Ανοιχτή Επιστολή στους Πολίτες του Δήμου Σαρωνικού

Ανάβυσσος 28.VII. 2010


Αγαπητές φίλες και αγαπητοί φίλοι,




Βρισκόμαστε όλο και πιο κοντά στην 7η Νοεμβρίου και τις Δημοτικές και Περιφερειακές Εκλογές. Την πρώτη αναμέτρηση μετά τη διοικητική μεταρρύθμιση «Καλλικράτης».

Η νέα αρχιτεκτονική της τοπικής αυτοδιοίκησης, καθώς και η μεταφορά αρμοδιοτήτων και εξουσιών από την Κεντρική – υδροκέφαλη – Διοίκηση τόσο στην Αιρετή Περιφέρεια όσο και στον Καλλικράτειο Δήμο καθιστά εξαιρετικά σημαντικές τις πρώτες Διοικήσεις των Νέων Οργανισμών μέχρι τον Ιούνιο του 2014, προκειμένου η εν λόγω μεταρρύθμιση να κάνει τα πρώτα ουσιαστικά βήματα και να βαθύνει θεσμικά στην καθημερινότητα των τοπικών κοινωνιών, αλλά και να καταφέρει να οδηγήσει και όχι να ακολουθεί τους καιρούς και τις εξελίξεις.

Ο Δήμος Σαρωνικού, που προκύπτει από τους μέχρι τώρα ΟΤΑ και τις νυν δημοτικές ενότητες Αναβύσσου, Καλυβίων Θορικού, Κουβαρά, Σαρωνίδας και Παλαιάς Φώκαιας, αποτελεί έναν όχι μόνον από τους ωραιότερους αλλά και από τους σημαντικότερους Δήμους στην νέα εποχή που ανατέλλει στην αρκετά βεβαρημένη και πυκνοκατοικημένη Αττική.

Ζω αδιάλειπτα στην Ανάβυσσο από τον πρώτο χρόνο της ζωής μου και εδώ ολοκλήρωσα τη βασική και μέση εκπαίδευση μου. Σήμερα είμαι τελειόφοιτος της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών και του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας, ενώ από 18 ετών βιοπορίζομαι ως μουσικός. Ο πατέρας μου Βασίλης Μυτιληναίος, γεννημένος στη Νίκαια του Πειραιά είναι συνταξιούχος Μαθηματικός και υπηρέτησε στο Γενικό Λύκειο Αναβύσσου από το 1987 μέχρι το 1997, καθώς και στο Γενικό Λύκειο Λαυρίου από το 1997 ως και το 2010, η μητέρα μου Ιωάννα Καργαδούρη, γεννημένη στην Αθήνα είναι γραφίστρια, Πτυχιούχος της Σχολής Βακαλό και εργάζεται ως ιδιωτική υπάλληλος, ενώ ο κατά πέντε χρόνια νεώτερος αδελφός μου Πέτρος, είναι δευτεροετής φοιτητής Ηλεκτρονικής.

Όλα αυτά τα χρόνια, από διάφορα μετερίζια φορέων, σωματείων, μη κυβερνητικών οργανώσεων, κινήσεων και δικτύων της Κοινωνίας των Πολιτών προσπάθησα να είμαι μέρος της λύσης των Προβλημάτων της Νοτιοανατολικής Αττικής «από τα κάτω», για θέματα όπως η προστασία του Περιβάλλοντος, η απελευθέρωση των παραλιών μας από μικρά και μεγάλα συμφέροντα, η προστασία και ανάδειξη της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, η ποιοτική αναβάθμιση του τρόπου ζωής στις περιοχές μας αλλά και η ενεργός συμμετοχή της νέας γενιάς στο δημόσιο γίγνεσθαι. Πεποίθησή μου είναι, ότι για να πάει μπροστά μια περιοχή ή ακόμη και μία χώρα, οι Πολίτες της οφείλουν να έχουν λόγο και να μετέχουν στη δημόσια ζωή κάθε μέρα και σε κάθε περίσταση και όχι πλασματικά, μία αφορά κάθε τέσσερα χρόνια κατά την εκτέλεση του εκλογικού τους δικαιώματος.

Υπό τις παρούσες λοιπόν συνθήκες για το μέλλον τον περιοχών και του νέου Δήμου μας, ζητώ την στήριξή σας στις Δημοτικές Εκλογές του Νοεμβρίου, στις οποίες θα μετέχω ως υποψήφιος Δημοτικός Σύμβουλος με τον Συνδυασμό «Σαρωνικός – Συνεργασία», με επικεφαλής το Δήμαρχο κ. Πέτρο Ι. Φιλίππου. Ο Συνδυασμός μας είναι αυστηρά αυτοδιοικητικός συνδυασμός Πολιτών, με σημαντικούς ανθρώπους που διακρίνονται σε διάφορους τομείς και ποικίλες ιδεολογικές καταβολές, χωρίς κομματικές ή άλλες εξαρτήσεις από πάσης φύσεως συμφέροντα ή «τζάκια»…

Στη αυγή αυτής της νέας εποχής η πρώτη διοίκηση του Δήμου μας θα πρέπει να θέσει γερές βάσεις για την περεταίρω οικονομική, περιβαλλοντικά φιλική και αειφόρο ανάπτυξη, την προστασία και ανάδειξη του φυσικού μας πλούτου και κυρίως του θαλάσσιου, την επέκταση των σχεδίων πόλης, την ανάδειξη των ελεύθερων χώρων και των χώρων πρασίνου, την υποστήριξη και αναβάθμιση των κοινωνικών υπηρεσιών, όπως η Υγεία αλλά και οι Συγκοινωνίες, την ενεργή στήριξη της συμμετοχής των Πολιτών του Δήμου μας στα δημόσια πράγματα και φυσικά την ενεργό υποστήριξη των τοπικών πολιτιστικών ομάδων που κάνουν μια συνεχή και αξιοζήλευτη προσπάθεια εδώ και πολλά χρόνια, από τον χώρο αυτό άλλωστε προέρχομαι και ο ίδιος από τα πρώιμα μαθητικά μου χρόνια.

Εργάζομαι μόνος για την υποψηφιότητά μου έχοντας την υποστήριξη μόνο κάποιων μετρημένων καλών φίλων σε όλη την επικράτεια του Δήμου Σαρωνικού και φυσικά επενδύω ιδιαίτερα στην αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών και του διαδικτύου για την όσο δυνατόν ευρύτερη κοινοποίηση των απόψεών μου.

Εύχομαι Καλό Αγώνα και Καλή Δύναμη σε όλους τους συνυποψηφίους μου και σε όλους τους Συνδυασμούς, που θα διεκδικήσουν την ψήφο των Πολιτών του Σαρωνικού…

Και όπως έλεγε και ο αείμνηστος και αδικοχαμένος Παύλος Μπακογιάννης:
«στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα»…


Σας ευχαριστώ για τον χρόνο και την προσοχή σας.




