαούρτι στη μούρη θίγουμε τους θεσμούς; Αν υπήρχε μια ευνομούμενη δημοκρατία έπρεπε να παραπεμφθούν για δωσιλογισμό, όσοι άσκησαν εξουσία. Ζούμε μια τραγωδία με ηθοποιούς μαριονέτες. Όσο για το παρελθόν άστο να κοιμάται. Το σύστημα έχει τέτοια δύναμη ώστε σβήνει τα χνάρια της ιστορίας. Είναι τρομακτικό…"

"…Ενώ το πολιτικό σύστημα μας έχει φέρει σε αυτό σημείο, μόλις συμβαίνει μια παρεκτροπή, μια προπηλάκιση ενός βουλευτή, αμέσως τίθεται θέμα θεσμών της Δημοκρατίας. Προσωπικά είμαι εναντίον αυτών των μεθόδων, αλλά αν έχεις έναν ολόκληρο λαό αγανακτισμένο κάποιος είναι και παρορμητικός. Αυτό σημαίνει ότι θίγονται οι θεσμοί; Και ποιοι είναι αυτοί; Κάθε τέσσερα χρόνια να πουλάς την ψήφο σου στον υποψήφιο ή στο κόμμα με την προσδοκία να βρεις μια θέση στην κοινωνία, μια εργασία, εσύ ή το παιδί σου; Αυτή είναι η Δημοκρατία; Το δικαίωμα στην εργασία, σε μια αξιοπρεπή ζωή, στην ασφάλεια, στην ευτυχία, το δικαίωμα στο να εξασφαλίσεις το μέλλον των παιδιών σου δεν είναι δημοκρατικό δικαίωμα και είναι το παζάρι που γίνεται κάθε 4 χρόνια; Πρέπει να αντιληφθούμε ότι η ζωή είναι ένα δώρο που μας δίνεται άπαξ και έχει ημερομηνία λήξεως και έχουμε το δικαίωμα να τη χαρούμε να την μοιραστούμε, να δημιουργήσουμε. Ε! το γεγονός ότι το σύστημα μας εμποδίζει τα κάνουμε όλα αυτά και μας οδηγεί στην κατάθλιψη, στην μιζέρια, στην ανεργία, στην ανασφάλεια, με συγχωρείτε αλλά αυτό δεν είναι δημοκρατία…"

"…Για αυτό θεωρώ σημαντικό γεγονός ότι οι άνθρωποι βγήκαν στις πλατείες. Να κοιταχτούν, να ψαχτούν, να συναντήσουν τα όνειρά τους, να αλλάξουν κάποιες κουβέντες, να βγουν από τις μάντρες των κομμάτων. Το αυθόρμητο είναι δημιουργία. Και βέβαια όλοι οι ηγήτορες των κομμάτων αναρωτήθηκαν, πως γίνεται αυτό χωρίς αυτούς, χωρίς καθοδήγηση;…"

"…Το σύστημα από χρόνια τώρα, κυριαρχεί τόσο πολύ, ώστε έχει υποχρεώσει τους ανθρώπους να το αναπαράγουν συνεχώς. Και το πρόβλημα αυτή τη στιγμή δεν είναι απλώς και μόνον η διεύρυνση των θεσμικών ορίων της ελευθερίας μέσα στην κοινωνία. Το πρόβλημα είναι η απελευθέρωση του ανθρώπου. Εκεί είναι η δυσκολία διότι οι άνθρωποι έχουν μεταλλαχτεί και είναι πολύ δύσκολο να ξαναβρούν τον εαυτό τους, την οντότητά τους…"

"…Όταν ακούω για το πόσο πλούσιο κράτος ήμαστε, επειδή ανακαλύψαμε τα πετρέλαια στο Αιγαίο και στο Ιόνιο με πιάνει κατάθλιψη. Θα τα καταστρέψουμε, όλα. Θα γίνουμε μια αποικία των πολυεθνικών του πετρελαίου. Φαντάζεσαι τις πλωτές δεξαμενές άντλησης στο Αιγαίο και τα βαπόρια να πηγαινοέρχονται;…"

"…Ακόμα και οι ακτιβιστές οικολόγοι οι οποίοι αναμφισβήτητα κάνουν μια σοβαρή δουλειά για να διαμορφωθεί μια οικολογική συνείδηση, δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι ο πλανήτης μας έχει δύο περιβάλλοντα. Το φυσικό και το κοινωνικό. Το πρόβλημα είναι ότι το κοινωνικό ασκεί τέτοια καταστροφική πίεση στο φυσικό ώστε για να το προστατεύσουμε πρέπει να κάνουμε ανατροπές στο κοινωνικό. Για αυτό η οικολογία είναι επαναστατική. Ο άνθρωπος πρέπει να καταλάβει, ότι το περιβάλλον είναι το σπίτι του..".

