Παρασκευή, 5 Μαΐου 2017

Εσύ πόσο αντέχεις ακόμα;

του Χρήστου Κώνστα

Τα τελευταία δύο χρόνια συντελείται στην Ελλάδα, η μεγαλύτερη, βιαιότερη και δυστυχώς αποτελεσματικότερη, μεταβίβαση πλούτου από τους πολλούς φτωχούς στους λίγους πλουσιότερους που έχει συμβεί ποτέ στην ελληνική ιστορία.
Ούτε κατά την εποχή της τρελής χρηματιστηριακής υπερβολής, της δεκαετίας του 90 ούτε στην εποχή των ραντιέρηδων της δεκαετίας του 80, δεν έχει καταγραφεί τέτοια μαζική αναδιάρθρωση εισοδηματικών τάξεων.
Η Ελλάδα είναι χώρα δίχως τράπεζες και αγορά χωρίς χρήμα
Από το καλοκαίρι του 2015,  η Ελληνική οικονομία είναι η μοναδική στον πλανήτη που λειτουργεί χωρίς να διαθέτει πραγματικά τραπεζικό σύστημα.
Οι τράπεζες της χώρας, αφού έχασαν εντελώς την χρηματιστηριακή τους αξία και ξεπουλήθηκαν για μερικά λεπτά του Ευρώ ανά μετοχή, σήμερα -μετά την βάναυση ανακεφαλαιοποίησή τους-, διαθέτουν επαρκή κεφαλαιακή βάση για να είναι αξιόπιστες αλλά δεν διαθέτουν χρήμα, ρευστότητα, καταθέσεις για να κάνουν τη δουλειά τους δηλαδή να χρηματοδοτούν την πραγματική οικονομία.
Οι καταθέτες εγκαταλείπουν  τις τράπεζες όχι γιατί δεν τις εμπιστεύονται αλλά γιατί φοβούνται την κυβέρνηση της χώρας.
Το συνολικό ύψος των καταθέσεων στις τράπεζες, τον Μάρτιο έπεσε κάτω από τα 130 δις Ευρώ. Από αυτά μόλις τα 98,8 δισ. ευρώ αποτελούν καταθέσεις φυσικών προσώπων. Τα δάνεια σε καθυστέρηση ξεπερνούν τα 110 δις Ευρώ. Τα χρέη στην Εφορία είναι πάνω από 94 δις Ευρώ.
Οι Έλληνες κρύβουν τα λεφτά τους και αποφεύγουν να πληρώσουν τις υποχρεώσεις τους.
Οι έμποροι διαπιστώνουν τους τελευταίους μήνες μια σημαντική –ορατή δια γυμνού οφθαλμού- πτώση του τζίρου τους (το πλαστικό χρήμα εξάντλησε το πιστωτικό του όριο) και μια δραματική αύξηση των απλήρωτων οφειλών, διαμαρτυρημένων συναλλαγματικών και ακάλυπτων επιταγών.
Τα φέσια είναι πολλά όχι τόσο σε απόλυτο ύψος αλλά ως ποσοστό του διαρκώς μειωμένου τζίρου.
«Εσύ πόσο αντέχεις ακόμα;» είναι η καθημερινή ερώτηση ανάμεσα στους επαγγελματίες που προσπαθούν να κρατηθούν όρθιοι μέσα στην πρωτοφανή καταιγίδα φόρων, χαρατσιών και ξαφνικών, αναίτιων, αλλαγών θεσμικού πλαισίου.
Σαν μαθητευόμενος σαλτιμπάγκος, η κυβέρνηση με λογιστικά τρικ και παιχνίδια ψευδαισθήσεων προσπαθεί να πείσει την κοινωνία ότι όλα πάνε καλά.
Οι δημόσιοι υπάλληλοι χαίρονται γιατί απολαμβάνουν για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, υψηλότερων μισθών από τον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας και κυρίως επειδή πληρώνονται πάντα στην ώρα τους. Η χαρά τους δεν κρατάει πολύ γιατί το Κράτος απλώνει το μακρύ φορολογικό του χέρι και αφαιρεί αμέσως το μεγαλύτερο μέρος του μισθού που τους έχει δώσει.
Στους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα, η ερώτηση είναι πάντα ίδια:
«Εσύ πόσο αντέχεις ακόμη;»
Οι συνταξιούχοι υποταγμένοι στην τραγική μοίρα των διαρκών περικοπών, χαίρονται γιατί αισθάνονται χρήσιμοι με το γλίσχρο σταθερό τους εισόδημα μέσα στην απελπισία της οικογένειας…
Όσοι μπορούν, ρευστοποιούν περιουσιακά τους στοιχεία για να επιβιώσουν.
Προσπαθούν απλώς να παρατείνουν την οικονομική επιβίωση για λίγο ακόμη περιμένοντας στωικά την κυβέρνηση να «ολοκληρώσει» …την γενναία διαπραγμάτευση …με τον εαυτό της.
Η Ελλάδα χάνει το βιος της. Οι λίγοι επιτήδειοι, με τα λεφτά θαμμένα, κρυμμένα και ασφαλώς τοποθετημένα στο εξωτερικό, απλώς εκμεταλλεύονται τις «ευκαιρίες» που δημιουργεί η απελπισία των πολλών.
Η Πρώτη Φορά Αριστερά Κυβέρνηση έχει καταφέρει το ακατόρθωτο.
Ψηφίζει τους πιο σκληρούς αντεργατικούς και αντιαναπτυξιακούς νόμους, παριστάνει τον Ρομπέν των Φτωχών και κυρίως κυβερνά ασύδοτα, χωρίς ηθική, χωρίς λογική και χωρίς αντίσταση.
Ποτέ άλλοτε στην ιστορία της χώρας δεν έχει γίνει τέτοιος εκ βάθρων επαναπροσδιορισμός των εισοδηματικών τάξεων.
Η μεσαία τάξη σβήνει. Οι φτωχοί απελπίζονται και δεν προσπαθούν.
Οι γνωστές 1.500 οικογένειες της χώρας, ευημερούν στα κρυφά γιατί ντρέπονται που αυτές μπορούν ακόμη να ελπίζουν.