Φιλικά
Βαγγέλης Μυτιληναίος

2o Festival Ovriocastrou Kerateas.mp4

Αττικός Παρατηρητής. Ο «Αυριανισμός» στη Νοτιοανατολική Αττική

Δεν έχουμε παράπονο… Τα τελευταία χρόνια δεν μας έχει αφήσει ούτε μια στιγμή να βαρεθούμε ο μεγαλοσυνδικαλιστής και εκδότης του Αττικού Παρατηρητή κ. Άγγελος Φραγκόπουλος… Από «εξυπνάδα» σε «εξυπνάδα» και από κουτοπονηριά σε κουτοπονηριά… Ως εκ τούτων, θα ήταν παντελώς αδύνατο να μην βάλει όλη του την «Τέχνη» τώρα που το παιχνίδι στο νέο διευρυμένο Δήμο Σαρωνικού ανοίγει και σε τέσσερις μήνες θα εκλέξουμε τη Δημοτική Αρχή που θα χειριστεί τα πρώτα κρίσιμα 3,5 χρόνια – μέχρι τον Ιούνιο του 2014 – για την θεσμική, λειτουργική και κοινωνική εμπέδωση της Διοικητικής Μεταρρύθμισης «Καλλικράτης».

Έχουμε πολλά να θυμόμαστε από τον κύριο Φραγκόπουλο… Τι έλεγε για τον Πρόεδρο Τσαλικίδη το 2002 και τι το 2006, τι - χωρίς να κρατά καν τα προσχήματα - δουλοπρεπή στήριξη παρείχε στον κ. Γκέραλη εκθειάζοντας ακόμη και το ταλέντο του στα ζεϊμπέκικα κάτι που επιμελώς και σταδιακά σταμάτησε, όταν ο τελευταίος επίσης έπαψε από το 2008 και εξής να χαίρει εκτίμησης από την τοπική κοινωνία, τι κοσμητικά επίθετα εκτόξευε κατά του σημερινού Πρωθυπουργού αλλά και του νυν του συνοδοιπόρου του, κ. Πάγκαλου(!!!!) επειδή δεν στήριξε τον κ. Βενιζέλο – ναι, τώρα ως φαίνεται τα έχουν βρει μια χαρά – κατά τη διάρκεια της εσωκομματικής διαδικασίας του ΠΑΣΟΚ στα τέλη του 2007 και τουλάχιστον για ένα χρόνο αργότερα τι νταηλίκι πουλούσε από τη φυλλάδα του σε εικοσάρηδες νεολαίους για τα Παπανδρεϊκά τους αισθήματα, τι μύδρους και τι συκοφαντίες – λες και ο Α.Π. είναι το ιδιοκτησίας Μπόμπολα «Mega Channel» ή η εφημερίδα «Έθνος» – κατά της γειτονικής Κερατέας και του αγώνα της να αποτρέψει μια παράνομη εγκατάσταση Αθηναϊκής Χωματερής στην περιοχή μας που θα μας καταστήσει ένα νέο Ζεφύρι στα Νότια της Αθήνας με ότι συνεπάγεται στην ανάπτυξη του τόπου μας αλλά και στη δημόσια υγεία και την εγκληματικότητα…

Πρόσφατα διάβασα – ναι διαβάζω τι γράφει, γιατί καλό είναι να έχουμε το νου μας… – το κείμενο του με το οποίο επιχειρείται να μειωθεί η δυναμική που έχει αναπτύξει, αν και είμαστε τέσσερις μήνες από τις εκλογές, η υποψηφιότητας του Δημάρχου Πέτρου Ι. Φιλίππου για το Δήμο Σαρωνικού, αλλά κυρίως να στραφεί η προσοχή των συνδημοτών μας οπουδήποτε αλλού από το ότι η κυρία Χριστοφάκη πέρα από σύζυγος του κ. Αντιπροέδρου και μια ιδιαίτερα όμορφη και γοητευτική γυναίκα είναι παντελώς άσχετη με ζητήματα τοπικής αυτοδιοίκησης, ότι την όλη προεκλογική δουλειά την έχουν αναλάβει τεχνοκράτες που ίσως έχουν βρεθεί από μια φορά στη ζωή τους στην Ανάβυσσο για μπάνιο και στα Καλύβια για παϊδάκια, ότι την «πάνε με χίλια τα διάφορα μεγάλα συμφέροντα και «τζάκια» και κυρίως ότι ο εν λόγω Συνδυασμός πλην εξαιρέσεων «τρώει διαρκώς πόρτα» από ενεργούς πολίτες που πασχίζουν και πονούν για την περιοχή από διάφορα μετερίζια χρόνια τώρα…

Και για να μιλήσουμε αναλυτικότερα, αυτός ο κύριος επιχειρεί να αποδομήσει την υποψηφιότητα Φιλίππου με τα εξής επιχειρήματα:

α. Κρατικοδίαιτοι Ο.Τ.Α., που επιδιώκουν να αντλούν κονδύλια από τον κρατικό κορβανά, χωρίς καμία δική τους αναπτυξιακή πρωτοβουλία, χωρίς να μπορούν ή να θέλουν να αποκτήσουν έσοδα από την ανάπτυξη και από τους χρήστες δυνατοτήτων που παρέχει προς εκμετάλλευση ο Δήμος. Στο θεμελιώδες αυτό σημείο για την φιλοσοφία του «Καλλικράτη», ταυτίζονται απολύτως οι απόψεις του με τους συμμάχους του, που επίσης ουδέποτε ανέλαβαν κάποια αναπτυξιακή πρωτοβουλία τόσα χρόνια στην Ανάβυσσο, τη Σαρωνίδα, στην Π. Φώκαια και στον Κουβαρά.

Ναι, έχετε δίκιο. Δε λέει κάτι επί της ουσίας, μόνο εμμέσως επιχειρεί να κοντύνει τους ανθρώπους της αυτοδιοίκησης επειδή τον στηρίζουν, ενώ τους ίδιους στήριζε μέχρι πρότινος. Η αλήθεια είναι πάντως ότι, ενώ προ εικοσαετίας τα Καλύβια βρίσκονταν σε όλους τους τομείς πίσω και από την Ανάβυσσο και από την Παλαιά Φώκαια, σήμερα είναι ένας μεγάλος και ισχυρός Δήμος και φυσικά έδρα του Δήμου Σαρωνικού… Μόνο μια ισχυρή προσωπικότητα στη Δημοτική Αρχή – το 1990 που ανέλαβε ήταν Κοινοτική – με γνώσεις και ικανότητες θα μπορούσε, έστω και σε αυτό το παραδοσιακό κρατικίστικο θεσμικό πλαίσιο της αυτοδιοίκησης – να τα καταφέρει έτσι και σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς σώφρων, ότι τα Καλύβια εξασφάλισαν την ανάπτυξη επειδή μια οικογένεια μεγαλοεργολάβων έκανε σώγαμπρο μεγάλο πολιτικό παράγοντα, που έψαχνε να βρει μια νέα και όμορφη σύζυγο για το «φινάλε» της καριέρας του…

β. Δονκιχωτισμοί υπενδεδυμένοι με αριστερίζουσα φρασεολογία. Π.χ. η σθεναρή αντίσταση στο θέμα της κατασκευής Χώρου Υγειονομικής Ταφής Υπολειμμάτων (ΧΥΤΥ) στην Κερατέα, χάριν δήθεν της «οικολογίας», των «αρχαιολογικών ευρημάτων» και της «δασοπροστασίας». Την ίδια στιγμή διοχετεύονται εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ σε εργολάβους που αναλαμβάνουν κατ΄ ανάθεση τη διαχείριση των παράνομων χωματερών.