"…Η διαφήμιση έχει τρελάνει τους ανθρώπους. Συνέχεια παράγει καινούργια προϊόντα, τα οποία προσπαθεί να πλασάρει. Η διαφήμιση έχει εκπορνεύσει μέχρι και τα πιτσιρίκια. Τα βάζουν εκεί να διαφημίζουν γαριδάκια ή οτιδήποτε με κινήσεις "αρτίστας". Σκουπίδια. Καταναλώνουμε τους πόρους του πλανήτη με τέτοια ταχύτητα και ασυδοσία που δεν ξέρουμε τι θα γίνει αύριο. Τα φυσικά αγαθά, το νερό, ο αέρας, ο ήλιος καταστρέφονται. Και τούτοι οι κερατάδες, οι πολιτικοί βγαίνουν με στην τηλεόραση και μας κουνούν και το δάκτυλο…"

"..Ζούμε μια άσχημη εποχή. Εμείς, συγκρουόμασταν, δίναμε μάχη χαρακωμάτων, παλεύαμε. Σήμερα κλέβουν τη ζωή των παιδιών, των ανθρώπων. Σήμερα με ποιόν να παλέψεις; Ούτε αφεντικό δεν έχεις. Πολυεθνική εταιρεία σου λέει. Τέτοιοι είναι οι μηχανισμοί. Ψεύτικο χρήμα, πλαστικό. Γύρω σου δεν υπάρχει μια αξία για να στηριχτείς. Τι είναι αυτό; Κοινωνία; Πολιτισμός;…"

"..Το χίπικο κίνημα ήταν η τελευταία εξέγερση του ανθρώπου. Γιατί ήταν τόσο σημαντικό; Διότι είχε αντιληφθεί ότι τα πανεπιστήμια μετατρέπονταν σε στρατόπεδα τεχνοκρατικής γνώσης που θα παρήγαγαν, όπως παράγουν, ηλιθίους υψηλής τεχνολογίας. Έτσι ξεκίνησε η αμφισβήτηση όλου του συστήματος. Μαζί με τον πόλεμο του Βιετ - ναμ γεννήθηκε μια δυναμική που αμφισβητούσε πλέον τα πάντα. Για να το διαλύσουν έριξαν με τους τόνους τα χημικά ναρκωτικά. Δυστυχώς το σύστημα είναι τόσο ισχυρό που το έκανε μόδα. Εδώ έκανε μόδα και τη φιγούρα του Γκεβάρα, τον χιπισμό θα άφηνε;…"

"…Στην Καβάλα πήγα για τελευταία φορά πριν λίγα χρόνια. Με πονάει πολύ. Δεν έβρισκα το δρόμο του σπιτιού που γεννήθηκα. Την έχουν καταστρέψει. Πολυκατοικίες τέρατα…"

"…Τι να κόψω; Το τσιγάρο; Ογδόντα ενός χρονών άνθρωπος, 68 από αυτά καπνιστής. Πάσχω και από αποφρακτική πνευμονοπάθεια, αλλά αν το κόψω θα είναι σοκ για μένα …"

"…Τι να κάνουμε; Να ξαναφτιάξουμε την πατρίδα μας. Να ξαναεποικίσουμε τη γη μας. Να ξαναστήσουμε τη γεωργία μας. Έχουμε μια χώρα παράδεισο. Παράγουμε τα πάντα και τόσο εκλεκτά. Να γυρίσουμε στα χωριά μας, να ξαναδεθούμε με τη γη. Να πάνε στο διάολο και οι δανειστές και τα χρέη μας. Τι θα κάνουν; Θα μας στείλουν τους πεζοναύτες; Θα υποφέρουμε, αλλά θα υποφέρουμε για μας και ό,τι δημιουργήσουμε θα είναι δικό μας πια…"

Ζεστή μέρα του Ιουλίου με τον ήλιο, να μοιράζει αλύπητα τις καυτές, κάθετες πια ακτίνες του και τα τζιτζίκια να "δουλεύουν" ήδη υπερωρίες όταν, μετά τις δύο το μεσημέρι, η Ρηνιώ με συνόδευε μέχρι την εξώπορτα. Ο Χρόνης, ύστερα από το μεσημεριανό "τουρλού" και το κρασί που μοιραστήκαμε, είχε πλαγιάσει και ίσως να ονειρευόταν, είτε το μαχαλά των παιδικών του χρόνων στα Ποταμούδια, είτε την ιδανική κοινωνία. Θυμάμαι μια κουβέντα του:

"Αφού η γενιά μου δεν κατάφερε να αλλάξει τον κόσμο, τουλάχιστον να μην αφήσω τον κόσμο να με αλλάξει, κι αυτό είναι ύψιστη πολιτική θέση κατά την άποψή μου"

Στις μέρες που ζούμε και η επόμενη γενιά, η δική μου γενιά, οφείλει να αποδεχτεί παρόμοιες σκέψεις. Όχι μόνον ως δήλωση, ως αποδοχή της όποιας ήττας - αποτυχίας αλλά και ως σημαία, ως σύνθημα, ως σάλπισμα της τελευταίας, ίσως, μάχης. Εκείνης της προάσπισης της αξιοπρέπειάς της.

Ο Χρόνης και αρκετοί ακόμα που δεν έτυχε να γίνουν ευρύτερα γνωστοί, αξίζουν με το παραπάνω αυτή την ύψιστη τιμή. Όχι μόνον διότι άντεξαν στο άλεσμα της κρεατομηχανής, όχι μόνον διότι ενώ προδόθηκαν δεν έβγαλαν άχνα, αλλά και διότι δεν διεκδίκησαν ποτέ, στάλα εξουσίας.

Αυτό που τελικά μένει μετά από 81 χρόνια ζωής, εκ των οποίων 20τόσα φυλακίσεων, εκτοπίσεων και ατελείωτων, βάναυσων ξυλοδαρμών είναι το απόσταγμα της πορείας, η ανιδιοτέλεια των θυσιών και η πλήρης αποδοχή όλων όσοι καταλαβαίνουν.

Αυτό το τελευταίο, είχα την ευκαιρία να το διαπιστώσω την επόμενη φορά που βρεθήκαμε στο ταβερνάκι του Βασίλη, κάτω από τη δροσερή μουριά. Με πόση θέρμη, με πόσο ανοιχτά χαμόγελα, τον χαιρετούσαν οι συντοπίτες του, με τι χαρά τον κερνούσαν, χωρίς να περιμένουν τίποτα για αντάλλαγμα, δίχως να υπάρχει καμιά συναλλαγή. Το εισέπραξα σαν τον θρίαμβο της ανθρωπιάς, της επικοινωνίας, της ανυστεροβουλίας, της συντροφικότητας.

Μπορεί όλα αυτά να είχαν, για τον Χρόνη ένα κόστος τεράστιο, κολοσσιαίο. Είμαι όμως βέβαιος, ότι ποτέ δεν το σκέφτηκε, ποτέ δεν το μετάνιωσε και κυρίως, ποτέ δεν το διατίμησε.

Κείμενο: Νικόλας Στ. Ζαλμάς (nikolas@pegasus.gr)

Ο Χρόνης Μίσσιος γεννήθηκε στη Καβάλα, από γονείς καπνεργάτες. Έζησε τα πρώτα του χρόνια στα Ποταμούδια, μια γειτονιά γεμάτη πρόσφυγες, εργάτες και παράνομους κομμουνιστές κυνηγημένους από τη δικτατορία του Μεταξά. Η οικογένεια του καταφεύγει στη Θεσσαλονίκη, όπου Χρόνης δουλεύει σαν μικροπωλητής. Σχολείο πήγε ως τη δευτέρα δημοτικού. Στη κατοχή, ο Ερυθρός Σταυρός στέλνει αποστολές παιδιών σε αγροτικές περιοχές για να τα σώσει από τη πείνα, έτσι βρίσκεται τσοπανόπουλο στα Γιαννιτσά, απ' όπου, με το κοπάδι του, περνάει στους αντάρτες που τον χρησιμοποιούν ως σύνδεσμο. Με την απελευθέρωση επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη. Οργανώνεται στο Δημοκρατικό στρατό πόλεων, και στα 17 του το 1947, συλλαμβάνεται, βασανίζεται άγρια, και καταδικάζεται σε θάνατο. Έζησε εννιά μήνες περιμένοντας κάθε πρωί να τον εκτελέσουν. Το 1953 αποφυλακίζεται, παρουσιάζεται στο στρατό και στέλνεται στο Μακρονήσι, αργότερα στον Αη-Στράτη, ώς το 1962 που διαλύθηκε το στρατόπεδο. Από τότε, δουλεύει ως στέλεχος της Ε.Δ.Α. Η δικτατορία του '67 τον βρίσκει μέλος της πενταμελούς γραμματείας της Δ.Ν. Λαμπράκη. Περνάει στη παρανομία και μαζί με άλλα στελέχη ιδρύουν το Π.Α.Μ. Το Νοέμβριο του 1967 συλλαμβάνεται και καταδικάζεται από το στρατοδικείο σε δεκαοχτώ χρόνια φυλακή. Και πάλι Αβέρωφ, Κέρκυρα, Κορυδαλλός, ως την αμνηστία, τον Αύγουστο του 1973

Πηγή: indymedia

Καλό ταξίδι Λεωνίδα...

2011-09-01T02:31:00.000+03:00

"Είναι οι εποχές άνυδρες

και το χώμα ξερό.

Αλλά έχουμε τους σπόρους

στο δισάκι μας σύντροφοι.

Αυτό μετράει και θα συνεχίσουμε."

Η ενάρετη επιφοίτηση των ελίτ ή για την ελαφρότητα της νέας ηθικοφροσύνης

2011-08-23T19:56:00.003+03:00

του Νικόλα Σεβαστάκη

Μέρες μετά τις «οχλοκρατικές» ταραχές στη Βρετανία, ο Ντέιβιντ Κάμερον μίλησε όπως θα μιλούσε ένας αυθεντικός Τόρυ, ένας Βρετανός συντηρητικός πολιτικός. Τα όσα είπε έχουν ειπωθεί αναρίθμητες φορές από τις πρώτες δεκαετίες του δέκατου ένατου αιώνα. Το λεξιλόγιο το οποίο χρησιμοποίησε είναι επίσης οικείο και στους Έλληνες αναγνώστες πολλών από τις επιφυλλίδες και αναλύσεις που γράφτηκαν με αφορμή τον δικό μας Δεκέμβρη του 2008. Η μεγάλη κρίση αξιών – η οποία υποτίθεται ότι τροφοδότησε τις «εγκληματικές συμμορίες» των πλιατσικολόγων- συνδέεται με μια κοινωνική κουλτούρα της ελαστικότητας απέναντι στην ανομία, με την έλλειψη πειθαρχίας και τις εύκολες ανταμοιβές. Πολλές ανταμοιβές και λίγες ποινές, υπερβολικό κανάκεμα και πλημμελείς κυρώσεις. Η λαϊκότροπη μετάφραση της άποψης αυτής είναι η εκτίμηση περί μπαχαλοποίησης ή περί της χαλάρωσης του κράτους και των μηχανισμών που θα πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους απέναντι στους «αληταράδες», στα μικρά καθάρματα, όπως είχε αποκαλέσει ο Νικολά Σαρκοζύ τους ταραξίες των γαλλικών προαστίων.

Δεν είναι βέβαια παράδοξη αυτή η προσέγγιση στα πράγματα από μια ορισμένη δεξιά και τους θεσμικούς εκπροσώπους της. Η μετατόπιση των παθολογιών από τους θεσμούς και τις κοινωνικές πρακτικές στα ήθη ή στις ατομικές συμπεριφορές είναι, όπως είπαμε, μια πολύ παλιά ιστορία. Το ίδιο μπορούμε να πούμε και για την μετάθεση της αιτίας των κοινωνικών ρηγμάτων στο επίπεδο μιας νεφελώδους διαταραχής του πολιτισμού που εμφανίζεται μετέωρη και μυστηριώδης. «Χάσαμε την κοσμιότητα», οι «νέοι που τα θέλουν όλα και γρήγορα», η επικράτηση του «υλισμού», όλα αυτά τα θέματα μπορεί να επανέρχονται στην επικαιρότητα κατά τακτά διαστήματα.

Το αξιοθαύμαστο δεν είναι η περιοδική επιστροφή της ηθικοφροσύνης στον δημόσιο λόγο και στις προσφιλείς εξηγήσεις των κρότων της επικαιρότητας. Αξιοθαύμαστο είναι ότι αυτή η ηθικοφροσύνη διαδίδεται και γιγαντώνεται εν μέσω του πολιτισμού των διαφόρων Μέρντοχ, εν μέσω της κουλτούρας των οίκων αξιολόγησης και των πιο κυνικών κερδοσκοπικών παιχνιδιών ανά την υφήλιο. Ο λόγος περί ηθικής κρίσης εκπορεύεται κυρίως από φωνές οι οποίες συμμετέχουν ευθέως στην εγκαθίδρυση ενός σύγχρονου οικονομικού δεσποτισμού ο οποίος δεν έχει προηγούμενο στο παρελθόν των φιλελεύθερων ή «κοινωνικών» καπιταλισμών.

Και αυτό δεν είναι το μοναδικό θαύμα. Υπάρχει και το αξιοπερίεργο που αφορά την αβάσταχτη ελαφρότητα κάποιων που δεν είναι δεξιοί αλλά μιλούν από τη σκοπιά της προόδου και της σύγχρονης κεντροαριστεράς. Δεν υπάρχει ίσως πιο τρανή απόδειξη για την απόλυτη παρακμή αυτού του χώρου από τις αφοριστικές δηλώσεις ενός Άντονι Γκίντενς περί εξέγερσης του shopping ή από επιχειρήματα του τύπου: «αν έκλεβαν ψωμί μπορεί να τους συμπαθούσαμε, αλλά αυτοί ήθελαν τηλεοράσεις plasma και αθλητικά παπούτσια». Mε άλλα λόγια: η νοσταλγία για τους γαβριάδες και τον Γιάννη Αγιάννη ως τελευταία λέξη της φωτισμένης κοινωνικής ανάλυσης.

Σε αυτή την περίπτωση, η φωνή των “προοδευτικών” δανείζεται εξολοκλήρου το πνεύμα της πιο συντηρητικής ηθικοφροσύνης. Η ανάλυση φοράει ξαφνικά το φωτοστέφανο μιας νέας νόστιμης εγκράτειας που σκανδαλίζεται από τον χυδαίο υλισμό των ταραχοποιών. Θεωρητικοί όπως ο Γκίντενς έχουν επιπλέον τεράστια προσωπική πολιτική ευθύνη για την «αριστερή» προώθηση των νεοφιλελεύθερων ιδεών και αξιών. Τώρα όμως, επειδή έχει έλθει η ώρα κάποιων αναγκαίων αναθεωρήσεων και αναπροσαρμογών, προβάλλουν το προσωπείο του επικριτή του «άγριου» καταναλωτισμού των νέων.

Στην ουσία το μοναδικό στοιχείο διαφοροποίησης μεταξύ του Κάμερον και τέτοιου τύπου προοδευτικών βρίσκεται στο περίφημο μίγμα πολιτικής: περισσότερη αστυνόμευση λέει ο πρώτος, δεν αρκεί αυτό από μόνο του συμπληρώνουν οι δεύτεροι: χρειάζονται και ‘ευκαιρίες’, ‘εκπαίδευση’ , ‘ανάπτυξη’.

Ποινικός κολασμός και δακρύβρεχτος παιδαγωγισμός, αστυνομική πυγμή και κενή θεραπευτική ρητορεία πορεύονται μαζί και ανταγωνίζονται για το ποιος θα είναι περισσότερο αποτελεσματικός απέναντι στην απειλή του όχλου. Επειδή δεν διανοούνται καμιά πραγματική αναδιανομή, μπορούν να σκανδαλίζονται, με όλη τους την άνεση, όταν αυτή η αναδιανομή πραγματοποιείται άτακτα και χαοτικά από κομμάτια της κοινωνίας. Επειδή δεν πιστεύουν στην ηθική αντίσταση στις κανονικότητες της «δημοκρατίας των αγορών», συνηθίζουν να μειώνουν απλώς ηθικά τους εκάστοτε εξεγερμένους ως μια απολίτιστη υπο-τάξη ή ως λούμπεν μικροαστικό κατακάθι...

Το πρόβλημα φυσικά υπερβαίνει το παράδειγμα της Βρετανίας του 2011. Είναι ένας οιωνός για τη γενικότερη στάση των ελίτ απέναντι σε όλους τους κοινωνικούς σπασμούς, στις παραδοσιακές και στις «βρώμικες» μορφές αντίδρασης, στις διεκδικητικά προσανατολισμένες και στις δίχως αιτήματα κοινωνικές ταραχές. Η στάση άλλωστε είναι μία και απαράλλαχτη από χώρα σε χώρα: μετακύλιση της ηθικής ενοχής σε όλη την κοινωνία και ακόμα γενικότερα στον σύγχρονο πολιτισμό ή στους εγωιστικούς τρόπους της ζωής των μεν και των δε. Και έπειτα έρχεται η στιγμή του ιδιαίτερου στιγματισμού των αντιδρώντων ως των κατεξοχήν αντιδραστικών, των φορέων μιας ψυχοκοινωνικής παρέκκλισης η οποία χρειάζεται την κινητοποίηση των υγιών δυνάμεων.

Είτε έτσι είτε αλλιώς, με ανανεωμένες ψυχολογίες του όχλου ή πρόχειρη κοινωνιολογία των “υποτάξεων”, με ανακύκλωση της βικτωριανής φιλοσοφίας περί κοινωνικής αλητείας ή με την λεπτή ειρωνεία περί shopping, ο αναλυτικός ορίζοντας των ελίτ φαίνεται να ξορκίζει τα κοινωνικά φαινόμενα: μπροστά στη σκληρότητα των καιρών η “έγκριτη γνώμη” στρέφεται σε δοκιμασμένα και μάλλον ατυχή υλικά του παρελθόντος. Περιμένοντας να εφαρμόσει ξανά και ξανά τις ίδιες λέξεις της ατίμωσης και της φτηνής διακωμώδησης σε κάθε νέα ευκαιρία…

rednotebook.gr

Η χαμένη Τιμή της ελληνικής γεωργίας

2011-08-18T22:56:00.006+03:00

Σκέψεις για το μέλλον της ελληνικής γεωργίας με αφορμή το βασισμένο στην αγροτική παραγωγή και τυποποίηση πείραμα της πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής δημοκρατίας στη Marinaleda της Ανδαλουσίας

Η συγκυρία που ζούμε το τελευταίο διάστημα στην Ελλάδα αλλάζει συθέμελα τον τρόπο ζωής μας, γκρεμίζει στερεότυπα δεκαετιών, ανατρέπει κοσμοθεωρίες, ανακατατάσσει ιδεολογικούς συσχετισμούς. Το σίγουρο είναι ότι οι αλλαγές που ζούμε και κυρίως αυτές που θα ζήσουμε οι νεώτερες γενιές, αν τις αξιοποιήσουμε ως ευκαιρίες και δεν τις σπαταλήσει η κοινωνία μας για μια ακόμη φορά, θα αποτελέσουν και την πρώτη ύλη για ένα μέλλον αισιόδοξο, με ελπίδα και προοπτική, όπου θα παρέχεται η δυνατότητα κανείς να ζήσει ποιοτικά, να δημιουργήσει, να προοδεύσει σε αυτό τον τόπο σύμφωνα με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του και τις πολλές και σημαντικές πραγματικά δυνατότητές του.

Η αγροτική παραγωγή με τα ιδιαίτερα τοπικά χαρακτηριστικά της, όπως και κάθε άλλος κλάδος της οικονομίας μας άλλωστε, αποτελούσε, και αν δεν αποτελεί πια δεν υπάρχει κάτι άλλο που να την αντικατέστησε, έναν από τα βασικούς πυλώνες της ελληνικής οικονομίας και παράλληλα έναν από τους κυριώτερους παράγοντες της πολιτισμικής και πολιτιστικής μας κληρονομιάς που έθρεψε γενιές και γενιές Ελλήνων εδώ και αιώνες.

Θεόφιλου, "Το μάζεμα της ελιάς"

Μέχρι και πριν μερικές δεκαετίες λοιπόν η ελληνική γεωργία - παρά τα προβλήματα και τις στρεβλώσεις που είχαν δημιουργήσει οι συνεχόμενοι πόλεμοι και οι ταραχές που κατά καιρούς ερήμωναν ολόκληρες περιοχές της ελληνικής υπαίθρου - αποτελούσε μια υπολογίσιμη παραγωγική δύναμη. Η αγροτική παραγωγή, στραμμένη στο να καλύψει τις εγχώριες επισιτιστικές ανάγκες κρατούσε ζωντανή την ύπαιθρο, εξασφάλιζε φτηνά και ιδιαίτερα καλής ποιότητας - αν και στη μεταπολεμική και μετεμφυλιακή Ελλάδα λίγο θα απασχολούσε κάτι τέτοιο τους ταλαιπωρημένους Έλληνες - προϊόντα και μάλιστα καλύπτοντας σχεδόν το σύνολο των επισιτιστικών αναγκών της χώρας, όταν μάλιστα η εισαγωγή προϊόντων αποτελούσε μια μάλλον ακριβή υπόθεση πολυτέλειας για τα δεδομένα της εποχής.

Και ύστερα ήρθε και στην ελληνική γεωργία, όπως και σε όλους τους τομείς, η κακοδαιμονία της Μεταπολίτευσης...

Οι επιδοτήσεις που άρχισαν να εισρέουν από τις αρχές της δεκαετίας του '80 και εξής, ενώ θα μπορούσαν να απογειώσουν τον αγροτικό τομέα και να καταστήσουν την Ελλάδα μια πρωτοπόρο χώρα στην αγροτική παραγωγή, συνδυάζοντας νέες μεθόδους παραγωγής και νέες τεχνικές με την πλούσια εμπειρία της εγχώριας γεωργικής παράδοσης, έγιναν και αυτές ένα είδος "οικονομικού δολοφόνου", που σακάτεψαν κυριολεκτικά την ελληνική παραγωγή και κατέστησαν τους Έλληνες αγρότες μια από τις πλέον μη παραγωγικές τάξεις της μεταπολιτευτικής περιόδου, που βολοδέρνουν με την ψύφο τους πότε από εδώ και πότε από εκεί για να καταλήξουν σε όποιον τους υποσχεθεί "όλα τα κιλά - όλα τα λεφτά"...

Με τούτα και με 'κείνα η ύπαιθρος ολοένα και μαραζώνει, τα ελληνικά προϊόντα σαπίζουν στα χωράφια χωρίς να μαζεύονται, ενώ ο κύριος κορμός της γεωργίας αφορά πλέον πρόχειρες παραγωγές κάποιων επιδοτούμενων ακόμη προϊόντων. Οι επισιτιστικές μας ανάγκες καλύπτονται σχεδόν εξ' ολοκλήρου με εισαγωγές, ενώ το τρακτέρ που ήταν ένα όχημα που συμβόλιζε την ύπαιθρο και το χωράφι, πλέον αποτελεί σύμβολο των μπλόκων στην Εθνική οδό και της τραμπούκικης συμπεριφοράς μιας ομάδας ανθρώπων, που παρέα με τους άθλιους κομματάρχες τους όλων των αποχρώσεων εκβιάζουν κάθε τόσο την εξουσία προκειμένου να τους εξασφαλίσει όχι κάτι άλλο, παρά το ετήσιο χαρτζηλίκωμα ανεξάρτητα από την παραγωγικότητα τους και την ποιότητα των προϊόντων τους...

Την ίδια στιγμή στην άλλη άκρη της Μεσογείου σε ένα χωριό της Ανδαλουσίας λίγο έξω απο τη Σεβίλη, στη Μαριναλέντα, λαμβανει χώρα ένα από τα σημαντικότερα κοινωνικά - συνεταιριστικά πειράματα στην Ευρώπη αν όχι στον κόσμο με βάση τη γεωργία.

Για την ιστορία λοιπόν, αμέσως μετά την πτώση του φρανκικού καθεστώτος η Ανδαλουσία αποτελούσε - και αποτελεί ακόμη και σήμερα - μια τεράστια έκταση από καλλιεργίσιμη γη, που το μεγαλύτερο μέρος της κατέχουν αριστοκράτες γεωκτήμονες μια και συνολική αγροτική μεταρρύθμιση και ανακατανομή γαιών δεν έχει γίνει. Παράλληλα η φτώχεια και η ανεργία που αποτελούσε και εν πολλοίς αποτελεί τον κανόνα για τα λαϊκά στρώματα της Ισπανικής επαρχίας οδηγούσε μαζικά τους κατοίκους στο δρόμο της μετανάστευσης προς αναζήτηση εργασίας. Αποτέλεσμα της δύσκολης κατάστασης ήταν με επίκεντρο τη Μαριναλέντα η συγκρότηση και οργάνωση του συνδικάτου των εργατών στις αγροτικές εργασίες στα κτήματα με σκοπό την απόσπαση καλλιεργήσιμων εκτάσεων από τους ευγενείς μεγαλογαιοκτήμονες. Το συνδικάτο από κοινού με την δημοτική αρχή - που μετά το 1979 ταυτίζεται και αυτή με το συνδικάτο και την πολιτική του - ξεκίνησε τα επόμενα χρόνια μια τιτάνια προσπάθεια προκειμένου να αποσπάσει γη από τον μεγαλογαιοκτήμονα της περιοχής - κάποιον Δούκα του Ιφαντάδο - αξιοποιώντας διάφορες μορφές πάλης όπως απεργείες, καταλήψεις εδαφών προκειμένου να μην μπορούν οι γαιοκτήμονες να καλλιεργήσουν τη γη, αποκλεισμοί δρόμων, σιδηροδρομικών γραμμών μέχρι και διαδρόμων αεροδρομίων, καθώς και μεγάλες πορείες δεκάδων ή και εκατοντάδων χιλιομέτρων που αποσκοπούσαν στην ευαισθητοποίηση του κοινωνικού συνόλου, ενώ τέλος ακόμη και μαζικές απεργίες πείνας στις οποίες συμμετείχε μαζικά ολόκληρος ο πληθυσμός του χωριού συμπεριλαμβανομένων των γυναικών ακόμη και των παιδιών... Η τεράστια πίεση που δημιούργησε όλο αυτό το μαχητικό αλλά κυρίως συντονισμένο κίνημα κατάφερε τελικά να αποδώσει καρπούς και να αποδόσει στους κατοίκους της Μαριναλέντα 1200 εκτάρια καλλιεργίσιμων γαιών, οι οποίες από εκεί και στο εξής θα ήταν δική τους.

Ετσι την ίδια εποχή που η "επάρατος δεξιά" έβαζε την Ελλάδα στην τότε ΕΟΚ και οι δυνάμεις της "Αλλαγής" μιλούσαν για "τρίτο δρόμο", "μονοπώλια", "ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο" και ο αγροτικός τομέας ξεκινούσε τη μεγάλη καριέρα του στη διαφθορά και τη φαυλότητα, στη Marinaleda έμπαιναν οι βάσεις για ένα πραγματικά δημοκρατικό και σοσιαλιστικό πείραμα. Ενώ οι Έλληνες αγρότες άρχιζαν ζαλίζονται κυριολεκτικά με τα χρήματα που εισέρρεαν και ο γενικός κανόνας ήταν να ξεκινήσει ένα όργιο σπατάλης και νεοπλουτισμού, με φόντο ακριβά αυτοκίνητα, αχαλίνωτη νυχτερινή ζωή και εξασφαλισμένο ειδσόδημα των επιδοτήσεων, στη Μαριναλέντα αποφάσιζαν να εργαστούν σκληρά προκειμένου να ζήσουν από τη γη που με τόσο κόπο και τόσες θυσίες απέκτησαν. Ισχυροποίησαν περεταίρω το συνδικάτο και καθιστώντας τη γενική του Συνέλευση ανώτατο όργανο διοίκησης και αποφάσισαν ότι δεν πρόκειται ούτε να τεμαχίσουν, ούτε να πωλήσουν τη γη τους μια και αυτή θα μπορούσε μακροπρόθεσμα να τους θρέψει... Με αυτό το σκεπτικό οργάνωσαν την παραγωγή ώστε να παράγουν και άλλα προϊόντα και όχι μόνο την ελιά, που παραδοσιακά καλλιεργείτο, προκειμένου να αυξήσουν όσο γινόταν και την παραγωγή και την εργασία καθ' όλη τη διάρκεια του έτους, ενώ σταδιακά προχώρησαν και στη βιομηχανική επεξαργασία των προϊόντων και την τυποποίηση σε μονάδες που δημιουργήθηκαν υπό τον έλεγχο του Συνδικάτου και του Δήμου με τις αντίστοιχες θέσεις εργασίας.