Πηγή: www.toxrima.gr

Σάββατο, 1 Οκτωβρίου 2016

Η Ευρωπαϊκή Ένωση μπροστά στη συνειδητοποίηση και η σοσιαλδημοκρατία στις νέες προκλήσεις

                                                                                             του Αλέξανδρου Παπουτσή

Ο διάλογος για την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι γόνιμος και διαρκής. Οι προκλήσεις του νέου αιώνα είναι πυκνές και οι απαντήσεις αναζητούνται καθώς οι παλιές συνταγές δεν επαρκούν. Τα ελλείμματα της Ένωσης είναι γνωστά, όμως σε αυτά έρχονται να προστεθούν νέες παράμετροι που διευρύνουν τους προβληματισμούς και καθιστούν συνθετότερα τα προς επίλυση ζητήματα.


Στα γνωστά από δεκαετίας ζητήματα της πολιτικής και οικονομικής ολοκλήρωσης (με απώτερο στόχο την ομοσπονδοποίηση), των δομικών αστοχιών της ευρωζώνης, του δημοκρατικού ελλείμματος και του διακυβερνητικού τρόπου λήψης αποφάσεων στα πολύ σημαντικά πεδία, αθροίζονται πλέον νέα ζητήματα που αν και γνωστά, οι επιπτώσεις τους αρχίζουν να διαφαίνονται τώρα.


Τετάρτη, 13 Απριλίου 2016

Μακεδονικό: Διπλή ονομασία η μόνη διέξοδος

Με αφορμή την κρίση και το τεράστιο προσφυγικό ρεύμα από τα τουρκικά παράλια προς την κεντρική και βόρεια Ευρώπη, πέρα από τον προβληματισμό για τη στάση και τη συμπεριφορά διάφορων (κυρίως πρώην ανατολικών) χωρών και γενικότερα τη στάση της ξενοφοβικής, αντιευρωπαϊκής και εθνικιστικής δεξιάς που αποτελεί ένα από τους μεγαλύτερους κινδύνους για την εξέλιξη του ευρωπαϊκού πειράματος, το αίσχος της Ειδομένης που αποτελεί ντροπή για τις ευρωπαϊκές αξίες, στα καθ’ημάς αναδεικνύεται για μια ακόμη φορά, είτε με τις αναφορές διεθνών Μ.Μ.Ε., είτε με την υπόθεση της αποστροφής του λόγου του υπουργού κ. Μουζάλα και την γελοία αντίδραση του συγκυβερνώντος κόμματος, το ζήτημα – που έχει σαπίσει πια – της ονομασίας της «Δημοκρατίας της Μακεδονίας».

Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2015

Ο κόσμος μας ενώπιον κοσμογονικών εξελίξεων, αλλά εδώ του ελληναριού μας το χαβά…

μτερον δ ργον, ν δ’ γ, τν οκιστν τς τε
βελτ
στας φσεις ναγκσαι φικσθαι πρς τ μθημα
ν τ πρσθεν φαμεν εναι μγιστον, δεν τε τ γαθν
κα
ναβναι κενην τν νβασιν, κα πειδν ναβντες
κανς δωσι, μ πιτρπειν ατος νν πιτρπεται.

Τ ποον δ;

 Τ ατο, ν δ’ γ, καταμνειν κα μ θλειν πλιν
καταβα
νειν παρ’ κενους τος δεσμτας μηδ μετχειν τν
παρ’
κενοις πνων τε κα τιμν, ετε φαυλτεραι ετε
σπουδαι
τεραι.

Πλάτωνος, Πολιτεία 519 c-d



Χρήστος Παπανίκος 13/11/2015
Μια παροιμία – που μάλιστα έχει σκοπό να παραδειγματίσει και όχι λ.χ. να διακωμωδήσει – λέει «κάλιο πρώτος στο χωριό παρά δεύτερος στην πόλη». Η ρήση αυτή που εκφράζει όχι μόνο την ανησυχία που προκαλεί σε κοινωνίες σαν τη δική μας η ελευθερία, η ατομική ευθύνη, ο συναγωνισμός, η διαπάλη των ιδεών αλλά και την πλέον διαδεδομένη μορφή επαρχιωτισμού, αυτή που θέτει ευατόν στο κέντρο του σύμπαντος αυτογελοιοποιώντας το υποκείμενο σε σχέση με την έκταση των γεγονότων που συμβαίνουν γύρω του. Στην κοινωνία μας συνεπώς, που εδώ και μια πενταετία σπαράσσεται από την Κρίση (με «Κ» όπως θα έγραφε και ο δάσκαλός μου Πέτρος Μάρκαρης) και που δεν έχει πάρει μυρουδιά για το τι έφταιξε και φταίει, η στροφή στο μοναχικό ανατολίτη χριστιανό μέσα μας καθιστά το χουντικό σουξέ «Τι Λοζάνη τι Κοζάνη, χιόνια η μια και χιόνια η άλλη» την πεμπτουσία της συλλογικής αντίληψης της ελληνικής κοινωνίας κατά την παρούσα συγκυρία.

Κυριακή, 28 Ιουνίου 2015

Να τελειώνουμε επιτέλους…

Και ω του θαύματος μετά πέντε και κάτι μήνες επικοινωνιακού happening, παλινωδιών, ομφαλοσκόπησης, δουλικών υποκλίσεων σε ανθρώπους του μεγαλύτερου μιλιταριστικού και αντιδημοκρατικού παράγοντα της υφηλίου Βλ. Πούτιν, αριστερίστικες περικοκλάδες περί αξιοπρέπειας και καπιταλιστικής αγριότητας, με ακροδεξιές χουντοεμπνευσμένες φιέστες του αντιευρωπαίου, ομοφοβικού, αντισημίτη, ορθοδοξοκάπηλου Καμμένου και με αντιευρωπαϊκή υποστήριξη από τη Χ.Α., όταν χρειάζεται, επιτροπές της Βουλής για εσωτερική κατανάλωση που έρχονται σε αντίθεση ακόμα και με τα θεμελιώδη που η ίδια η χώρα υποστηρίζει στο εξωτερικό, και ένα όργιο πελατειακής λογικής προσλήψεων και αποκατάστασης ημετέρων που θα ζήλευαν το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ της παλιάς κακής εποχής, ο κύριος Πρωθυπουργός σαν παλιός συνδικαλιστής του μαθητικού κινήματος και συχνά ψευδόμενος σχετικά με τις απαιτήσεις των εταίρων κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, αναζητά σωσίβιο ρίχνοντας την ευθύνη, την οποία και ποτέ δεν ανέλαβε για να κυβερνήσει ουσιαστικά, στους Έλληνες Πολίτες την ώρα που σχηματίζουν ουρές σε ATM τραπεζών και σε πολλές περιπτώσεις σούπερ μάρκετ και πρατήρια καυσίμων, εν μέσω μάλιστα της τουριστικής περιόδου.