Για μια ακόμη φορά υπεραπλουστεύσεις, ανακρίβειες και γελοιότητες… Ο ΧΥΤΑ που είναι χωροθετημένος στη γειτονική Κερατέα δεν είναι σε ένα σημείο που απλά βρέθηκε ένα κιούπι ή ένα χέρι από ένα άγαλμα… Είναι Αρχαιολογικός χώρος με δύο Νόμους του Κράτους, ενώ παράλληλα υπάρχουν και άλλα πέντε κατά το νόμο κριτήρια αποκλεισμού: σεισμογενές ρήγμα, φυσικές πηγές, υδατόρευμα, καθεστώς αναδάσωσης, ενώ απέχει από τον πρώτο νόμιμο οικισμό 1200 μ. και κατά το νόμο θα έπρεπε τουλάχιστον 4 χμ. Αναφορικά με τις παλιές χωματερές που πρέπει να κλείσουν υπεύθυνοι δεν είναι τοπικοί φορείς αλλά το Κράτος που με τη στάση του απαγορεύει να κλείσουν χωρίς πρώτα να δεχτούμε το 1/6 των Αθηναϊκών σκουπιδιών… Ναι, αυτό προβλέπει ο περιφερειακός σχεδιασμός, ίσα ίσα να φτιαχτεί ο χώρος και να καταστραφεί ο τόπος μας ενώ το πρόβλημα της Αθήνας – γιατί της Αθήνας είναι όσο οι κάτοικοί της δεν μειώνουν τα απορρίμματά τους – θα συνεχίσει να παραμένει άλυτο. Χαρακτηριστικό είναι ότι μέχρι το 2003 η Κεντρική Εξουσία συμφωνούσε η Λαυρεωτική να εφαρμόσει μια σύγχρονη μέθοδο επεξεργασίας για τα δικά της απορρίμματα – όχι ταφή – ώστε να κλείσει τους παράνομους χώρους της σε Καλύβια, Κερατέα και Λαύριο αλλά δυστυχώς την τελευταία στιγμή ενέδωσε στις πιέσεις του ομίλου Μπόμπολα για νέους ΧΥΤΑ στην Αττική… Άλλωστε τρεις κυβερνήσεις και ισάριθμοι Πρωθυπουργοί – και ο τελευταίος όντας και Βουλευτής Αττικής – μαζί με το «ειδικό βάρος» του κ. Πάγκαλου – του μοναδικού αιρετού που είναι με τα συμφέροντα και για τούτο κατρακύλησε στην τέταρτη θέση στις τελευταίες εκλογές -επιχειρούν να εγκαταστήσουν τους εργολάβους εδώ και 7 χρόνια και δεν το καταφέρνουν, διότι η κατάσταση θα βγει τελείως εκτός ελέγχου. Άλλωστε εκκρεμεί μια ακόμη δικαστική μάχη στο ΣτΕ για της ιδιοκτησίες και κυρίως από το 2008 διεξάγεται Αυτεπάγγελτη Εισαγγελική Έρευνα από το Πρωτοδικείο Αθηνών για «παράνομη χωροθέτηση ΧΥΤΑ σε αρχαιολογικό χώρο». Ο κύριος Φραγκόπουλος συνεχίζει να εκτοξεύει λάσπη, ανακρίβειες και ηλίθια επιχειρήματα ενώ τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους. Ακόμη και κάποιος Στέλιος Φραγκόπουλος ένα τύπος από αυτούς τους τάχα μου δήθεν κουλτουριάρηδες, που επειδή πετάνε δυο κοτσάνες νομίζουν ότι πρέπει να τους παίρνουμε και στα σοβαρά, αδελφός του εν λόγω εκδότου μας και καθηγητής στις Ευρώπες, ασχολήθηκε με το ζήτημα στο blog του… Μπείτε να δείτε, μόλις τον έκαναν ρεζίλι για της ανακρίβειες που ισχυριζόταν, τι απάντησε… Θα μπορούσε να προβληματιστεί κανείς γιατί έχει αυτή τη στάση ως εκδότης μιας τοπικής εφημερίδας... Σίγουρα δεν μπορεί – όσο δεν υπάρχουν στοιχεία – να ισχυριστεί κανείς ότι χρηματίζεται αδρά για τις υπηρεσίες του στον Όμιλο Μπόμπολα. Αλλά σίγουρα μπορεί να το εικάσει… Και σαφέστατα δικαίως ο Πέτρος Φιλίππου είναι στο πλευρό της γειτονικής Λαυρεωτικής για αυτό το τεράστιο θέμα και για τις δικές μας περιοχές, ενώ αντίθετα η σύζυγος του κ. Αντιπροέδρου και μόνο με την παρουσία της ως Δημάρχου, υποστηρίζοντας το εγχείρημα της χωματερής, μας εγγυάται νονούς της νύχτας, εγκληματικότητα, ναρκωτικά, υπόκοσμο, υποβαθμισμένη ποιότητα ζωής, μολυσμένο υδροφόρο ορίζοντα, μολυσμένες παραλίες και όλα αυτά που συνθέτουν σήμερα τη συνταγή «Άνω Λιόσια, Φυλή Ζεφύρι» και τα συναφή…

γ. Πάγωμα των διαδικασιών πολεοδόμησης σε περιοχές, οι οποίες δεν έχουν κανένα άλλο αναπτυξιακό στοιχείο και άμεση ενθάρρυνση της αυθαίρετης δόμησης. Κλείσιμο του ματιού σε καταπατητές και εργολάβους της νύχτας.

Ναι…. Έτσι ακριβώς μίλησε και αυτό ακριβώς θα του είπε ο Δήμαρχος…!!! «Θέλω αυθαίρετα, θέλω καταπατητές, θέλω εργολάβους…». Εντάξει, μας περνάνε για κουτούς, τους έχουμε δώσει πολλάκις το δικαίωμα, αλλά για την ιστορία, ο Πέτρος Φιλίππου είναι αυτός που απέτρεψε σαν Δήμαρχος τη δημιουργία πάνω από τρεις ορόφους κατοικιών και τα Καλύβια σήμερα είναι μια πόλη με κτήρια του ενός ή δύο ορόφων σε αντίθεση με το τι γίνεται στα υπόλοιπα Μεσόγεια. Άλλωστε όλοι ξέρουμε ποια οικογένεια είναι οι «Βασιλιάδες της Οικοδομής»…

δ. Αναρρίχηση σε αξιώματα, εκβιάζοντας τις μεγάλες παρατάξεις, παρ΄ ότι η δική του παράταξη ουδέποτε κατάφερε να τύχει της επιδοκιμασίας της πλειοψηφίας ή έστω μιας σημαντικής μερίδας των πολιτών. Αυτό συνέβη με την Προεδρία της ΤΕΔΚΝΑ, όπου από τα 25 άτομα, που συγκροτούσαν το εκλεκτορικό σώμα της Ένωσης, μόνο 1 εκπροσωπούσε τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, ο κ. Φιλίππου.

Τώρα που τα λέμε αναλυτικά, ας πει κάποιος στον κύριο Φραγκόπουλο ότι, όταν θέλουμε να επιχειρηματολογήσουμε κατά κάποιου, αναδεικνύουμε τα ελαττώματα, όχι τα προτερήματα… Είναι ύλη Ά Λυκείου στο μάθημα των Νέων Ελληνικών (Τρόποι Πειθούς κατά Αριστοτέλη κλπ)... Εν ολίγοις, ο Πέτρος Φιλίππου ανήκει στο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, αλλά έχει κερδίσει λόγω του προσωπικού του κύρους και της δουλειάς του όλα αυτά τα χρόνια το σεβασμό και την εμπιστοσύνη των Συμπολιτών του, των Δημάρχων συναδέλφων του και γενικότερα της Κοινωνίας ανεξάρτητα από ποια πολιτική ή κομματική προτίμηση μπορεί να έχει ο καθένας.

στ. Η αποκάλυψη ότι ο υπουργός εσωτερικών Γ. Ραγκούσης αποδέχτηκε την δημιουργία του δήμου Σαρωνικού, για να δοθεί η δυνατότητα να εκλεγεί ένας εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ στην Αττική, με αντάλλαγμα την ανοχή του κόμματος του, στις επιλογές της κυβέρνησης για την Τ.Α. δείχνει τι παίζεται πίσω από τις πλάτες 25.000 πολιτών, που αγωνιούν για την τύχη αυτού του τόπου.

Το πιάσατε το υπονοούμενο;;; Οι 25.000 πολίτες αγωνιούν μη τυχόν η Αριστερά ή η Κοινωνία των Πολιτών έχει λόγο στον τρόπο με τον οποίο κυβερνά αυτή η Κυβέρνηση και δεν έχουν την αποκλειστικότητα οι ΠΑΣΟΚοι κομματάρχες και οι μεγαλοσυνδικάλες… Μη τους χαλάμε και τη μαγιονέζα…

Και κλείνει ως εξής:

Αυτόν τον υποψήφιο και όσα εκπροσωπεί, αυτόν τον υπεύθυνο ή συνυπεύθυνο για την κατάντια του τόπου τα τελευταία 20 χρόνια, έσπευσε να πλαισιώσει η πλειοψηφία των αιρετών της περιοχής μας, η οποία, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, εργάστηκε επί τόσα χρόνια στα ίδια ακριβώς πρότυπα.

Όλα αυτά τα υλικά κατεδάφισης βρήκαν την καθεστωτική στέγη που τους εκφράζει και τους ταιριάζει και θα δώσουν από ‘κει τον υπέρ πάρτης αγώνα τους να επιβιώσουν. Μπορεί να το πετύχουν, αλλά αυτό θα είναι το κύκνειο άσμα τους.

Δεν είναι κακή εξέλιξη. Χριστοφάκη, Βολάκος, Καπερώνη και όποιοι άλλοι καταλήξουν να θέσουν υποψηφιότητα, έχουν πλέον κάθε δυνατότητα να απευθυνθούν σε νέους σε ιδέες, σε τρόπο αντίληψης ή/και ηλικία, άφθαρτους ανθρώπους, που πρέπει να στηρίξουν το σοβαρότατο μεταρρυθμιστικό εγχείρημα, που υλοποιείται στον τόπο μας με το σχέδιο «Καλλικράτης».

Όπως καταλαβαίνετε η υπόθεση έχει πολύ γέλιο… Ο νεροκουβαλητής μέχρι πρότινος όλων όσων είχαν λόγο - κυρίως στο Δήμο Αναβύσσου, που τον έβαλαν μέσα τόσα εκατ. Ευρώ – αποφάσιζαν και κυβερνούσαν σηκώνει και τους κουνά το δάχτυλο… Και φυσικά επειδή τον κ. Φραγκόπουλο τον έχουμε μάθει πια και οι άνθρωποι από μια ηλικία και μετά δεν αλλάζουν, δεν περιμένουμε τίποτε άλλο παρά να συνεχίσει το «θεάρεστο» έργο του υπέρ των μεγάλων συμφερόντων, που θέλουν την περιοχή μας έρμαιο των κομματαρχών και των υπουργικών αποφάσεων ή και νόμων που ενώ μας αφορούν αλλά παίρνονται ερήμην μας, των επιχειρηματιών που θέλουν να κερδοσκοπούν σε βάρος της ποιότητας της ζωή μας και γενικότερα κάθε εξωθεσμικής παρέμβασης σε βάρους του τόπου μας και των ανθρώπων του.

Οι κολλητοί, οι κομματάρχες, οι κομματικοί συνδικαλιστές, οι διαπλεκόμενοι εκδότες και γενικότερα οι «έξυπνοι» ήταν που αποφάσιζαν πίσω από κλειστές πόρτες για εμάς, «τα κορόιδα». Επειδή όμως με αυτή τη συνταγή χρεοκόπησε μια ολόκληρη Ελλάδα, δε χρειάζεται να χρεοκοπήσει και ο Δήμος Σαρωνικού στα πρώτα βήματά του με διαχειρίστρια των δημοσίων πραγμάτων μας μια κυρία που θέλει να εξαργυρώσει στην πλάτη μας τα νιάτα που θυσίασε για έναν γάμο με ένα ηλικιωμένο κυβερνητικό μεγαλοπαράγοντα και διαμορφωτή της γνώμης μας έναν τύπο σαν τον κύριο Φραγκόπουλο και τις πρακτικές του όλα αυτά τα χρόνια…

Οι εκλογές πλησιάζουν και όλοι είναι καιρός να αναλάβουμε τις ευθύνες μας…

Ανάβυσσος 13/7/2010

Y.Γ. η pic από τη σελίδα του εν λόγω τζιμανιού στο facebook..

Νέοι και Δημικράτες Αριστεροί. Ε, και λοιπόν;

Ανακοίνωση των Νέων της Δημοκρατικής Αριστεράς

Δεν είναι εύκολο μέσα σε μία σελίδα να γραφτεί τι ακριβώς ζητάμε ως νέοι και νέες του ευρύτερου προοδευτικού χώρου, ως νέοι και νέες της Δημοκρατικής Αριστεράς. Με σιγουριά όμως ξέρουμε τι είναι αυτά που δεν ζητάμε. Και σίγουρα δεν ζητάμε κανενός είδους αγιοποίηση, κανένα διαπιστευτήριο για την αγνότητα μας, καμία βεβαίωση ότι είμαστε η μόνη δύναμη αλλαγής. Αν μπορούσαμε τεχνητά να διαχωρίσουμε την όλο και πιο σύνθετη πραγματικότητα σε τρεις και έναν τομείς, την προσωπική ζωή, την εκπαίδευση, την εργασία και τον στρατό για τους νέους άντρες, με σιγουριά μπορούμε να διατυπώσουμε αυτά που δεν μας αρέσουν. Και αυτά που δεν μας αρέσουν, είναι αυτά που θέλουμε να αλλάξουμε.

Για εμάς, οι διαπροσωπικές σχέσεις των νέων εξακολουθούν να αποτελούν εξαιρετικά επίκαιρο πολιτικό ζήτημα. Πιστεύουμε πως «το προσωπικό είναι πολιτικό» και συνομιλούμε με την πλούσια παρακαταθήκη του φεμινιστικού κινήματος της δεκαετίας του ’70 και του ’80. Παράλληλα, επεκτείνουμε τους προβληματισμούς μας από τις γυναίκες στο φύλο, στις σχέσεις, δηλαδή, νέων ανδρών και γυναικών. Στις αγωνίες όσων μαθητών και φοιτητών δεν θέλουν να συμπεριφέρονται ως ’γαλάζια αγοράκια’, όπως λέει και ο Τζίμης Πανούσης. Στα αγόρια και τα κορίτσια, ντόπια ή παιδιά μεταναστών, που πέφτουν θύματα λεκτικής ή και σωματικής βίας. Επίσης, δεν αγνοούμε τη σημασία του ίντερνετ για τους νέους ως μέσου να ξεπεράσουν τη μοναξιά τους. Διεκδικούμε δωρεάν πρόσβαση σε όλους τους νέους στο γρήγορο διαδίκτυο. Παράλληλα, αναγνωρίζουμε τους κινδύνους που συχνά το σερφάρισμα ελλοχεύει. Φαινόμενα, όπως το cyber-bullying ή η καταγραφή προσωπικών δεδομένων, αποτελούν πολύ σημαντικά πολιτικά ζητήματα για εμάς, που χρήζουν συλλογικής αντιμετώπισης.

Ούτε και στην εκπαίδευση τα πράγματα είναι όπως τα ονειρευόμαστε. Θέλουμε να αλλάξει το σύστημα, που από πολύ νωρίς μας βάζει σε διαδικασίες μιας άγονης βαθμοθηρικής αντιπαλότητας, όπου βλέπουμε τον συμμαθητή μας σαν ανταγωνιστή και όχι ως έναν άνθρωπο με τον οποίο μπορούμε μέσα από τη συνεργασία να δημιουργήσουμε συνθέτοντας τις ανησυχίες μας. Απορρίπτουμε τα σχολεία πολλαπλών ταχυτήτων, που δημιουργούν διαχωρισμούς που δεν προσπαθούν να αναδείξουν τα ιδιαίτερα ταλέντα μας. Ενοχλούμαστε που ένα μέτριο σχολείο το οποίο λογοδοτεί σε μια πεπαλαιωμένη ιεραρχία θα μας οδηγήσει σε ένα εξ ίσου μέτριο πανεπιστήμιο. Σε ένα πανεπιστήμιο που λειτουργεί αυθαίρετα και όχι αυτόνομα, που φροντίζει για την αναπαραγωγή του και όχι για την παραγωγή γνώσης, που ακόμα και οι ελάχιστοι του πόροι κατασπαταλώνται σε δραστηριότητες πέρα της διδασκαλίας και της έρευνας. Θέλουμε δημόσια, διαπολιτισμική εκπαίδευση, απαλλαγμένη από αυταρχισμό, σε όλες τις βαθμίδες. Ζητάμε να χρηματοδοτείται γενναία, αλλά ταυτόχρονα να υπόκειται σε μηχανισμούς αξιολόγησης που θα αντιμετωπίσουν φαινόμενα ασυδοσίας, τα οποία δυστυχώς έχουν γιγαντωθεί στα χρόνια της Μεταπολίτευσης. Η αξιολόγηση αυτή απαιτούμε να στηρίζεται σε ακαδημαϊκά και όχι σε κριτήρια της αγοράς. Επίσης, θα πρέπει να εμπλέκει άμεσα όλους τους φορείς, διδάσκοντες, μαθητές, φοιτητές και γονείς, να ενέχει το στοιχείο της αυτοαξιολόγησης και να μην πραγματοποιείται από γκρίζους γραφειοκράτες. Απαιτούμε την ενίσχυση της κινητικότητας των φοιτητών σε προπτυχιακό και μεταπτυχιακό επίπεδο με ριζική αύξηση των υποτροφιών. Είναι απαραίτητη η ενθάρρυνση των νέων που πραγματοποιούν μέρος των σπουδών τους στο εξωτερικό να συνεργάζονται με φορείς στην Ελλάδα, μεταλαμπαδεύοντας τις εμπειρίες που απέκτησαν.

Ασφαλώς, μία από τις βασικές αγωνίες των νέων σήμερα είναι το επαγγελματικό τους μέλλον. Τα τελευταία χρόνια τροποποιείται καθολικά το τοπίο στην αγορά εργασίας, όπου έχει γιγαντωθεί η ανασφάλιστη εργασία των νέων με εξαντλητικά ωράρια και χαμηλούς μισθούς. Η εργασία από πηγή δημιουργίας γίνεται βάρος. Οι συνθήκες εργασιακής επισφάλειας αποτελούν γενικευμένο φαινόμενο, που δεν αγγίζει μόνο τα παιδιά από τα κατώτερα στρώματα, τις νέες γυναίκες ή τους νεαρούς μετανάστες, αλλά και τα παιδιά μικροαστικών και μεσοαστικών οικογενειών. Στη νέα ασφαλιστική πραγματικότητα το κόστος της ασφάλισης μετακυλύεται συνολικά στους νέους εργαζόμενους, ενώ ταυτόχρονα αυξάνονται τα όρια ηλικίας κατοχύρωσης συνταξιοδοτικού δικαιώματος, γεγονός που εντείνει την εκμετάλλευση. Αγωνιζόμαστε για μια μεικτή οικονομία, όπου το κράτος θα εγγυάται τα εργασιακά και τα επαγγελματικά δικαιώματα όλων των εργαζομένων. Παράλληλα, πιστεύουμε ότι το δημόσιο δεν μπορεί να αποτελεί το μεγάλο χωνευτήρι για όλους, αλλά πρέπει να ενθαρρυνθεί η καινοτομία και η νεανική επιχειρηματικότητα. Επίσης, θεωρούμε ότι όλοι οι πολίτες πρέπει να λειτουργούμε πιο συστηματικά ως συνειδητοί καταναλωτές, αποφεύγοντας τα προϊόντα των εταιριών που δεν σέβονται το περιβάλλον και τα δικαιώματα των εργαζομένων, ιδίως όσων επιβάλλουν καθεστώς εργασιακής επισφάλειας. Επιθυμούμε να καταπολεμήσουμε την προκλητική ακρίβεια και ταυτόχρονα να επιβαρύνουμε το περιβάλλον όσο το δυνατόν λιγότερο με θεσμούς, όπως τα χαριστικά παζάρια, όπου ανταλλάσουμε αντικείμενα που πλέον δεν μας χρειάζονται. Χωρίς να γινόμαστε ασκητές, αγαπάμε την απλότητα και αξιοποιούμε πρακτικές που προάγουν τη συλλογικότητα: προτιμούμε το ποδήλατο, τα μαζικά μέσα μεταφοράς και ιδίως το τρένο, πειραματιζόμαστε με προγράμματα φιλοξενίας μέσω Διαδικτύου, όπως το couch surfing.

Τέλος, ακόμη και αν στρατηγικός μας στόχος - για να μιλήσουμε και με όρους στρατού - είναι η κατάργηση του, κάτι που θεωρούμε εφικτό ακόμη και βραχυπρόθεσμα, ο στρατός αποτελεί μια πραγματικότητα για τους νέους της χώρας. Σαφέστατα και υποστηρίζουμε τη θεσμική αναγνώριση των μορφών εναλλακτικής θητείας ως ισάξιες και ισόχρονες με αυτήν. Επιπλέον, διεκδικούμε την κατάταξη σε σώματα σχετικά με την ειδικότητα μας και τα ταλέντα μας και την μέσα στον στρατό ύπαρξη εκπαιδευτικών δομών, που σαν δείγμα αλληλεγγύης θα μπορούν να διαμορφώνονται από ειδικευμένους συν-στρατιώτες μας και θα έρχονται να καλύψουν κενά και ανησυχίες μας.Μας πήρε περισσότερο από την μία σελίδα που μας ζητήθηκε για να παραθέσουμε σε πολύ γενικές γραμμές τους στόχους μας και να περιγράψουμε τι ονειρευόμαστε όσο πιο συμπυκνωμένα γίνεται. Σίγουρα υπάρχουν πολλά κενά και ελλείψεις. Κεντρικό ζήτημα για εμάς παραμένει το πώς. Και πάνω σε αυτό το πως πρέπει να συζητήσουμε με την κοινωνία βασικό συμμέτοχο αρωγό και εμάς ενεργό ακροατή.

Πηγή: http://ananeotiki-apopsi.blogspot.com/

Το ταξίδι των κ.κ. Λουκά και Χιωτάκη στην Κύπρο...

Γέλιο και προβληματισμό μας προκαλεί ο τρόπος, με τον οποίο προσπαθούν να μας επιβάλουν αυτόν τον απαράδεκτο και ξεπερασμένο Περιφερειακό Σχεδιασμό Διαχείρισης Απορριμμάτων (ΠΕΣΔΑ) για την Αττική.

Γέλιο, γιατί προσπαθούν, ανά τακτά χρονικά διαστήματα, να μας παραμυθιάσουν με σύγχρονες, τάχα, μεθόδους και εργοστάσια επεξεργασίας. Πέρυσι, το Μάϊο του 2009, ο διευθύνων σύμβουλος της ΗΛΕΚΤΩΡ κ. Κατρής, περιφερόταν, στα φιλικά, για τον "όμιλο", ΜΜΕ, διαφημίζοντας το σύγχρονο εργοστάσιο της Herhof, θυγατρικής της Helector Germany, στην πόλη Όσναμπρουκ της Γερμανίας. Ενάμιση μήνα μετά, στις αρχές Ιουλίου, ξεκίνησαν την υλοποίηση του ΠΕΣΔΑ από το Γραμματικό, συνοδεία των ΜΑΤ. Ένα χρόνο μετά, σήμερα, δε βλέπουμε ούτε εργοστάσια, ούτε σύγχρονη επεξεργασία και διαχείριση, ούτε τίποτα από αυτά που τόσο όμορφα γίνονται αλλού και μας υπόσχονται ότι θα γίνουν κι εδώ.

Αυτό που κατασκευάζουν είναι ΧΥΤΑ και μάλιστα πάνω σε αρχαία ευρήματα!!!

Στις 22 Ιουνίου 2010 έγιναν τα εγκαίνια της πρώτης Μονάδας Ολοκληρωμένης Διαχείρισης Στερεών Οικιακών Απορριμμάτων και του Χώρου Υγειονομικής Ταφής Υπολειμμάτων στην περιοχή Κόσιη, 20 χλμ ΒΔ από τη Λάρνακα. Σύμφωνα με τις προδιαγραφές η μονάδα "μπορεί να επεξεργαστεί ποσότητα 200.000 τόνων ετησίως" και θα δέχεται απορρίμματα από τις επαρχίες της Λάρνακας και της ελεύθερης Αμμοχώστου. Σύμφωνα με τις προτάσεις του ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΣΤΕΡΕΩΝ ΑΠΟΒΛΗΤΩΝ ΚΥΠΡΟΥ προβλέπεται ακόμα η κατασκευή και λειτουργία 2 μονάδων Μηχανικής Ανακύκλωσης, 2 μονάδων επεξεργασίας οργανικού υλικού-κομποστοποίησης, 1 μονάδας θερμικής επεξεργασίας και 4 ΧΥΤΑ. Όλα αυτά σε μία χώρα με πληθυσμό περίπου 800.000 και με ετήσια παραγωγή αστικών αποβλήτων για το έτος 2007, σύμφωνα με τη Στατιστική Υπηρεσία της Κυπριακής Δημοκρατίας, 586.750 τόνους και 747kg/άτομο ετησίως.

φωτογραφία: Theopemptou Charalampos

Στην Αττική, με την ΟΕΔΑ στην περιοχή Σκαλιστήρι-Φυλή, όπου ήδη η Ελλάδα παραπέμπεται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, για εσφαλμένη εφαρμογή των οδηγιών 2006/12/ΕΚ και 1999/31/ΕΚ που αφορούν αντίστοιχα τα απόβλητα και την υγειονομική ταφή των αποβλήτων και με τις 2 ΟΕΔΑ σε Γραμματικό και Κερατέα, με δυνατότητα επεξεργασίας 255.000 tn/ετησίως, θα λυθεί το πρόβλημα του λεκανοπεδίου των 5.000.000 κατοίκων και των 2.000.000 τόνων απορριμμάτων; Ποιους κοροϊδέυετε;

Προβληματισμό, όμως, μας προκαλεί η παρουσία, σύμφωνα με δημοσιεύματα (Απογευματινή) στα εγκαίνια της εγκατάστασης στην Κύπρο, του δημάρχου Λαυρίου κ. Δημητρίου Λουκά. Για τον κ. Χιωτάκη, πρόεδρο του ΕΣΔΚΝΑ και δημάρχου Κηφισίας, γνωρίζουμε τη σχέση του με τον "όμιλο" και τις θέσεις του για υλοποίηση του ΠΕΣΔΑ.

Ο κ. Λουκάς με ποια ιδιότητα και για ποιο λόγο βρέθηκε εκεί;

Φωτογραφία από την εκδήλωση των εγκαινίων στη Λάρνακα. Στην πρώτη σειρά από αριστερά διακρίνονται ο πρόεδρος της ΗΛΕΚΤΩΡ κ. Λεωνίδας Μπόμπολας και ο διευθύνων σύμβουλος κ. Αθανάσιος Κατρής.

Μήπως, λίγους μήνες πριν τη λήξη της θητείας του, θυμήθηκε την προεκλογική του δέσμευση, το 2006, ότι θα "λύσει το πρόβλημα της διαχείρισης των απορριμμάτων της πόλης του, με τη μεταφορά τους στο γειτονικό ΧΥΤΑ Κερατέας";

ΤΥΧΑΙΟ; ΔΕ ΝΟΜΙΖΩ...

Έχει ενημερώσει ο κ. Λουκάς τους συμπολίτες μας στο Λαύριο, ότι τα στραγγίσματα από το ΧΥΤΑ, με τα υδατορέματα και το δίκτυο των μεταλλευτικών στοών, θα καταλήγουν στον όρμο του Θορικού και θα μολύνουν, όχι μόνο, το νότιο Ευβοϊκό και τις παραλίες της περιοχής, αλλά και τον υδροφόρο ορίζοντα της ευρύτερης Λαυρεωτικής;

Ο κ. Λουκάς είναι ένας από τους φερόμενους ως "διεκδικητές" του νέου δήμου Λαυρεωτικής, όπως αυτός προέκυψε από τη διοικητική μεταρύθμιση "Καλλικράτης", με τη συνένωση των 3 ΟΤΑ του Αγ. Κωνσταντίνου, της Κερατέας και του Λαυρίου. Εμάς, δε μας ενδιαφέρει αν ο νεός δήμαρχος είναι Λαυριώτης, Κερατιώτης ή από την Καμάριζα. Δε μας νοιάζει αν είναι αφρικανός, ασιάτης ή εξωγήινος. Το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι να αγαπάει τον τόπο του και να προσπαθήσει, με όλες τις δυνάμεις του, να βελτιώσει τις συνθήκες διαβίωσης όλων των κατοίκων της Λαυρεωτικής και να τον πάει μπροστά.

Με την κατασκευή μιας χωματερής θα το καταφέρει αυτό;

Φυσικά, ο κ. Λουκάς, με τέτοιες συμπεριφορές, ούτε μία ψήφο μην περιμένει από την Κερατέα, αλλά και όποιος Κερατιώτης είναι υποψήφιος με το συνδυασμό του, αμέσως θα θεωρηθεί ότι πουλάει τον αγώνα μας...

Κι αν ακόμα εκλεγεί δήμαρχος ο κ. Λουκάς και πεί "ΝΑΙ ΣΤΟ ΧΥΤΑ", νομίζει ότι θα καταφέρει να τον κατασκευάσει;

Τρεις πρωθυπουργοί δεν τα κατάφεραν μέχρι τώρα...

Ας τους ρωτήσει...


Πηγή: http://antixyta.blogspot.com

Η καταστροφική «ιδεολογία της μεταπολίτευσης»

It is not only the economy, stupid...

Πέτρος Παπασαραντόπουλος, Κυρ. Ελευθεροτυπία, 04/07/2010

Η παρούσα κρίση στην Ελλάδα έχει δυο εμφανείς διαστάσεις που έχουν συζητηθεί ιδιαίτερα και συνεχίζουν να βρίσκονται στο επίκεντρο της προσοχής: την πολιτική και την οικονομική.

Αντίθετα, ελάχιστα έχει συζητηθεί και αναλυθεί μια άλλη πτυχή της κρίσης, εξίσου σημαντική. Πρόκειται για την ιδεολογική κρίση που διατρέχει από άκρη σε άκρη την ελληνική κοινωνία.

Η ιδεολογία επιτελεί μια καθοριστική λειτουργία στο πλαίσιο ενός κοινωνικού σχηματισμού. Είναι η συγκολλητική ουσία που ενοποιεί όλους τους κοινωνικούς αρμούς, το «τσιμέντο» του κοινωνικού σχηματισμού. Είναι η αφήγηση μιας κοινωνίας για τον ίδιο τον εαυτό της, το σύνολο των αξιών της, που είναι ταυτόχρονα και κοινωνικές και ατομικές αξίες.

Οπως το διατύπωσε πολύ χαρακτηριστικά ο Αντόνιο Γκράμσι, η ιδεολογία είναι ένας κοινωνικός μηχανισμός στον οποίο μπορεί να δοθεί «το πιο υψηλό νόημα μιας κοσμοαντίληψης που εκδηλώνεται σιωπηρά στην τέχνη, στο δίκαιο, στην οικονομική δραστηριότητα, σε όλες τις εκδηλώσεις της ατομικής και συλλογικής ζωής».

Στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης, από το 1974 και μετά, παρατηρήθηκε μια ολοκληρωτική κατάρρευση της κυρίαρχης ιδεολογίας της εθνικοφροσύνης και του αντικομμουνισμού, που είχε επικρατήσει για δεκαετίες. Επειδή, όμως, τόσο οι κοινωνίες όσο και τα υποκείμενα της ιστορίας, τα άτομα, είναι αδύνατο να λειτουργήσουν χωρίς αυτοαντίληψη και κοσμοαντίληψη, το κενό της εθνικοφροσύνης του αντικομμουνισμού έπρεπε να αντικατασταθεί από ένα νέο σύστημα αξιών.

Στις διεργασίες διαμόρφωσης ιδεολογίας δεν υπάρχουν αθώοι (τα άτομα) και ένοχοι (η πολιτική εξουσία), θύτες και θύματα. Τα άτομα εσωτερικεύουν και αναπαράγουν τις κυρίαρχες ιδεολογίες και αντιλήψεις, στο βαθμό που αισθάνονται ότι τα συμφέροντά τους εξυπηρετούνται από αυτές.

Παρατηρώντας τον αργόσυρτο κύκλο της μεταπολίτευσης που διαρκεί 35 χρόνια και δεν έχει ακόμα κλείσει, διανύοντας την ύστερη φάση του, όπου το παλιό πεθαίνει και το καινούριο δεν έχει ακόμα γεννηθεί, μπορούμε να επισημάνουμε τρία βασικά στοιχεία στην κυρίαρχη ιδεολογία της μεταπολίτευσης:

Την επικράτηση ενός ακραίου ατομικισμού σε όλες σχεδόν τις εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής. Τα άτομα της μεταπολίτευσης κοινωνικοποιήθηκαν στη βάση της εξυπηρέτησης των στενών τους συμφερόντων, που είχαν ως απώτατο όριο τη συντεχνία τους και τον στενό περίγυρό τους. Το ανορθολογικό και εξαμβλωματικό κράτος της μεταπολίτευσης δομήθηκε στη βάση των επάλληλων συμβιβασμών με τα συντεχνιακά συμφέροντα. Λαϊκιστές πολιτικοί στο όνομα του «πολιτικού κόστους» ήταν αδύνατο να αντισταθούν στο τέρας που οι ίδιοι είχαν εκθρέψει και το οποίο είχε πλέον αυτονομηθεί.

Την απαξίωση της εργασίας ως κοινωνικής αξίας και την υποκατάστασή της με τη λογική του βολέματος, κυρίως στον δημόσιο τομέα. Η επιχειρηματικότητα δαιμονοποιήθηκε και το δίπολο ανταγωνιστικότητα/ παραγωγικότητα πετάχτηκε στις χωματερές των αγροτικών επιδοτήσεων.

Τη μετάθεση των ευθυνών στους άλλους, ιδίως στους ξένους, για τα όποια προβλήματα παρουσιάζονταν. Η «δεξιά» εκδοχή αυτής της συλλογικής φαντασίωσης είναι το «Εθνος ανάδελφον», και η «αριστερή» ο απλοϊκός αντι-ιμπεριαλισμός της παραδοσιακής και αντισυστημικής αριστεράς.

Δυστυχώς, στο ιδεολογικό επίπεδο, η αμηχανία της νέας κυβέρνησης είναι εμφανής. Οχι απλώς δεν γίνεται καμιά προσπάθεια εκφώνησης μιας νέας αφήγησης, αλλά, αντίθετα, καταβάλλονται προσπάθειες να ερμηνευθούν τα μέτρα ως επιβαλλόμενα από άλλους, τους ξένους, το ΔΝΤ, την Ευρωπαϊκή Ενωση, παρά τη θέλησή μας. Οι σποραδικές προσπάθειες άρθρωσης ενός διαφορετικού λόγου, όπως το «πρέπει να στηριχθούμε στις δυνάμεις μας», παραμένουν μετέωρες.

Είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς τι σημαίνει η δήλωση ότι τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν «είναι αντίθετα με την ιδεολογική φυσιογνωμία του ΠΑΣΟΚ». Εάν το συνδηλούμενο αυτής της άποψης είναι ότι η σοσιαλιστική αριστερά δεν μπορεί να κυβερνήσει σε συνθήκες κρίσης, δίνοντας ελπίδα και προοπτική, τότε ποιος είναι ο λόγος της ύπαρξής της;

Τα ίδια ισχύουν και για την αντιπολιτευτική τακτική της Νέας Δημοκρατίας του κ. Σαμαρά, που μοιάζει να διολισθαίνει ταχύτατα στον «εθνικολαϊκισμό» στον οποίο έχει θητεύσει με επιτυχία στο παρελθόν ο αρχηγός της.

Σε ό,τι αφορά την αριστερά, οι προτάσεις που διατυπώνουν τόσο ο κ. Τσίπρας όσο και οι παλιμπαιδίζοντες γέροντες της ιστορικής ηγεσίας της, με προεξάρχοντα τον κ. Αλαβάνο, στερούνται κάθε σοβαρότητας. Η πρόσφατη διάσπαση του Συνασπισμού δίνει ελπίδες για άρθρωση ενός διαφορετικού λόγου από την πλευρά των Ανανεωτών, ελπίδες που μένει να αποδειχτούν στην πράξη.

Αυτονόητο είναι, βέβαια, ότι η ιδεολογία δεν παράγεται μόνο από τα πάνω αλλά και από τα κάτω. Συνακόλουθα, το ερώτημα που τίθεται είναι: πόσο έτοιμη είναι η ελληνική κοινωνία και τα υποκείμενα της ιστορίας, τα άτομα, να υιοθετήσουν, να εσωτερικεύσουν και να συναρθρώσουν κοινωνικά ένα νέο σύστημα αξιών, ριζικά διαφορετικό από εκείνο που επικράτησε στη μεταπολίτευση; Πόσο έτοιμοι είμαστε όλοι να κατανοήσουμε ότι it is not only the economy, stupid...

Αυτό είναι το μεγάλο ερώτημα και, ταυτόχρονα, η μεγάλη πρόκληση.

*Ο ΠΕΤΡΟΣ ΠΑΠΑΣΑΡΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ είναι εκδότης - δημοσιογράφος.


Πηγή: www.ananeotiki.gr

7/7/09 ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ!

του κ. Γιώργου Κόλλια, τ. Προέδρου Κοινότητας Βαρνάβα

Κι ήρθε το μήνυμα που φοβόμαστε να ακούσουμε...

ΕΡΧΟΝΤΑΙ!

Κι ήρθαν. Σαν στρατός κατοχής, χτυπούσαν όποιον έβρισκαν μπροστά τους. Με μανία, λες και βρίσκονταν σε άλλη χώρα κι είχαν μπροστά τους τον "εχθρό". Ναι γι΄ αυτούς μπροστά τους ήταν ο ΕΧΘΡΟΣ ΛΑΟΣ.

Χτυπούσαν αλύπητα νέους, γέρους, γυναίκες, ακόμη και μικρά παιδιά. "Έκαναν το καθήκον τους".

Το ημερολόγιο έλεγε 7 ΙΟΥΛΗ 2009.

Κι ήρθαν. Μπροστά αυτοί και πίσω τους τα αφεντικά. Οι εργολάβοι με τα μηχανήματά τους.

Ήμουν εκεί.

Είδα, άκουσα, ένοιωσα.

Είδα τα νέα αυτά παιδιά, τα παιδιά μας, να μετατρέπονται σε "άγρια θηρία". Ναι "εκτελούσαν εντολές". Αλλά όταν χτυπούσαν έναν παππού, δεν ένοιωθαν ότι χτυπούσαν τον παππού τους;, Όταν χτυπούσαν ένα παιδί, δεν ένοιωθαν ότι χτυπούσαν το παιδί τους;

Άκουσα τις άγριες κραυγές τους. "Θα σε τσακίσω ρε πούστη". "Θα σε γ... ρε μαλάκα". Και ποιοι τα έλεγαν αυτά; Οι θρασύδειλοι, που καλυμμένοι πίσω από τις μάσκες τους, εξοπλισμένοι σαν αστακοί χτυπούσαν μικρά παιδιά και παππούδες. Κι από κοντά τους εκείνοι οι ελεεινοί τύποι με τα πολιτικά. Αυτοί οι ανίκανοι να βρουν μια αξιοπρεπή δουλειά, που επιβιώνουν ως ρουφιάνοι και καταδότες.

Ένοιωσα αηδία. Αηδία για το "επίπεδο" της Δημοκρατίας μας. Αηδία για τον εξευτελισμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, στο όνομα της εξυπηρέτησης των συμφερόντων των εργολάβων και των διαπλεκόμενων.

Ήρθαν στις 7 του Ιούλη του 2009 σαν κατακτητές. Κι από αυτήν την ημέρα το Γραμματικό είναι υπό κατοχή. Από αυτήν την ημέρα η Δημοκρατία σταματά λίγο έξω από τα πρώτα σπίτια του χωριού.

Από αυτήν την ημέρα κάποιοι περήφανοι άνθρωποι νοιώθουν να εξευτελίζονται καθημερινά από τις δυνάμεις κατοχής των ΜΑΤ και της Ασφάλειας.

Αλήθεια οι πολιτικοί, που πίσω από τα πολυτελή γραφεία τους συμβάλουν σ΄ αυτό το έγκλημα, αναρωτήθηκαν ποτέ τους πόσο μίσος έχει καλλιεργηθεί; Αναρωτήθηκαν ποτέ τους που μπορεί να οδηγήσει η προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας; Αισθάνονται δικαιωμένοι; Αισθάνονται καν;

Ας έρθουν λοιπόν στο Γραμματικό! Αν τολμούν ας εμφανιστούν στον τόπο του εγκλήματος!

Ήταν 7 Ιούλη 2009.

Χτυπούσαν και μετά κατηγόρησαν τους πολίτες ότι τους επιτέθηκαν!

Έβαζαν φωτιές και μετά κατηγόρησαν τους πολίτες ως εμπρηστές!

Άξιος ο μισθός τους!

Φαντάζομαι ο Εργολάβος, το Αφεντικό, θα τους έδωσε συγχαρητήρια για την "άψογη οργάνωση της επιχείρισης" .

Ανθρωπάκια...ανθρωπάκια....

Σε λίγες μέρες θα είναι 7 Ιούλη 2010. Ένας χρόνος κατοχής του Γραμματικού.

Δύο λέξεις μόνο: ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ!
Και μια "υπόσχεση". Θα μας βρίσκουν πάντα μπροστά τους.

Πηγή: http://gekollias.blogspot.com