Σημαντικότερη ωστόσο παράμετρος του όλου εγχειρήματος δεν είναι άλλη από το ότι οι σημαντικές πλέον οικονομικές αποδοχές που προκύπτουν από την πώληση των προϊόντων στην αγορά αλλά οι κρατικές ή ευρωπαϊκές επιδοτήσεις που ισχύουν και απολαμβάνουν οι αγρότες σε όλη την υπόλοιπη Ισπανία δεν μοιράζονται - εκτός από την κάληψη των αμοιβών - αλλά επανεπενδύονται στην παραγωγή όπως στην έρευνα π.χ. για νέες πιο ανταγωνιστικές καλλιέργειες, προϊόντα που έχει ανάγκη η αγορά, για νέες μονάδες επεξεργασίας, στροφή στις βιολογικές καλλιέργειες κ.ο.κ...

Σήμερα όλα τα μέλη του συνδικάτου αμείβονται με μηνιαίο μισθό κοντά στα 1200 Ευρώ για επτά ώρες δουλειάς την ημέρα στο εργοστάσιο και αντίστοιχα για έξι ώρες στο χωράφι, ενώ το ίδιο ποσό λαμβάνουν και τα διοικητικά στελέχη του συνεταιρισμού. Παράλληλα ο Δήμος έχει κοινωνικοποιήσει όλους τους προς δόμηση χώρους του οικισμού και χτίζει νέες κατοικίες για τους εργάτες που δουλεύουν για το συνεταιρισμό με ενοίκιο 15 Ευρώ το μήνα - κατά βάση με εθελοντική εργασία από τους κατοίκους - και ειδική μέριμνα για πάρκα και ελεύθερους χώρους, ενώ αντίστοιχα ο παιδικός σταθμός στοιχίζει 12 Ευρώ.

Θα μπορούσε κανείς να βγάλει διάφορα συμπεράσματα και να κάνει ποικίλες παρατηρήσεις από το πείραμα της Μαριναλέντα, ειδικά τώρα που διανύουμε αυτή την ιδιαίτερα ταραχώδη περίοδο για το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Κάποιος θα μπορούσε να εστιάσει στον εθελοντισμό και το αίσθημα συλλογικότητας που κυριαρχεί στην κολεκτίβα, άλλος να εκθειάσει την προσωπικότητα του Δημάρχου Χουάν Μανουέλ Σάντσες Γκορντίγιο, που εκλέγεται από τα τέλη της δεκαετίας του '70 σε συνάρτηση με το ιδεολογικό του στίγμα ως επαναστάτης αντικαπιταλιστής με πινελιές από την λελινιστική, τροτσκιστική αλλά και αναρχική κοσμοθεωρία, και άλλος να αναφερθεί στην πλούσια αναρχοσυνδικαλιστική παράδοση της Ανδαλουσίας από τα χρόνια του μεσοπολέμου και πως αυτή επηρέασε τη Μαριναλέντα στις σύγχρονες κατακτήσεις της... Το σίγουρο είναι πάντως ότι η γη αποτελεί μια από τις σημαντικότερες παραμέτρους της ζωής στην ύπαιθρο και κυρίως η βάση της πραγματικής οικονομίας. Μένει να δούμε αν μπορούν ο αγροτικός κόσμος της χώρας μας, οι τοπικές κοινωνίες της υπαίθρου αλλά και ολόκληρη η κοινωνία ως καταναλωτής να κάνουν τα απαιτούμενα άλματα στη λογική, τις τακτικές και κυρίως τη νοοτροπία τους, ωστε να βρούμε ξανά ένα από τα πιο ιδιαίτερα χαρακτηριστικά μας. Οι αμέσως επόμενες δεκαετίες θα είναι καθοριστικές για το αν θα ξαναδούμε την επαρχία ξανά ζωντανή και αυτή τη φορά σε στέρεες βάσεις.

Όπως και σε όλα τα υπόλοιπα ζητήματα έτσι και εδώ χρειάζεται επιτέλους σοβαρότητα και δουλειά, ενώ οι καιροί θα δείξουν αν η ελληνική ύπαιθρος θα βρει ξανά την ταυτότητά της...

Δείτε ακόμη

Αγρότης μόνος ψάχνει

Ο δήμαρχος της Marinaleda στο Βοτανικό Κήπο, Πετρούπολη

Μαριναλέντα, η Γη της Ουτοπίας

Έφυγε ο Σάκης Πεπονής...

2011-08-08T22:59:00.006+03:00

Ο Σάκης Πεπονής θα είναι μια από τις όχι πολλές προσωπικότητες του μεταπολιτευτικού πολιτικού φάσματος, που οι επόμενες γενιές θα μνημονεύουν ως φωτισμένες εξαιρέσεις από την Ελλάδα της διαφθοράς, των πελατειακών σχέσεων και των κρατικοδίαιτων μεγαλοσυμφερόντων, για το ήθος και το έργο του όπως στις περιπτώσεις της Συνταγματικής Αναθεώρησης του ΄86 αλλά και της θέσπισης του ΑΣΕΠ το '94... Για τέτοιους ανθρώπους αξίζει και πρέπει να είμαστε υπερήφανες και υπερήφανοι...