Τρίτη, 2 Ιουνίου 2015

"Εθνική Ελλάδος", μια απλή και ρεαλιστική απεικόνιση του ελληνικού προβλήματος στη μικρή οθόνη...

Δεν είμαι φανατικός θαυμαστής του ηθοποιού και σεναριογράφου Γιώργου Καπουτζίδη. Απλά παρακολουθούσα, όπως και πολύς κόσμος, τις δύο προηγούμενες γνωστές τηλεοπτικές σειρές του και ήταν μια ευχάριστη τηλεοπτική συνήθεια. Με αυτή την ανάλαφρη προδιάθεση ξεκίνησα να παρακολουθώ και την νέα του σειρά, την "Εθνική Ελλάδος". Έτσι όπως συμβαίνει λοιπόν όταν ξεκινάς με "αφ' υψηλού" βλέμμα, πήγα για μαλλί και βγήκα κουρεμένος... Επίσης όμως ούτε και ο Καπουτζίδης και η γραφή του έχουν σχέση με - απλά και μόνο - εξυπνάδες μιας ωραίας κοπέλας να μιλά με επαρχιακό αξάν, δυο γιαγιάδες που θέλουν να ζήσουν έντονα, ή άσχετες πληροφορίες για διαγωνισμούς της Eurovision προ τριακονταετίας. Η διαφορά της δουλειάς του σε σχέση με τα προηγούμενα σήριαλ είναι τεράστια...

Τετάρτη, 28 Ιανουαρίου 2015

Ανθ' ημών Γουλιμής... Καληνύχτα σας!

Όταν στις 16 Απριλίου 1895, λίγο μετά τη χρεοκοπία,  ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας Χαρίλαος Τρικούπης δεν κατάφερε να εκλεγεί Βουλευτής Αιτωλίας και Ακαρνανίας, είπε το περίφημο "Ανθ' ημών Γουλιμής... Καληνύχτα σας". Ο Μιλτιάδης Γουλιμής δεν είναι άλλος από αυτόν που απέσπασε την έδρα του Τρικούπη και έτσι ο Πρωθυπουργός έμεινε εκτός Κοινοβουλίου. Ο Μιλτιάδης Γουλιμής ήταν δικηγόρος και έλκυε την καταγωγή του, όπως και ο Τρικούπης, από ιστορική οικογένεια πρώην αρματωλών του Μεσολογγίου. Για την ιστορία ο Γουλιμής υπήρξε πολιτευτής με το κόμμα του Τρικούπη ενώ μετά τη χρεοκοπία άλλαξε στρατόπεδο και υποστήριξε το δηλιγιαννικό κόμμα. Η συνέχεια είναι γνωστή, περαιτέρω αδιέξοδα από τις κυβερνήσεις Δηλιγιάννη, ατυχής ελληνοτουρκικός πόλεμος 1897, Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος, διάφορες παρωδίες με αφορμή την μεγάλη Ιδέα και γενικότερα διαρκής αναστάτωση και εθνική κατήφεια μέχρι που ένα στρατιωτικό κίνημα θα ενωθεί με διάφορες κινήσεις πολιτών, φοιτητών, επαγγελματιών που ζητούν μεταρρυθμίσεις και εκσυγχρονισμό να οδηγήσουν στο κίνημα του 1909, κάτι που θα ανοίξει τον δρόμο για την έλευση του Ελευθερίου Βενιζέλου στην Ελλάδα. Φυσικά σήμερα κανένας δεν θα θυμόταν ποιος ήταν ο Γουλιμής, αν δεν τον συμπεριελάμβανε, η τελευταία φράση της πολιτικής καριέρας του Χαρίλαου Τρικούπη, όπως κανείς δεν θυμάται και τους υπόλοιπους αντιπάλους μεγάλων μεταρρυθμιστών Ελλήνων ηγετών Χαρίλαου Τρικούπη, Ελευθερίου Βενιζέλου και Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή.